english

Τι είπε ο Μπαλτάς στους φοιτητές;

Τι είπε ο Μπαλτάς στους φοιτητές;

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας.

Κόντρα στο «ρεαλιστικό» θέλω αλλά δεν μπορώ του Υπουργείου, ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμά μας στη δημόσια – δωρεάν παιδεία.

Στις 19/3, Φοιτητικοί Σύλλογοι προχώρησαν σε κινητοποίηση στο υπ. Παιδείας, προκειμένου να απαιτήσουν την άμεση απόσυρση των αντιδραστικών και αντιεκπαιδευτικών πολιτικών που εφαρμόστηκαν κατά τη μνημονιακή πενταετία στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και να θέσουν την επιτακτική ανάγκη να αντιμετωπιστεί άμεσα το πρόβλημα της υποχρηματοδότησης που λειτουργεί σαν θηλιά, στραγγαλίζοντας τη δυνατότητα λειτουργίας των ιδρυμάτων και εν τέλει το δικαίωμα της νεολαίας σε αξιοπρεπείς και δωρεάν σπουδές.

Στη συνάντηση που ακολούθησε με τον υπουργό Αρ. Μπαλτά, αυτός διαχώρισε τα αιτήματα σε «εύκολα και δύσκολα υλοποιήσιμα». Συγκεκριμένα, χαρακτήρισε ως εύκολα την απόσυρση του μέτρου των διαγραφών, την επαναφορά των διοικητικών υπαλλήλων που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα, την κατάργηση των αντιδραστικών Συμβουλίων Ιδρύματος, την αντιμετώπιση ζητημάτων φύλαξης και καθαριότητας και την επαναφορά του ασύλου, δεσμευόμενος για την ψήφιση σχετικού πολυνομοσχεδίου μέσα στους επόμενους μήνες. Αντίθετα, χαρακτήρισε δύσκολη και ουσιαστικά ανέφικτη στο τώρα την αντιμετώπιση της υποχρηματοδότησης και την επαναφορά των φοιτητικών παροχών λέγοντας ότι «λεφτά δεν υπάρχουν», ότι «οι φοιτητές θα πρέπει να προσπαθήσουν να αντιληφθούν τα πράγματα με όρους συνολικής πολιτικής για τη χώρα και ανάγκης να κατανεμηθούν τα ελάχιστα χρήματα και στην υγεία, στους ανέργους κλπ.», ενώ χαρακτηριστικά τόνισε ότι «η αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση της παιδείας αποτελεί ιστορική κατεύθυνση, που δεν μπορούμε όμως να εγγυηθούμε δεδομένης της έλλειψης χρημάτων». Τέλος, για μια σειρά ζητημάτων όπως οι πιστωτικές μονάδες και το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων, που αποτελούν υλοποίηση κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έρχονται να κατακερματίσουν τα πτυχία και να τα στερήσουν από τα όποια επαγγελματικά δικαιώματα είχαν απομείνει να κατοχυρώνουν μέσα στο περιβάλλον της ανεργίας και του εργασιακού μεσαίωνα ή τα όσα ακούγονται για νέες συγχωνεύσεις σχολών, η απάντηση ήταν ένα αόριστο «θα δούμε σε βάθος διετίας…»

Από τις δεσμεύσεις αλλά και από τις σιωπές και τις υπεκφυγές του υπουργού προκύπτουν τα εξής:
1. Είναι θετικές οι υποσχέσεις για τις διαγραφές φοιτητών, τα συμβούλια διοίκησης, την επαναπρόσληψη διοκητικών κλπ .Σε αυτές αναγνωρίζουμε σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα των φοιτητικών αγώνων των τελευταίων χρόνων και του φετινού φθινοπώρου, καθώς και της συντριβής της προηγούμενης κυβέρνησης στις εκλογές λόγω των μνημονιακών αντιλαϊκών πολιτικών. Θα είμαστε ωστόσο σε επιφυλακή μέχρι να δούμε συγκεκριμένα το πολυνομοσχέδιο. Και αυτό γιατί καμία εγγύηση δεν μπορεί να υπάρξει όταν, με τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους δανειστές, έχει εκχωρηθεί στις Βρυξέλλες, στα θεσμικά κέντρα και όργανα της Ε.Ε η δυνατότητα να απορρίπτουν στοιχειώδη σχέδια νόμου ως μονομερείς ενέργειες. Πέραν αυτών, η απουσία ρητής δέσμευσης για άμεση και πλήρη απόσυρση του ν. Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου, δεν μπορεί παρά να μας προβληματίζει. Δεν μας αρκεί η ανατροπή πτυχών του, είναι αναγκαία για μια διαφορετική πολιτική στο χώρο του πανεπιστημίου η συνολική κατεδάφιση του αντιδραστικού νόμου- πλαισίου που ενσωμάτωνε τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις για ένα πανεπιστήμιο «ανταγωνιστικό», με λογική και λειτουργία σύμφωνα με τις επιταγές της αγοράς. Ούτε βέβαια μας αρκούν, και επομένως δεν χωράει κανένας εφησυχασμός, γενικολογίες στα ζητήματα που αφορούν τα πτυχία μας ή αόριστες εξαγγελίες για ένα νέο εκπαιδευτικό χάρτη σε βάθος χρόνου όσον αφορά το ζήτημα πιθανών συγχωνεύσεων σχολών.

2. Όταν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα έχουν χάσει πάνω από 100 εκ. με το κούρεμα των αποθεματικών τους μέσω PSI, οι προϋπολογισμοί τους έχουν μειωθεί περίπου κατά 80% στη μνημονιακή περίοδο, οι Πρυτάνεις με τη δήλωσή τους στη Σύνοδο του Δεκέμβρη έκαναν λόγο για αδυναμία λειτουργίας μέσα στο 2015 εξαιτίας της έλλειψης χρημάτων και όταν για την πλειοψηφία των οικογενειών είναι σχεδόν αδύνατη η κάλυψη των δαπανών για τις σπουδές των παιδιών τους ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ο υπουργός Παιδείας μιας κυβέρνησης με διακηρυγμένο πολιτικό στόχο την ανατροπή του μνημονίου να μη δεσμεύεται σε τίποτα όσον αφορά τα καυτά και ΒΑΣΙΚΑ ζητήματα της χρηματοδότησης και τα αιτήματα μας για απόσυρση διδάκτρων, βιβλία, χρηματοδότηση, εστίες, ανακούφιση των φτωχών φοιτητών. Αντίθετα να «αστειεύεται» με τα χρήματα που δεν υπάρχουν είτε με ευρώ είτε με δραχμή ή να καλεί τους φοιτητές να μη λειτουργούν σαν συντεχνία και να σκέφτονται τις ανάγκες και της υπόλοιπης κοινωνίας. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η «συντεχνιακή» λογική των φοιτητών που διεκδικούν τις αυτονόητες ανάγκες τους, αλλά ότι ο Υπουργός μας λέει με άλλα λόγια ότι το αίτημα Δημόσια Δωρεάν Παιδεία που γαλούχησε το εκπαιδευτικό κίνημα κατά τον 20ο αιώνα είναι έτσι ή αλλιώς... ανέφικτο. Στρώνει έτσι το χαλί στο μέλλον των χαμηλών προσδοκιών, σε μια ήπια διαχείριση της μνημονιακής πραγματικότητας και των συνεπειών της και όχι στην ανατροπή της, στην εμπέδωση του "δε μπορεί να γίνει και αλλιώς", του λεγόμενου ΤΙΝΑ (there is no alternative). Είναι σαφές ότι ο εγκλωβισμός μας στη συμφωνία- γέφυρα της 20ης Φεβρουαρίου που παρατείνει τη δανειακή σύμβαση και αποκλείει τις μονομερείς ενέργειες, εμπεδώνει ότι «τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε αλλιώς». Απαιτείται άμεσα ρήξη με τους δανειστές και τους εκβιασμούς τους, μια νέα πορεία για τη χώρα. Που δεν έχουμε αυταπάτες ότι θα είναι όλα εύκολα, αλλά τουλάχιστον ο λαός και η χώρα θα έχουν τη δυνατότητα να παράγουν, να αποφασίσουν αν θα δώσουν πόρους στην Παιδεία, να αποφασίσουν τι μέλλον θέλουν για τη νέα γενιά.

3. Μόνο ατυχής μπορεί να θεωρηθεί, η δήλωση του υπουργού ότι «μας αρέσουν οι κινητοποιήσεις σε βαθμό που απαιτούν πράγματα που μπορούν να γίνουν». Πρώτον, ως αριστερός πανεπιστημιακός και θεωρητικός θα πρέπει να γνωρίζει ότι το φοιτητικό συνδικαλιστικό κίνημα δε ρωτάει τις κυβερνήσεις πότε πρέπει να υπάρχει και τι να διεκδικεί. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποτάσσεται σε ρεαλισμούς που ακρωτηριάζουν τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις του. Όπως ακριβώς δεν υποτάχτηκε στο ρεαλισμό του μνημονιακού μονόδρομου για χάρη της παραμονής της χώρας στο ευρώ και την Ε.Ε, δεν πρόκειται να υποταχθεί και σε ένα ρεαλισμό της διαπραγμάτευσης. Άλλωστε, μπορούμε να του θυμίσουμε και τη ρήση ενός άλλου υπουργού, σε μια άλλη χώρα, μερικές δεκαετίες πριν, που δεν υποτάχτηκε στον κυβερνητικό ρεαλισμό: «Να είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το αδύνατο». Δεύτερον, ότι πρέπει και οφείλει να είναι ανεξάρτητο και όχι κυβερνητική συνιστώσα. Το φοιτητικό κίνημα δεν μπορεί να διαμορφώνει και να θέτει «ανώδυνα» αιτήματα, σύμφωνα προς τα πλαίσια που κάθε φορά προκύπτουν από την κυβερνητική πολιτική. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε έναν συνδικαλισμό ενσωματωμένο, στη σύμφυση κράτους- κυβέρνησης- συνδικαλιστικού κινήματος με τον απεχθή τρόπο που συνέβη και επί ΠΑΣΟΚ.

Οι απαντήσεις του υπουργείου συνίστανται σε ένα γενικό «θέλουμε, αλλά δεν μπορούμε», που προκύπτει από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου. Οι διεκδικήσεις των φοιτητών και της νεολαίας εν γένει όμως, δεν μπορούν να εγκλωβίζονται σε ένα τέτοιο πλαίσιο. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από μια διαπραγμάτευση που όπως φαίνεται οδηγεί στη συνέχιση και όχι στην ανατροπή της μνημονιακής πραγματικότητας, και τα όποια αποτελέσματά της. Υπερασπιζόμαστε ανυποχώρητα τις ανάγκες μας!

Δεν πάμε βήμα πίσω από τις διεκδικήσεις μας για δημόσια και δωρεάν παιδεία!

Προχωράμε σε γενικές συνελεύσεις στην κατεύθυνση οργάνωσης πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης στις 2 Απρίλη.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή