english

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας για το διήμερο της Αριστερής Ενότητας

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας για το διήμερο της Αριστερής Ενότητας

1. Σήμερα μέσα από μια φράση μπορεί να περιγραφεί η πραγματικότητα «όλα τριγύρω αλλάζουνε μα όλα τα ίδια μένουν», πιθανά και λίγο χειρότερα από πριν για το δεύτερο σκέλος της φράσης αυτής. Η Ουκρανία οδηγείται σε διχοτόμηση έπειτα από το πραξικόπημα σχεδιασμένο από ΕΕ και ΗΠΑ και την στρατιωτική εμπλοκή της Ρωσίας. Η ΕΕ στηρίζει ανοιχτά την κυβέρνηση με την συμμετοχή των νεοναζί. Η Γαλλία μπαίνει σε επιτήρηση. Στην Ελλάδα έπειτα από το «successstory» η οικονομία συνεχίζει να βρίσκεται στον βούρκο και η πλειοψηφία της κοινωνίας να ρημάζεται. Ο πλανήτης καταστρέφεται από τις δυνάμεις που απελευθερώνει η κρίση. Όσο και αν επαναλαμβάνεται στα κείμενα της αριστεράς, το κατά τα άλλα σωστό, «γενική κρίση του καπιταλισμού» δεν φαίνεται αυτή η διαπίστωση να παράγει πρακτικά αποτελέσματα, σε κόντρα με την ήττα του παρελθόντος και σε αναμέτρηση με την πραγματικότητα. Η ευρωπαϊκή αριστερά στην καλύτερη θέλει την Ουκρανία εντός ΕΕ για να λυθούν τα προβλήματά της, στην χειρότερη επικροτεί την στήριξη της νέας κυβέρνησης με τους νεοναζί!

2. Έχουν περάσει σχεδόν 4 χρόνια όπου στην Ελλάδα συντελείται μια τεράστια καταστροφή. Στο όνομα του να παραμένει η χώρα στο ευρώ, να γίνει βιώσιμο το χρέος, να βγούμε στις αγορές. Αυτή ήταν η επιχειρηματολογία όλων ανεξαιρέτως των μνημονιακών κυβερνήσεων, αυτή ήταν και οι λόγοι επιβολής του μηχανισμού στήριξης από την ευρωπαϊκή ένωση και συγκεκριμένα την Γερμανία. Η σημερινή κυβέρνηση μίλησε και μιλάει για «successstory», για την τεράστια «επιτυχία» του πρωτογενούς πλεονάσματος. Η αλήθεια είναι πως επιτεύχθηκε μια μεγάλη νίκη, η μνημονιακή πραγματικότητα χτίστηκε, παράγοντας καταστροφικές συνέπειες για τον λαό και τους εργαζομένους αλλά και ανοίγοντας τον δρόμο σε νέα μέτρα και δανειακές συμβάσεις. Η επιτήρηση επ' άπειρων από πλευράς ΕΕ είναι δεδομένη όπως και το βύθισμα σε μια όλο και μεγαλύτερη λιτότητα.

3. Στην χώρα εκφράζεται ένα τεράστιο πολιτικό κενό γύρω από το ποιος μπορεί να εκφράσει, να εμπνεύσει, να προετοιμάσει μαζικά τον λαό σε μια πορεία ρήξεων για την διέξοδο από την κρίση. Παρά την εκλογική εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ η κυβέρνηση Σαμαρά φαίνεται πως «κάνει παιχνίδι» μόνη της ή μάλλον απέναντι μόνο στις αντιφάσεις της. Τον τελευταίο χρόνο όχι απλά δεν έχουν γίνει βήματα προς έναν θετικότερο συσχετισμό δύναμης αλλά έχουμε πάει και βήματα πίσω. Η αρχικά αμφισημία του ΣΥΡΙΖΑ και τελικά το κλείδωμα του σε μια κατεύθυνση ευρωλαγνείας, μη αμφισβήτησης των δοσμένων πλαισίων της Ευρωζώνης και της ΕΕ, τα διαπιστευτήρια για συμμόρφωση που έδωσε ο Τσίπρας από το Τέξας, τα διαπιστευτήρια για μη μονομερής ενέργειες, η αποδοχή των δανειακών συμβάσεων, η εκλογική αναμονή και καμία προετοιμασία, ουσιαστική πολιτικοποίηση και κεντρικοποίηση των αγώνων του μετρό, της ΕΡΤ κτλ δηλητηρίασαν την λαϊκή συνείδηση σε μια αναμονή για μια εκλογική αλλαγή, αλλά και πάγωσαν το μυαλό πάνω στην έλλειψη απάντησης ουσιαστικά για το πως μπορεί η χώρα να πάει διαφορετικά.

4. Η νεολαία είναι στο στόχαστρο. Καύσιμη ύλη σε ένα σύστημα που είναι έτοιμο να κατασπαράξει οτιδήποτε για να επιβιώσει. Η νεολαία ξεριζώνεται, μένει ξεκρέμαστη χωρίς να μπορεί να προγραμματίσει το μέλλον να κάνει όνειρα γι' αυτό. Ταξικοί φραγμοί ξεκινούν από το σχολείο και καταλήγουν στην ''αποθήκη ψυχών'' την ανεργία. Η νεολαία ωθείται στην περιθωριοποίηση ή στην μετανάστευση, το επιστημονικό δυναμικό ''δραπετεύει'' ή καταστρέφεται, το πιο δυναμικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πετιέται στο καλάθι των αχρήστων. Αυτό είναι το ''όραμα'' που προσφέρουν στην νέα γενιά. Το μέλλον αυτό ή θα το αποδεχτεί ή θα έρθει σε ρήξη με αυτό, σε πλήρη σύγκρουση. Η μνημονιακή πραγματικότητα χτίστηκε, δυστυχώς, στην χώρα και μαζί με το 1,5 εκατομμύριο ανέργων προσφέρει απλόχερα και 440.000 «ευκαιρίες απασχόλησης» όπως τις παρουσίασε ο Σαμαράς. Ευκαιρίες για τους ιδιώτες για φθηνή, ανασφάλιστη εργασία νέων ανθρώπων, ευκαιρία για την κυβέρνηση που θα ποντάρει μέσω ΕΣΠΑ να κερδίσει λίγους έστω πόντους εν όψει των εκλογικών μαχών που έρχονται, δυστυχία για την νέα γενιά που καλείται να εργαστεί, αν εργαστεί, σαν σύγχρονος σκλάβος.

5. Σε αυτές τις συνθήκες διεξάγεται το πανελλαδικό διήμερο της Αριστερής Ενότητας στις 8-9/3. Από την ίδρυση της ΑΡΕΝ (το 2007) μέχρι σήμερα έχουν συντελεστεί τεράστιες αλλαγές στη χώρα, στο λαό, στη νέα γενιά. Είναι αναγκαίο να προχωρήσουμε σε μια νέα ιδρυτική διακήρυξη, σε ένα νέο «συμβόλαιο» που θα ενώνει τα διαφορετικά ρεύματα, τις διαφορετικές απόψεις των διαφορετικών τάσεων και αγωνιστών που συσπειρώνονται στην ΑΡΕΝ. Το ερώτημα είναι μέσα σε αυτές τις συνθήκες τι πρέπει να κάνει μια αριστερή φοιτητική παράταξη; α) αντίσταση στη διάλυση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της β) τοποθέτηση για τα αδιέξοδα της νεολαίας συνολικά, σύνδεση του πιο οργανωμένου κομματιού (της σπουδάζουσας) με τη νεολαία που πετιέται στο περιθώριο, που απορρίπτεται γ) προπαγάνδιση-ζύμωση ενός πολιτικού ρεύματος που να αναδεικνύει έναν άλλο δρόμο, μια διαφορετική πορεία για το λαό και τη νεολαία σε ρήξη με τις αντιλαϊκές πολιτικές της Ε/Ζ και της ΕΕ δ)ανάδειξη της αναγκαίας μετωπικής πολιτικής στους φοιτητικούς χώρους, συγκρότηση ενός αριστερού μετώπου νεολαίας πηγή έμπνευσης και ελπίδας για τη νέα γενιά.

6. Δυστυχώς η κατάσταση στη φοιτητική αριστερά δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Αν κάποιος προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσει την κατάσταση των παρατάξεων στους φοιτητικούς χώρους θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως παρότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει, εμείς προχωράμε όπως πριν. Σαν να μην αντιλαμβανόμαστε τις συνθήκες που έχουν αλλάξει, αλλά το χειρότερο είναι σαν να μην πιστεύουμε ότι τα πράγματα μπορούν και πρέπει να πάνε αλλιώς. Κυριαρχεί η απομόνωση, ο σεχταρισμός, ο μαγαζακισμός, ο μαξιμαλισμός, ο αναχωρητισμός, ο οπαδισμός, η εκλογική αναμονή. Παθογένειες που προϋπήρχαν (τουλάχιστον οι περισσότερες), αλλά που μες στη κρίση αποτελούν τροχοπέδη και εγκλωβίζουν μυαλά, σκέψεις, δυνάμεις. Η πολιτική εκπροσώπηση βρίσκεται σε κρίση και μέσα στις σχολές, όπως και στη κοινωνία, με τις δυνάμεις της αριστεράς να μην μπορούν να αναδειχθούν σε αντίπαλο δέος των μνημονιακών δυνάμεων. Σήμερα πρέπει να αναζητήσουμε εκείνη την τομή, την αλλαγή στο τρόπο που υπήρχαμε, δρούσαμε, παρεμβαίναμε μέχρι σήμερα για να απελευθερώσουμε την δυναμική της νέας γενιάς. Πρέπει να υπερβούμε θετικά τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα με στόχο να δημιουργήσουμε την ελπίδα και την προοπτική.

7. Το φοιτητικό κίνημα είναι αναντίστοιχο των περιστάσεων. Με συλλογικές διαδικασίες που δε συγκινούν, με αποφάσεις φοιτητικών συλλόγων που δεν αφορούν παρά ελάχιστους, με αναιμική κινηματική παρουσία. Η αδυναμία του να μπλοκάρει τους μνημονιακούς νόμους που διαλύουν την παιδεία, η απροετοίμαστη στάση του στο σχέδιο Αθηνά και στις απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων, η μη δημιουργία ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου για την υπεράσπιση της παιδείας, η σταδιακή απονέκρωση-απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών είναι αποτελέσματα της άρνησης να απαιτήσει και να παλέψει για την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης και των μνημονίων, με ταυτόχρονη χάραξη προγράμματος διεξόδου από την κρίση. Κόντρα στις απαιτήσεις των καιρών, επιμένει με βάση την πεπατημένη και τη συνήθεια της αναμονής κάποιου νομοσχεδίου για να αντιδράσουμε ενώ το πρόβλημα είναι συνολικότερο. Αυτή η πολιτική δεν μπορεί να ανατρέψει συσχετισμούς, να αναχαιτίσει την επίθεση, να πυροδοτήσει αγώνες και να δημιουργήσει εστίες αντίστασης. Βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι.  Ή θα αναλάβουμε την ευθύνη και το κόστος να φτιάξουμε μια νέα κατάσταση σε πλήρη τομή και ασυνέχεια με την προηγούμενη, σε ρήξη με τα ιερά και τα όσια όσων μας έφεραν μέχρι την καταστροφή ή θα ετοιμάζουμε βαλίτσες για το εξωτερικό. Σήμερα τίθενται ερωτήματα για το μέλλον της γενιάς μας, για το πως θα ζήσουμε και οι απαντήσεις πρέπει να είναι συνολικές και εφ' όλης της ύλης. Σε αυτές τις απαντήσεις οφείλει να παίξει ρόλο το φοιτητικό κίνημα. Χρειαζόμαστε έναν πολιτικό προσανατολισμό που να περιγράφει έναν άλλο δρόμο για τη χώρα, για το λαό, για τη νεολαία. Ξεκινώντας από την πολιτική λύση του κοινωνικού προβλήματος της νεολαίας (ανεργία, μετανάστευση, μη μέλλον) πρέπει να προκύψει η συγκεκριμενοποίηση ενός προγράμματος που να απαντάει στις αγωνίες των νέων ανθρώπων. Ένα φοιτητικό κίνημα μαχητικό, συνειδητοποιημένο, αγωνιστικό, με προμετωπίδα την ανάγκη της νέας γενιάς για αξιοπρεπή ζωή και δουλειά, που θα δίνει θετική διέξοδο στη νεολαία, που θα αγωνιστεί για την ανατροπή της κυβέρνησης και της τρόικας είναι αυτό που έχουμε ανάγκη. Είναι αυτό που μπορεί να πυροδοτήσει ευρύτερες λαϊκές εξεγέρσεις, που μπορεί να βάλει τη νέα γενιά σε ρόλο πρωταγωνιστή των εξελίξεων και όχι θεατή.

8. Δυστυχώς αυτό που παρατηρούμε είναι πως γίνεται προσπάθεια (όσο και αν δεν συνομολογείται) για μια μετάλλαξη της ΑΡΕΝ, για μία αλλαγή της ταυτότητας και της φυσιογνωμίας της, τουλάχιστον όπως περιγράφεται στην ιδρυτική της διακήρυξη. Με ευθύνες συγκεκριμένων δυνάμεων στο εσωτερικό της επιβάλλεται μια μετεξέλιξη της ως προς το Συριζικότερο. Το παράδειγμα της προτεινόμενης προεκλογικής εκδήλωσης πέρσι στην Πάτρα, η εκδήλωση στην Αθήνα με την ανοιχτή πόλη σε συνδυασμό με την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ για τη δημιουργία «καθαρών» κομματικών παρατάξεων σε μια σειρά από κοινωνικούς χώρους αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Δεν είναι πρόβλημα η προσπάθεια συγκρότησης ενός κόμματος μέσα στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, το πρόβλημα είναι όταν αυτό συμβαίνει θυσιάζοντας τον πλούτο των διαφορετικών απόψεων που μέχρι τώρα ήταν κεκτημένο της ΑΡΕΝ. Πρόβλημα είναι επειδή σήμερα αυτό που λείπει από τους φοιτητικούς χώρους δεν είναι ακόμα μία κομματική συγκρότηση, αλλά η προσπάθεια υπέρβασης των στεγανών του παρελθόντος που εγκλωβίζουν τη δυναμική ενωτικών εγχειρημάτων. Αν σήμερα είναι αναγκαίο ένα διήμερο της Αριστερής Ενότητας αυτό είναι για την ανασυγκρότησή της σε μια νέα βάση, σε μια αριστερή μετωπική βάση, μακριά από λογικές κομματικής συγκρότησης στους φοιτητικούς χώρους. Η ανασυγκρότησή της σαν ανεξάρτητη πανελλαδική συσπείρωση διακριτών ρευμάτων και τάσεων. Από αυτή τη παραδοχή πρέπει να ξεκινάει και η όποια κουβέντα για τα οργανωτικά και τα ζητήματα λειτουργίας της ΑΡΕΝ. Οι υπάρχουσες προτάσεις (ένα σχήμα μία ψήφος, τροπολογίες σχημάτων) δεν στοχεύουν στο ανέβασμα τις πολιτικής συμφωνίας εντός ΑΡΕΝ, αλλά αντιθέτως χρησιμοποιούνται εκ του πονηρού και προσπαθούν να φιμώσουν την διαφορετική άποψη. Να παγιώσουν συσχετισμούς εντός της και να δημιουργήσουν ένα αυστηρό-κλειστό πλαίσιο κανόνων και λειτουργίας που δεν αρμόζει όχι μόνο σε φοιτητική παράταξη, αλλά ούτε σε κόμμα.

Με αυτές τις σκέψεις και τους προβληματισμούς προσερχόμαστε στο διήμερο της ΑΡΕΝ, ελπίζοντας να συμβάλλουμε στον πολιτικό διάλογο που θα ξεδιπλωθεί. Με ειλικρίνεια και χωρίς προκαταλήψεις τα μέλη του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας θα συμμετέχουν στις διαδικασίες για την πολιτική αναβάπτιση της ΑΡΕΝ, για να αποτελέσει το ελπιδοφόρο, ενωτικό εγχείρημα που ήταν το 2007.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή