english

«Μνήμη και τιμή Πολυτεχνείου»… καταργώντας τους φοιτητικούς συλλόγους

«Μνήμη και τιμή Πολυτεχνείου»… καταργώντας τους φοιτητικούς συλλόγους

Ανακοίνωση Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής ΕΚΠΑ

Διαβάσαμε την ανακοίνωση της Πρυτανείας με τίτλο ‘Μνήμη και Τιμή Πολυτεχνείου 2014’ και μείναμε άναυδοι.

Όχι μόνο από το ασταμάτητο της επίθεσης που δέχεται η τριτοβάθμια εκπαίδευση και το φοιτητικό κίνημα, αποκορύφωμα της οποίας είναι η ανακοίνωση αυτή, αλλά από την παραχάραξη της ιστορίας που επιχειρεί, τη χυδαία κοροϊδία που συνιστά το περιεχόμενό της, και το περιφρονητικό και πολιτικάντικο ύφος της.

Πέρα απ’ το περιφρονητικό ύφος, που επιστρέφεται αυτούσιο στον Πρύτανη και σε όλους όσοι είναι χειροκροτητές στο λιντσάρισμα που δεχόμαστε το τελευταίο διάστημα (Σαμαράς, Πρεντεντέρης κλπ), η ουσία της συγκεκριμένης ανακοίνωσης, είναι ότι έρχεται να θέσει διαχωριστικές γραμμές και να ορίσει στρατόπεδα, τόσο μέσα στο Πανεπιστήμιο όσο και στην ίδια την κοινωνία.

Γιατί;

Πρώτον, γιατί σήμερα ζούμε ένα σκοταδισμό που δεν έχει προηγούμενο. Ο Φορτσάκης καπηλεύεται την εξέγερση του Πολυτεχνείου και μας καλεί σήμερα να υπερασπίσουμε τη νομιμότητα. Μήπως θα έπρεπε και η γενιά του Πολυτεχνείου να υπερασπίσει το χουντικό Σύνταγμα και τα στρατιωτικά διατάγματα; Σήμερα, που οι μνημονιακοί νόμοι έχουν τσακίσει τον ελληνικό λαό, έχουν διαλύσει τα Πανεπιστήμιά μας και έχουν διαμορφώσει μία κοινωνική συνθήκη ανεργίας και μετανάστευσης για τη νέα γενιά. Σήμερα, που ακόμη και το Σύνταγμά τους, το έχουν κάνει κουρελόχαρτο στο βωμό μιας πολιτικής που περιθωριοποιεί τη νεολαία για να αποπληρώσει το χρέος. Δεν έχει δικαίωμα η Σύγκλητος του ΕΚΠΑ να μας κάνει μάθημα για το Πολυτεχνείο, όταν αποκαλεί τους φοιτητές της που αγωνίζονται ‘θρασίμια’ και ‘γραφικούς δεσμοφύλακες’.  Είναι ευθύνη μας ως φοιτητές να αντισταθούμε σήμερα στην εξοντωτική σιωπή που θέλουν να επιβάλουν μέσα κι έξω απ’ τις σχολές, στην εξαφάνιση κάθε τι συλλογικού, στην απαγόρευση του δικαιώματός μας να διαμαρτυρόμαστε και να διαδηλώνουμε. Είναι ευθύνη μας να μην επιτρέψουμε την αποδοχή και την εμπέδωση της ‘επιστροφής στο παρελθόν’.

Δεύτερον, μας καλεί ο Φορτσάκης να αποτινάξουμε από πάνω μας το ζυγό των καταλήψεων, που γίνονται με την ‘επίκληση οποιωνδήποτε –δικαιολογημένων ή όχι- διεκδικήσεων’. Είναι ή δεν είναι δικαιολογημένες οι διεκδικήσεις; H χρηματοδότηση του ΕΚΠΑ έχει μειωθεί κατά 80%, οι φοιτητικές παροχές τείνουν να εξαφανιστούν, το διοικητικό προσωπικό και οι καθαρίστριες έχουν απολυθεί, και όποιος καταφέρνει να τελειώσει τη σχολή επιπλέει στην ανεργία του 60% ή στην εργασία για 300 ευρώ. Την πραγματικότητα αυτή, ενώ τη γνωρίζει και τη συνομολογεί και ο ίδιος ο Φορτσάκης, στην ανακοίνωση της Πρυτανείας την παρουσιάζει σαν μια ουδέτερη και αντικειμενική συνθήκη, αφιερώνοντάς της μία ή δύο προτάσεις. Αντίθετα, έχει πολύ περισσότερα να πει για το πόσο ‘ολέθριες συνέπειες’ έχουν για το Πανεπιστήμιο οι δράσεις των μειοψηφιών και οι καταλήψεις. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο ομολογεί ότι γνωρίζει την πολιτική της διάλυσης, αλλά συντάσσεται μαζί της και θέλει να σωπάσει ο οποιοσδήποτε εναντιώνεται σε αυτήν. Απέναντι σε μία συνθήκη τριτοκοσμικού κοινωνικού τοπίου που έχουν δημιουργήσει, στο υποβαθμισμένο και συρρικνωμένο Πανεπιστήμιο, στο μαύρο μέλλον που ετοιμάζουν για εμάς, δεν υπάρχουν ‘δικαιολογημένες ή μη διεκδικήσεις’, υπάρχει μόνο το δίκαιο και το αναγκαίο της αντίστασης και του αγώνα.

Τρίτον, οι φοιτητικοί σύλλογοι και τα όργανα του φοιτητικού κινήματος δημιουργήθηκαν στη βάση της ύπαρξης κοινών συμφερόντων των φοιτητών και της ανάγκης συζήτησης και οργάνωσης του συλλογικού αγώνα για την υπεράσπισή τους. Την ύπαρξη και την ανεξαρτησία υπεράσπιζαν οι φοιτητές το ’73, τα όργανα αυτά προσπαθούσε να ελέγξει και να καθυποτάξει η Χούντα. Σήμερα ο Φορτσάκης προχωρά ένα βήμα παραπέρα. Δεν αρκείται στο να καθυποτάξει αυτά τα όργανα, αλλά προσπαθεί να τα εξαφανίσει, διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά του ενάντια στην παραχάραξη των δημοκρατικών διαδικασιών. Προωθεί την κατάργηση των Γενικών Συνελεύσεων και εν τέλει των ίδιων των Φοιτητικών Συλλόγων, προτείνοντας την αντικατάστασή τους με την ‘καινοτόμα’ ιδέα (τύπου ΤEDX) των ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων. Έτσι αντιλαμβάνεται ο Φορτσάκης την υπεράσπιση της δημοκρατίας, της δημοκρατίας του νόμου της σιωπής, του ‘περάστε έξω ανάγωγοι’, των ΜΑΤ και της καταστολής, της καταπάτησης του ασύλου, της χυδαίας διαστρέβλωσης της αλήθειας με τη βοήθεια των ΜΜΕ, της “δημοκρατίας”  που θέλει να τελειώνει με την πολιτική και τον συνδικαλισμό μέσα στα Πανεπιστήμια. Και προσπαθεί να μας πείσει ότι αυτή τη δημοκρατία υπεράσπιζε και η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ότι ούτε λίγο ούτε πολύ, οι φοιτητές το ’73 πάλεψαν για να υπάρχουν το 2014 σχολές περικυκλωμένες από τα ΜΑΤ και ψευδεπίγραφα δημοψηφίσματα να αντικαταστήσουν τις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος.

Σήμερα αυτό που προσπαθούν είναι να καταργήσουν, να εκτοπίσουν, να φιμώσουν κάθε τι που αμφισβητεί, διαφωνεί ή αντιστέκεται στην πολιτική που θέλουν να εφαρμόσουν. Θέλουν να μας κάνουν μια γενιά ηττημένη, μια γενιά παθητικό δέκτη κάθε μικρής ή μεγάλης επίθεσης που εξαπολύεται στις ζωές μας, στις σπουδές μας, στις ελευθερίες μας. Να καθυποτάξουν τη δράση και τη σκέψη μας. Το θράσος τους είναι τέτοιο, που θέλουν να καταργήσουν τις γενικές μας συνελεύσεις, να θέσουν εκτός νόμου το δικαίωμα στη διαμαρτυρία και τη συλλογική δράση, να κάνουν τις αποφάσεις των συλλόγων άδεια πουκάμισα.

Δεν είμαστε η γενιά της αδιαφορίας. Δεν θα γίνουμε η γενιά της αποδοχής. Είναι δικαίωμα και καθήκον μας να διεκδικήσουμε τις σπουδές μας, το δικαίωμά μας στην εργασία και στην αξιοπρεπή ζωή!

adn

Τελευταία τροποποίηση στιςΣάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014 21:46

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή