english

440.000 νέες θέσεις «εργασίας» από τον Σαμαρά. Αυτό το μέλλον θέλουμε;

440.000 νέες θέσεις «εργασίας» από τον Σαμαρά. Αυτό το μέλλον θέλουμε;

Του Κώστα Χαιρόπουλου.

Νέες “ευκαιρίες απασχόλησης” και “πόλεμο” κατά της ανεργίας εξήγγειλε o κ. Σαμαράς πριν λίγες μέρες σε σύσκεψη στο υπουργείο εργασίας ανακοινώνοντας παράλληλα την ίδρυση του Εθνικού Συμβουλίου Απασχόλησης. Στην ομιλία του ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε σε 3 πυλώνες και έβγαλε ένα σύνολο 440.000 νέων θέσεων που θα δημιουργηθούν έως το 2015. Σε κάθε πυλώνα πολλές διαφορετικές εκδοχές της κοροϊδίας.

Από προγράμματα όπως τα ήδη γνωστά 5μηνα Voucher ή αλλιώς “επιταγή εισόδου στην αγορά εργασίας κάτω των 29 ετών”, μέχρι προγράμματα κατάρτισης αποκλεισμένων νέων από 15 μέχρι 24 ετών ή αλλιώς μαθητεία ή αλλιώς “εγγύηση για τη νεολαία”, προγράμματα για την «επιχειρηματικότητα των νέων», προγράμματα που αφορούν είτε τον ιδιωτικό είτε τον δημόσιο τομέα. Με αυτόν τρόπο εξήγγειλε ότι θα μειώσει αποτελεσματικά την “ύπουλη” όπως την χαρακτήρισε ανεργία του 1,5 εκατομμυρίου με ιδιαίτερη έμφαση στην μείωση της ανεργίας των νέων. Αρωγός της μεγάλης αυτής προσπάθειας θα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του περίφημου ταμείου ΕΣΠΑ που θα χρηματοδοτήσει με 1,5 δις αυτά τα προγράμματα. Ως εδώ καλά, έτσι τουλάχιστον τα παρουσίασαν τα μεγάλα ΜΜΕ. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή για να δούμε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από το μεγαλόπνοο σχέδιο της κυβέρνησης για την καταπολέμηση της ανεργίας.

           Βάση κοινής λογικής η ανεργία μειώνεται με πολλές νέες θέσεις εργασίας, σταθερές, χωρίς παράλληλα να μειώνονται οι ήδη υπάρχουσες. Ο κ. Σαμαράς μπορεί να μην χρειάστηκε να δουλέψει ποτέ, αλλά σίγουρα θα γνωρίζει ότι μια νέα θέση εργασίας έχει κάποια δικαιώματα για τους εργαζόμενους και υποχρεώσεις για τους εργοδότες και το κράτος. Αντ’ αυτού ο πρωθυπουργός έξυπνα, δεν τις ονόμασε θέσεις εργασίας αλλά “ευκαιρίες απασχόλησης”! Η εξήγηση αυτού του λογοπαιγνίου είναι μάλλον απλή. Ο κ. Σαμαράς γνωρίζει απλούστατα και ο ίδιος ότι οι συγκεκριμένες θέσεις εργασίας δεν είναι πραγματικές, αφού από τις 440.000 δεν υπάρχει ούτε μια σταθερή θέση εργασίας, δεν έχουν ίχνος εργασιακών δικαιωμάτων, δεν θα βοηθήσουν την πραγματική οικονομία και εν τέλει καμία ανεργία δεν πρόκειται ουσιαστικά να μειωθεί. Ο στόχος αυτών των προγραμμάτων παραμένει σταθερά άλλος και θα εξηγήσουμε τι εννοούμε.

Τα δικαιώματα που αναφέραμε πιο πάνω (ό,τι έχει απομείνει) δυστυχώς για τον ίδιο και για κάποιους άλλους, κατακτήθηκαν μετά από σκληρούς αγώνες όλα τα προηγούμενα χρόνια. Τα εργασιακά αυτά δικαιώματα περιληπτικά να του θυμίσουμε, είναι η σταθερή εργασία, ο μηνιαίος μισθός, τα ένσημα, το 8ωρο, οι νόμιμες άδειες, ο κατώτατος μισθός, η αναγνώριση των πτυχίων, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, το δικαίωμα στην απεργία και πολλά άλλα. Επειδή προφανώς όμως ούτε ο ίδιος ούτε η κυβέρνησή, η Τρόικα, ο ΣΕΒ, το ΚΕΠΕ και ο κ. Φίλιππας (που ζήτησε κατάργηση κατώτατου στις ηλικίες κάτω των 29) τα έχουν ξεχάσει και επειδή υπάρχουν ακόμα στην εργατική νομοθεσία, φαίνεται να έχουν επιλέξει έναν άλλο δρόμο να τα καταργήσουν. Ο άμεσος στόχος είναι να κάνουν κατ’ αρχήν εμάς τους νέους (κάτω των 29), με αφορμή την τεράστια ανεργία σε αυτές τις ηλικίες, “σύγχρονους και ευέλικτους” εργαζόμενους που θα μπορούμε να ανταποκριθούμε καλύτερα μέσω των “ικανοτήτων” και των “δεξιοτήτων” μας στις απαιτήσεις αυτής της νέας συγκυρίας. Κοινώς να μας κάνουν σύγχρονους δούλους.

Το καμουφλάζ μέσω εύγλωττων λέξεων όπως… «ευέλικτος» και «σύγχρονος» κρύβεται όλη η νέα πραγματικότητα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Το “θεμελιώδες δικαίωμα στην εργασία” που λέει το Σύνταγμα, καταργείται στην πράξη με τα νέα αυτά προγράμματά. Εμείς οι “ωφελούμενοι” (που είμαστε ήδη με πρόγραμμα voucher) όπως μας αποκαλεί ο κ. Σαμαράς γνωρίζουμε ήδη το καθεστώς που επικρατεί σε αυτά τα προγράμματα. Δεν θεωρούμαστε εργαζόμενοι στην εταιρεία που δουλεύουμε, δεν έχουμε κανένα από τα δικαιώματα των υπόλοιπων εργαζομένων, δεν λαμβάνουμε μηνιαία πληρωμή και ουσιαστικά είμαστε απλήρωτοι (τα χρήματα των περσινών προγραμμάτων ακόμα δεν έχουν εκταμιευτεί σε άτομα που έχουν τελειώσει το υπάρχον πρόγραμμα), δεν έχουμε συντάξιμα ένσημα, δεν έχουμε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, έχουν ήδη καταργηθεί τα δικαιώματα του πτυχίου, δεν προβλέπονται νόμιμες άδειες, τα χρήματα που θα λάβουμε όταν τα λάβουμε είναι κάτω από το βασικό μισθό με τεράστιο ψέμα των προκηρύξεων ότι είναι 2700 ευρώ το 5μηνο, χωρίς να αναφέρει πουθενά ότι υπάρχει φορολόγηση 23% με το καθαρό ποσό να φτάνει στα 2079 ευρώ δηλαδή 415,8 το μήνα. Από τη στιγμή που δεν είμαστε εργαζόμενοι δε έχουμε ούτε το δικαίωμα στην απεργία (θεμελιώδες δικαίωμα και αυτό από το σύνταγμα) ή εγγραφής στο σωματείο. Με τελικό αποτέλεσμα μετά τους 5 μήνες της “ωφέλειας” να γυρνάμε και πάλι στις ουρές των ΟΑΕΔ.

Ένας άλλος μύθος των προγραμμάτων είναι επίσης οι προσλήψεις που γίνονται μετά τη λήξη του προγράμματος με σύμβαση, πληρώνοντας για ένα χρόνο ο ΟΑΕΔ τις εισφορές. Οι εταιρείες κατά κύριο λόγω που απορροφούν το πρόγραμμα είναι μεγάλοι οργανισμοί (όσο πιο πολλούς εργαζόμενους έχει μια εταιρία τόσο πιο πολλούς ωφελούμενους δικαιούται), οι οποίες πλέον έχουν αντικαταστήσει τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και χρησιμοποιούν μόνο voucheράδες από τη στιγμή που είναι τζάμπα. Άρα μέσω αυτών των προγραμμάτων ουσιαστικά μειώνονται κι άλλο οι πραγματικές θέσεις εργασίας που θα μπορούσαν να υπάρχουν. Επίσης, έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα που ο “ωφελούμενος” έρχεται σε αντιπαράθεση με τον εργαζόμενο εντός της επιχείρησης, αφού έχοντας λιγότερα δικαιώματα, μπορεί να προσληφθεί, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να απολυθεί ο παλιός εργαζόμενος που κουβαλάει τα «βαρίδια» παλιών νόμων, κλαδικών συμβάσεων κλπ και να προσλαμβάνεται ο νέος με ατομική σύμβαση και κατώτατο μισθό. Με την απελευθέρωση των απολύσεων, με την τεράστια ανεργία και με τις νέες “ευέλικτες” μορφές απασχόλησης, με την ανάγκη που έχει ο κόσμος για δουλειά, δημιουργούνται έντεχνα συνθήκες κοινωνικού κανιβαλισμού και αλληλοσπαραγμού εντός των εργασιακών χώρων με αποτέλεσμα που ευνοεί βεβαίως μόνο τους εργοδότες και διαλύει-διασπάει τους εργαζόμενους.

Ο Σαμαράς με την πολιτική αυτή των προγραμμάτων εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Τα συμφέροντα δηλαδή των πολυεθνικών ομίλων που ζήτησαν 300 ευρώ κατώτατο για να βγάλουν νέες θέσεις εργασίας. Των βιομηχάνων που ακόμα και έτσι κλείνουν το ένα μετά το άλλο τα εργοστάσια (πχ Coca Cola) και τα πάνε στη Βουλγαρία. Αυτών που απειλούν ότι θα φύγουν αν δεν ρίξει κι άλλο τις εισφορές τους εις βάρος των ταμείων μας, αν δεν τους μειώσει τη φορολογία, αν δεν μειώσει το κόστος ενέργειας, αν δεν μειώσει τα δικαιώματα μας. Αυτών που στέλνει τα ΜΑΤ όταν γίνεται απεργία για παράνομες απολύσεις (πχ Παπουτσάνης). Αυτών που ασύδοτα δανείζανε η κυβέρνηση με τους τραπεζίτες με τα λεφτά μας και σε μια μέρα άφησαν χιλιάδες οικογένειες στο δρόμο (πχ. Κατσέλης, Φωκάς, Sprider). Αυτών και αρκετών άλλων. Όπως τα νέα κομματικά ρουσφέτια που ονομάζονται ΚΕΚ (Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης) που παίρνουν 1000 ευρώ το κεφάλι για κάθε ωφελούμενο, για να μην κάνουν στην ουσία τίποτα, ενώ σε μας δίνουν ψίχουλα. Όλα αυτά με την αρωγή όπως είπαμε της Ευρωπαϊκής Ένωσης που χρηματοδοτεί μέσω των ΕΣΠΑ ουσιαστικά την διάλυση των εργασιακών σχέσεων, παράλληλα με τα μνημόνια που επιβάλλει.  

Ο στόχος της επίθεσής τους είναι σίγουρα η νεολαία η οποία όπως πολλάκις έχει γραφτεί καλείται να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη γενιά, χωρίς να έχει φταίξει σε τίποτα. Ο στόχος είναι επίσης η εμπέδωση των νέων μιας ζωής που τίποτα δεν θα θεωρείται δεδομένο. Από το απλούστατο να μπορείς να κάνεις όνειρα μέχρι το ουσιώδες να μπορείς να κάνεις οικογένεια και να ζεις αξιοπρεπώς. Ο στόχος είναι να ζήσουμε σε ένα καθορισμένο πλαίσιο, ένα μονόδρομο καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεων αυτού του τόπου, τα συνεχή μνημόνια, το συνεχή δανεισμό, τη συνεχή εξάρτηση, για να σώζεται διαρκώς το ευρώ, οι τράπεζες, οι δανειστές και η Ευρωζώνη. Αυτόν τον παραλογισμό που καλείται να διαχειριστεί σήμερα η γενιά μας αυτόματα αυξάνει τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις της αν δεν θέλει να καταλήξει έτσι όπως λένε οι προβλέψεις. Ο τρόπος είναι ένας, ο αγώνας. Η μέθοδος, η πρακτική, ο στόχος θέλουν συζήτηση. Το αποτέλεσμα προς ώρας είναι άγνωστο. Αν δεν έρθουμε όμως σε επαφή, αν δεν οργανωθούμε, αν δεν παλέψουμε μαζί εμείς οι νέοι, ωφελούμενοι, άνεργοι, μαθητευόμενοι ή όπως αλλιώς μας έχουν βαφτίσει, μαζί με τους εργαζόμενους για ένα καλύτερο μέλλον θα γίνουμε αυτό που λένε μια χαμένη γενιά που θα εξαρτιέται από τα 5μηνα του κάθε Σαμαρά. Αυτό θέλουμε;

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή