english

Επικίνδυνος ο αποπροσανατολισμός απ’ όπου κι αν προέρχεται

Επικίνδυνος ο αποπροσανατολισμός απ’ όπου κι αν προέρχεται

Του Λάμπρου Παπαθανασίου.

11 εβδομάδες έχουν περάσει από την αρχή της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων πανελλαδικά. 11 εβδομάδες ενός ηρωικού πλέον αγώνα των διοικητικών που αποκτά κεντρικές πολιτικές διαστάσεις το τελευταίο διάστημα. Η κυβέρνηση επιλέγει να προσχωρήσει στη δικαιοσύνη για να κηρυχτεί «παράνομη και καταχρηστική» η απεργία των εργαζομένων. Ο αγώνας των διοικητικών είναι δίκαιος, δεν αφορά μόνο την απόλυση των μισών σχεδόν εργαζομένων, πρόκειται για μια συνολική αντιπαράθεση με τα σχέδια της κυβέρνησης για τη συρρίκνωση - διάλυση της δημόσιας Παιδείας, με ένα ζοφερό μέλλον να προετοιμάζεται.

 

Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να παγώσει τη σκέψη των φοιτητών, ρίχνει όλα τα πυρά της προκειμένου να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση, και να εγκλωβίσει ειδικά τη μαζική ψυχολογία των πρωτοετών φοιτητών και των γονιών τους. Χωρίς να έχει χρειαστεί ακόμα να επιστρατευτεί όλος ο προπαγανδιστικός μηχανιστικός της κυβέρνησης (κυβερνητικοί εκπρόσωποι, ΜΜΕ), έχει τεθεί σε λειτουργία ο πιο αποτρόπαιος και χυδαίος μηχανισμός της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Με κινητοποίηση που σπάει τα ταμεία και θυμίζει προεκλογική περίοδο η κυβερνητική παράταξη εδώ και δυο μήνες προσπαθεί να διχάσει το φοιτητικό σώμα, παίζοντας το ρόλο του Πρετεντέρη μέσα στις σχολές. Τρομοκρατεί τους φοιτητές για το χάσιμο εξαμήνων, «δυσανασχετεί» με την έλλειψη του πάσο για τους πρωτοετείς, ψηφίζει λευκό στην καταδίκη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από χρυσαυτίτη, πρωταγωνιστεί στον αγώνα για ανοιχτές σχολές. Γεννιούνται όμως εύλογα κάποια ερωτήματα.

Για ποιο λόγο η ΔΑΠ αποκρύπτει το γεγονός ότι, πρώτον τη στιγμή που οι Γραμματείες ήταν έτοιμες να εκπονήσουν τις διοικητικές τους υποχρεώσεις το Σεπτέμβρη ειδικά για τις εγγραφές των πρωτοετών φοιτητών και δεύτερον χωρίς καμία προειδοποίηση για την «ομαλή» λειτουργία των ιδρυμάτων, ο Υπουργός με το έτσι θέλω και υλοποιώντας τις εντολές της τρόικα, στέλνει στο απόσπασμα έως και το 65% των εργαζομένων σε κάποιες περιπτώσεις;

Για ποιο λόγο η ΔΑΠ δε μας λέει πού πάνε τα λεφτά του κρατικού προϋπολογισμού αν όχι στην Παιδεία; Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μας πει ο πρώην γραμματέας της ΟΝΝΕΔ,(και νυν στη ΝΔ) Αντρέας Παπαμιμίκος, που πηγαίνει η χρηματοδότηση για δημόσια βιβλία, μετακίνηση, σίτιση, στέγαση.

Για ποιο λόγο η ΔΑΠ δεν αναφέρει το γεγονός ότι στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου με απόφαση της Συγκλήτου ανακοίνωσε την αδυναμία ομαλής λειτουργίας του Ιδρύματος λόγω των περικοπών της κυβέρνησης;

Για ποιο λόγο η ΔΑΠ αποκρύπτει ποιος βρίσκεται πίσω από την αποτυχημένη διαδικτυακή κίνηση anoixtessxoles.gr;

Ο ρόλος της ΔΑΠ είναι απλός και ξεκάθαρος. Παίζει το πιο βρώμικο παιχνίδι της κυβερνητικής παράταξης μέσα στις σχολές, ειδικά στα χρόνια του μνημονίου, θέλοντας να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη των φοιτητών και σε κάθε περίπτωση να αποτρέψει τη συμπόρευση των φοιτητών με των αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων.

11 βδομάδες απεργιακών κινητοποιήσεων, και σε μια από τις πιο κρίσιμες εβδομάδες για την συνέχιση του αγώνα, προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα για το ποια θα πρέπει να είναι η στάση της αριστεράς και των αγωνιζόμενων κομματιών της Ακαδημαϊκής κοινότητας. Έντονο προβληματισμό και έκπληξη προκαλεί η τελευταία στάση της ΚΝΕ-ΜΑΣ(και του ΠΑΜΕ) στις Γενικές Συνελεύσεις των Συλλόγων. Ενδεικτικά η τελευταία ανακοίνωση του ΜΑΣ(Γραμματεία Πάτρας) αναφέρει. «Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έθεσαν εγκαίρως στις συνελεύσεις των εργαζομένων στα ΑΕΙ το ζήτημα της πραγματοποίησης των εγγραφών, χωρίς σταμάτημα της απεργίας». Προκύπτει ένα σοβαρό ερώτημα:

Γιατί η ΚΝΕ ενώ στα λόγια στηρίζει την απεργία των διοικητικών, στην πράξη αυτό που προτείνει είναι η πραγματοποίηση των εγγραφών και στην ουσία η άρση της απεργίας;!!!

Γιατί οι δυνάμεις της ΚΝΕ αποκαλούν εκφυλισμό την περιφρούρηση της απεργίας των εργαζομένων από τους φοιτητικούς συλλόγους;

Γιατί αυτή η στάση του ΜΑΣ θυμίζει τη στάση του ΠΑΜΕ στην απεργία των καθηγητών πριν και μετά το καλοκαίρι, που κόντρα στην απεργία διαρκείας, πρότεινε 48ωρη επειδή δεν υπήρχαν οι όροι;…

Η στάση του ΚΚΕ-ΚΝΕ (ΠΑΜΕ-ΜΑΣ), είναι ανέξοδη και αδιέξοδη. Στην ουσία προδικάζει το αρνητικό αποτέλεσμα κάθε αγώνα, εμπεδώνοντας την ήττα στους κόλπους του αγωνιζόμενου λαού. Η λογική του ότι οι «αγώνες θα χάνουν όσο δεν έρχεται η Δευτέρα παρουσία και η Λαϊκή Εξουσία», είναι τόσο αποπροσανατολιστική όσο και η αντίστοιχη της αντιπολίτευσης ότι «οι αγώνες θα χάνουν μέχρι να έρθει η κυβέρνηση της αριστεράς με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ».

Σήμερα είναι αναγκαίο και επιτακτικό το φοιτητικό κίνημα να σταθεί στο πλάι του αγώνα των διοικητικών όχι απλά αλληλέγγυο αλλά παλεύοντας από κοινού και με τα υπόλοιπα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας ενάντια στην ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά, για να ηττηθεί το ψέμα του αιώνα περί ανάπτυξης και success story (αν βγουν το πολυπόθητα νούμερα και έρθει η αποκάλυψη της ανάκαμψης το 2014, θα περιμένουμε να δώσει το θετικό ισοζύγιο ο Σαμαράς στην Παιδεία και για την υγεία…).

Να μην περάσει η τρομοκρατία περί χαμένων εξαμήνων. Ο αγώνας των διοικητικών είναι δίκαιος και είναι αγώνας όλων. Να ηττηθούν οι φωνές του αποπροσανατολισμού και της ηττοπάθειας. Να σπάσει η σιωπή στους φοιτητικούς χώρους!

* Ο Λάμπρος Παπαθανασίου είναι μέλος του ΔΣ του συλλόγου φοιτητών Αρχιτεκτονικής Πάτρας

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή