english

Η ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση σε κρίση

Κείμενο της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

Από το Brexit στο ιταλικό δημοψήφισμα και από την Λεπέν στον Τραμπ

Τα πυκνά γεγονότα του 2016, σε παγκόσμια κλίμακα, έρχονται να επιβεβαιώσουν μια υπαρκτή τάση της εποχής μας. Η οικονομική κρίση, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οι κοινωνικές σχέσεις, σπρώχνουν σε μια ανάποδη πορεία από αυτή που χαράχτηκε και ακολουθήθηκε κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Η παγκοσμιοποίηση αμφισβητείται, οι διακρατικές – υπερκρατικές ενώσεις μπαίνουν σε τροχιά κλυδωνισμών και η επιστροφή στα εθνικά σύνορα ή σε ενός τύπου εθνικό προστατευτισμό, είναι μια επιλογή που συζητιέται ανοικτά. Δεν σημαίνει ότι έτσι θα βαδίσουν τα πράγματα, ή ότι η τάση θα μετασχηματιστεί σε κατάσταση, σημαίνει όμως ότι τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Σε αυτή τη γενική αποσταθεροποίηση συνηγορεί η ανάδυση λαϊκιστικών, ξενοφοβικών πολιτικών εκφράσεων στον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο. Ταυτόχρονα όμως αυτή η τάση διαμορφώνεται από υπαρκτές κοινωνικές πολώσεις σε εθνικό επίπεδο, και αυτό διαμορφώνει στοιχεία στρατηγικής για μια Αριστερά που θέλει να είναι αντισυστημική.

Διαβάστε περισσότερα...

Μετά τον Τζόνσον, παραιτείται ο Φάρατζ: Μα δεν θα βρεθεί ένας Τσίπρας σε ολόκληρη τη Μ. Βρετανία;

Του Πάσχου Λαζαρίδη.

Πρώτος ο Μπόρις Τζόνσον έδωσε το μήνυμα: Δήλωσε ότι δεν θα διεκδικήσει την προεδρία των Συντηρητικών μετά την ήττα του Κάμερον στο βρετανικό δημοψήφισμα. Σήμερα ακολούθησε ο Νάιτζελ Φάρατζ παραιτούμενος απρόσμενα από την προεδρία του UKIP. Ο Κένεντι μετά τον Κόλπο των Χοίρων, διασκευάζοντας την αρχαία ρήση του Τάκιτου, είχε πει το περίφημο «η νίκη έχει εκατοντάδες πατέρες, ενώ η ήττα είναι ορφανή». Στην περίπτωση του Brexit ισχύει όμως το ανάποδο: Η νίκη έμεινε ορφανή, ουδείς τη διεκδικεί, οι δε πολιτικοί της πατέρες σπεύδουν ο ένας μετά τον άλλο να αποσυρθούν. Και το ερώτημα είναι απλό: Γιατί συμβαίνει αυτή η ανωμαλία της ιστορίας και το σοφό ρητό του Τάκιτου στην περίπτωση του βρετανικού δημοψηφίσματος, δεν επαληθεύεται;

Διαβάστε περισσότερα...

Είμαι με το Lexit γιατί η ΕΕ δεν είναι το σοσιαλιστικό πρότζεκτ που νομίζετε ότι είναι

Εάν αναρωτιέστε για τα αριστερά διαπιστευτήρια της ΕΕ, απλά κοιτάξτε τις αποφάσεις της για την Ελλάδα και την προσφυγική κρίση ως απάντηση.

Του Jonny Jones, source: Independent, http://www.independent.co.uk/voices/why-i-am-voting-for-lexit-eu-brexit-out-a7093151.html

Τον Ιανουάριο του 2015 το ριζοσπαστικό, αριστερό κόμμα ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε στην κυβέρνηση, με τον αρχηγό του να δηλώνει ότι «Η Ελλάδα αφήνει πίσω της την καταστροφική λιτότητα». Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αποκρίθηκε στεγνά ότι: «Το να προτείνει κανείς ότι όλα θα αλλάξουν επειδή υπάρχει μια νέα κυβέρνηση στην Αθήνα είναι σαν να μπερδεύει τα όνειρα με την πραγματικότητα… Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή ενάντια στις ευρωπαϊκές Συνθήκες».

Ο οικονομικός πόλεμος που εξαπολύθηκε από την Τρόικα εναντίον της Ελλάδας προκάλεσε την συμπίεση των όρων διαβίωσης, την ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών και την αποσύνθεση των εργασιακών δικαιωμάτων, κομμάτι αυτού που η καμπάνια Jubilee Debt αποκάλεσε «η ιστορία μιας λιτότητας που δεν τελειώνει ποτέ».

Παράλληλα, η προσφυγική κρίση ξεδίπλωσε την αναλγησία των ευρωπαίων κυβερνητών, με τις χιλιάδες των πνιγμένων στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τον πόλεμο και την αστάθεια. Η ΕΕ παράταξε το πολεμικό ναυτικό της, παρά την κριτική των διαφόρων ανθρωπιστικών οργανώσεων, όπως ο Ερυθρός Σταυρός, και έκανε την συμφωνία της ντροπής που προβλέπει την αναγκαστική επαναπροώθηση μεταναστών από την Ελλάδα στην Τουρκία. Ο Ύπατος Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα Zeid Ra’ad Al Hussein επιχειρηματολόγησε ότι «οι πόροι που σήμερα δαπανούνται για τα αναποτελεσματικά συστήματα συνοριακών ελέγχων θα μπορούσαν, αντί αυτού, να επενδυθούν στη μεγιστοποίηση των πλεονεκτημάτων από τα τακτικά κύματα μετανάστευσης».

Και όντως, οι παλιές συνήθειες δύσκολα πεθαίνουν. Μετά την αντίθεση της στη συμμετοχή στην ΕΟΚ τη δεκαετία του ’70, η επικρατούσα αριστερά στη Βρετανία έκανε ειρήνη με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς τη δεκαετία του ’80, όταν η υπόσχεση του Ζακ Ντελόρ για μια «κοινωνική Ευρώπη» έγινε αντιληπτή ως άμυνα απέναντι στις λεηλασίες του Θατσερισμού: καλύτερα μια έστω και πληγωμένη ασπίδα προστασία από το τίποτα.

Όσο περισσότερο η ομοφωνία της ελεύθερης αγοράς παγιωνόταν στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, τόσο πιο ολοκληρωτική ήταν η μεταστροφή της ΕΕ σε ένα εργαλείο του νεοφιλελευθερισμού. Έως το 2012 ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι δήλωνε πως «Το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο δεν υπάρχει πλέον», καθώς ήταν πλέον ξεκάθαρος ο ρόλος της ΕΕ ως εφαρμοστή της λιτότητας, κυρίως στην νότια Ευρώπη και την Ιρλανδία, από την έναρξη της οικονομικής κρίσης και έπειτα.

Παρ’ όλα αυτά στη Βρετανία το εργατικό κίνημα επιμένει ακόμα στην ΕΕ. Η καμπάνια του Τζέρεμι Κόρμπιν για την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος προσέφερε μια δελεαστική γεύση εναλλακτικής όταν αρνήθηκε να αποκλείσει το ενδεχόμενο στήριξης σε μια έξοδο από την ΕΕ ενώ ό Εργατικός αριστερός ακτιβιστής και δημοσιογράφος Όουεν Τζόουνς κάλεσε για μια καμπάνια αριστερής εξόδου ή «Lexit», αλλά και οι δύο υποχώρησαν μπροστά στην ευρωπαϊστική και αντι-Κόρμπιν κοινοβουλευτική ομάδα του Εργατικού κόμματος.

Παρ’ όλα αυτά πολλοί από αυτούς που θα ψηφίσουν αυτήν την εβδομάδα υπέρ της αποχώρησης θα το κάνουν γιατί θέλουν να χτυπήσουν ένα πρότζεκτ που επιτίθεται στους εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη και αποκλείει βίαια εκείνους πέρα από τα σύνορα- φρούρια της, ενάντια στην κυβέρνηση της κρίσης και στο κατεστημένο που την υπερασπίζεται.

Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα παραμένει πρόκληση για την αριστερά, το να καταφέρει να ενωθεί με τους αντι- ρατσιστές και τους αντιπάλους της νεοφιλελεύθερης λιτότητας, ανεξάρτητα από την θέση που κράτησαν στο δημοψήφισμα, στους αγώνες για έναν καλύτερο κόσμο.

Οι τελευταίοι δεκαοχτώ μήνες, όμως, θα έπρεπε να είχαν δώσει απάντηση στο ερώτημα των προοδευτικών διαπιστευτηρίων της ΕΕ.  

Μετάφραση: Νάσια Πλιακογιάννη

Διαβάστε περισσότερα...

Τα μπρόκολα, τα λάχανα και το BREXIT

Του Πάσχου Λαζαρίδη.

Η φράση «τι μπρόκολα τι λάχανα» χρησιμοποιήθηκε εύστοχα από τον Χ. Φλωράκη για να χαρακτηρίσει τις διαφορές ανάμεσα στο χουντικό καθεστώς Παπαδόπουλου και στο (επίσης χουντικό) καθεστώς Ιωαννίδη που ακολούθησε την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ο ηγέτης του ΚΚΕ εννοούσε ότι δεν υπάρχουν ιδιαίτερες διαφορές ανάμεσά τους. Η εύστοχη αυτή φράση ξανάρχεται στην επικαιρότητα διαβάζοντας τα πονήματα της ελληνικής ιδίως Αριστεράς για την περίπτωση BREXIT. Κατά πλειοψηφία υποστηρίζεται ότι είτε η μία επιλογή είτε η άλλη, θα όφειλε να προκαλεί από αδιαφορία έως ουδετερότητα.

Διαβάστε περισσότερα...

Η κρίση της ΕΕ, το Brexit και η Αριστερά

Του Σταύρου Μαυρουδέα.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν «ο μεγάλος ασθενής». Σήμερα ο τίτλος αυτός ταιριάζει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό το εγχείρημα ξεκίνησε μεταπολεμικά σαν διαδικασία ανοικοδόμησης και σταθεροποίησης των δυτικο-ευρωπαϊκών καπιταλισμών απέναντι στην εξωτερική απειλή του πάλαι ποτέ Ανατολικού μπλοκ και στην εσωτερική απειλή της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Φυσικά όλα αυτά υπό την Αμερικανική ηγεμονία. Βασικό του στοιχείο ήταν αφενός η εξομάλυνση – αλλά όχι η ανέφικτη κατάργηση – των ανταγωνισμών μεταξύ των ηγεμονικών καπιταλισμών της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία) και αφετέρου το ξεδόντιασμα του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς.

Διαβάστε περισσότερα...

Προσωπικότητες και αγωνιστές των κινημάτων της Βρετανίας: Αποχώρηση από την ΕΕ

Δήλωση προσωπικοτήτων και αγωνιστών των κινημάτων της Βρεττανίας: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι βαθιά αντιδημοκρατικός θεσμός - Δεσμευόμαστε να αγωνιστούμε υπέρ της αποχώρησης της Βρετανίας στο επερχόμενο δημοψήφισμα».

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS