antapoCRISIS

 english

antapoCRISIS

Το antapoCRISIS αποτελεί ένα συλλογικό διαδικτυακό εγχείρημα στον καιρό της κρίσης και της χρεοκοπίας. Φιλοδοξεί να αποτελέσει τόπο μιας ανταγωνιστικής επιρροής στην πολιτική και στην ιδεολογία της πτώχευσης. Το antapoCRISIS είναι στην υπηρεσία μιας μετωπικής και αντισυστημικής πολιτικής. Θετικό στην κατεύθυνση της ανασύνθεσης του αριστερού και κομμουνιστικού χώρου. Ανοικτό σε φωνές και δυνάμεις που επιδιώκουν την ειλικρινή ρήξη με τα δεσμά της χρεοκοπίας.

URL Ιστότοπου:

Σύντροφοι, κάντε κράτει...

Πριν λίγες βδομάδες όταν ο Καμμένος είπε ότι μπορεί να συνεργαστεί με τον Τσίπρα, ο Σύριζα τον κατήγγειλε. Χθες που ο Τσίπρας είπε ότι επιτρέπει στον Καμμένο να του δώσει ψήφο ανοχής, ο Καμμένος κατήγγειλε τον Σύριζα. Πέραν της ψυχεδέλειας, αυτό το αλισβερίσι ανοιγμάτων – καταγγελιών – και κόντρα ανοιγμάτων δημιούργησε ντόμινο σοβαρότατων εξελίξεων:

Η Φώφη απέδειξε την ανευθυνότητα του Τσίπρα.

Ο Άδωνης ξεσκέπασε τον κρυφοκομμουνιστή Καμμένο.

Η Αλέκα δικαιώθηκε για τη σκληρή άμυνα κι ας οπορτουνίζει με την Μπάγερν.

Ασίστ για την ΔΗΜΑΡ και τον Μαργαρίτη: Την έπεσε στον Στρατούλη ότι μέτωπο αριστεράς με θολή γραμμή στο ζήτημα του Καμμένου δεν γίνεται, μη μας παρακαλάτε άλλο ρε Μήτσο.

Στην περίπτωσή μας δύο τινά συμβαίνουν: Ή ευοδώθηκε η γραμμή Τράγκα ότι δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά και είμαστε όλοι Έλληνες κόντρα στην γκιόσα του Βερολίνου... Ή είπαν στον Τσίπρα ότι κερδίζει άμα λέει ότι πάει για κυβέρνηση.

Άτιμες δημοσκοπήσεις.

Ο λεκτικός ακροβατισμός δεν προσθέτει πάντα θετικά. Κι όσοι επιδόθηκαν στο άθλημα έχασαν περισσότερα από όσα κέρδισαν. Ειδικά από την αριστερά.

Αν είχε όμως ένα πραγματικό ενδιαφέρον η συνέντευξη Τσίπρα ήταν για δύο σημεία πολύ σημαντικότερα από την καμένη πιρουέτα:

Πρώτο: "Πιο πιθανό είναι να μας πει η Μέρκελ «φεύγω από το ευρώ», εάν εδώ βγει μία κυβέρνηση της Αριστεράς και διεκδικήσει αυτά που αξιζουν στη χώρα μας, παρά να μας πουν αυτοί ότι «ξέρετε, συνεχίζουμε χωρίς εσάς»".

Δεύτερο: "και θα πάει σε μία διαπραγμάτευση πολιτική, όχι με τους Τόμσεν και τους φούφουτους αλλά εκεί όπου η χώρα είναι ισότιμο μέλος, στο Eurogroup, στη Σύνοδο Κορυφής, στην Κομισιόν".

Ασχολίαστα.

Η γέννηση μιας γιορτής: η Πρωτομαγιά

Απόσπασμα από το ομότιτλο κεφάλαιο στο βιβλίο του Eric Hobsbawm Ξεχωριστοί άνθρωποι. Αντίσταση, εξέγερση και τζαζ που κυκλοφόρησε το 2001 από τις εκδόσεις Θεμέλιο. Το κείμενο προέρχεται από ομιλία του συγγραφέα το 1990 για τα εκατό χρόνια της σοσιαλιστικής Πρωτομαγιάς. Οι υποσημειώσεις παραλείφθηκαν.


Το 1990 ο  Michael Ignatieff, γράφοντας στον Observer για το Πάσχα, παρατηρούσε πως οι «εκκοσμικευμένες κοινωνίες ποτέ δεν κατάφεραν να προσφέρουν υποκατάστατα των θρησκευτικών τελετουργιών». Και επισήμανε ότι η Γαλλική Επανάσταση «μπορεί να έκανε τους υπηκόους πολίτες, μπορεί να έβαλε το liberté, égalité, fraternité πάνω από την πόρτα όλων των σχολείων, μπορεί να έκλεισε τα μοναστήρια, αλλά πέρα από την 14η Ιουλίου δεν επέφερε κάποιο ρήγμα στο χριστιανικό εορτολόγιο». Το αντικείμενό μου αποτελεί ίσως το μοναδικό αδιαμφισβήτητο ρήγμα που επέφερε ένα κοσμικό κίνημα στο χριστιανικό ή σε κάποιο άλλο επίσημο εορτολόγιο, μια γιορτή που έχει καθιερωθεί όχι σε μία ή σε δύο χώρες, αλλά, το 1990, επισήμως σε 107 κράτη. Και το σημαντικότερο, είναι μια επέτειος που δεν την καθιέρωσε η εξουσία κυβερνήσεων ή κατακτητών, αλλά ένα καθόλα ανεπίσημο κίνημα φτωχών ανδρών και γυναικών. Μιλώ για την Πρωτομαγιά, την παγκόσμια μέρα του κινήματος της εργατικής τάξης, τα εκατό χρόνια της οποίας γιορτάσαμε το 1990, μιας που καθιερώθηκε το 1890.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS