english

antapoΚΡΙΤΗΣ

Σχολιάζει σκωπτικά με καυστική διάθεση και μεροληψία.

URL Ιστότοπου:

Κι όμως ο θάνατος του Μητσοτάκη φέρνει μια πίκρα…

Του antapoΚΡΙΤΗ.

Σε αντίθεση με ό,τι θα ανέμενε κανείς, ο θάνατος του Μητσοτάκη δεν προκαλεί καμμιά ευφορία. «Ding-Dong! The Witch Is Dead» τραγουδούσαν και πανηγύριζαν οι Βρετανοί των λαϊκών τάξεων με το άκουσμα του θανάτου της Θάτσερ. Ο Μητσοτάκης ήταν αντικείμενο χλευασμού έως και μίσους στη διάρκεια του ενεργού πολιτικού του βίου και για πολλά χρόνια μετά. Απότοκο όχι απλά της πολιτικής του, αλλά και του συμβολικού φορτίου που έφερε ο πρώτος καθαρός εκπρόσωπος του νεοφιλελευθερισμού στην ελληνική πολιτική σκηνή. Συνέβαλε βεβαίως και η έντεχνη απόπειρα του τότε ΠΑΣΟΚ να φιλοτεχνήσει το απόλυτο κακό στο πρόσωπο του Μητσοτάκη (Δρακουμέλ κλπ) ώστε να δικαιολογεί την επιλογή του «μικρότερου κακού» στο όνομα του Α. Παπανδρέου στην αρχή, και των διαδόχων του αργότερα. Τι κι αν από το 90 και μετά όλες οι κυβερνήσεις ακολουθούν ίδια και απαράλλακτη πολιτική;

Προσοχή μην έρθει ο Μητσοτάκης! (με αφορμή την εργατική δολοφονία στα Everest)

Του antapoΚΡΙΤΗ.

Τη μία μέρα η κυβέρνηση Τσίπρα ψηφίζει νομοσχέδιο που διευκολύνει το «επιχειρείν». Με τη συμφωνία της ΝΔ η οποία ψήφισε «ΝΑΙ» επί της αρχής, η κυβέρνηση του τρίτου μνημονίου κατέθεσε το πολυνομοσχέδιο για τις επιχειρήσεις. Την άλλη μέρα, σε εργασίες που γίνονταν στο υπόγειο του Everest της πλατείας Βικτωρίας, έχασε τη ζωή της η λογίστρια Βασιλική Παραστατίδου. Τα δύο γεγονότα δεν είναι καθόλου άσχετα και αν υπήρχε μια στάλα φιλότιμο, η δολοφονία της εργαζόμενης θα οδηγούσε την ίδια ώρα σε ακύρωση του πολυνομοσχεδίου του «επιχειρείν». Αλλά φιλότιμο δεν υπάρχει.

Οι γενίτσαροι είναι αμετανόητοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ το επιβεβαιώνει.

Του antapoΚΡΙΤΗ.

Ένας γενίτσαρος αλλάζει στρατόπεδο μόνο μια φορά. Και από τη στιγμή που αλλάξει, από τη στιγμή δηλαδή που γίνει γενίτσαρος, δεν επιστρέφει πίσω. Στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οι γενίτσαροι ήταν το πιο σκληρό και φανατισμένο σώμα αποτελώντας την αιχμή της πολεμικής μηχανής του Σουλτάνου. Το ίδιο ισχύει και στην πολιτική. Οι πρώην αριστεροί, όταν διαβούν τον Ρουβίκωνα, είναι ικανοί για τις πιο κυνικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Ξέρουν ότι δεν υπάρχει γυρισμός, δεν υπάρχει επιστροφή στην όχθη της αθωότητας. Από τη στιγμή που θα λερώσουν τα χέρια τους θα προχωρήσουν χωρίς ενδοιασμούς. Και για αυτό θα επιμείνουν μέχρι τέλους.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS