english

ΗΠΑ: ο πόλεμος μεταξύ των ελίτ – οι ολιγάρχες τα πάνε καλά , ο λαός υποφέρει

 
Του Τζέιμς Πέτρας 
 
Σε μια κλίμακα πρωτοφανή από την «μεγάλη» παγκόσμια ύφεση της δεκαετίας του 1930, στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα σημειώνονται οξύτατες πολιτικές επιθέσεις, διαιρέσεις και υφαρπαγές εξουσίας. Απολύσεις κυβερνητικών αξιωματούχων, έρευνες του Κογκρέσου, απαιτήσεις για προεδρική παραπομπή, κυνηγητό μαγισσών, απειλές φυλάκισης για «επίδειξη περιφρόνησης προς το Κογκρέσο» και απροκάλυπτες διαμάχες για την εξουσία έχουν θρυμματίσει τη βιτρίνα πολιτικής ενότητας και συναίνεσης ανάμεσα στις ανταγωνιζόμενες ισχυρές μερίδες της ολιγαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Διαβάστε περισσότερα...

Το βαθύ κράτος και οι σκοτεινές τέχνες - Η μεγάλη εικόνα πίσω από την αντιρωσική υστερία

Του Jason Hirthler.

Υπάρχει μια υπέροχη σκηνή στην κινηματογραφική ταινία «Συριάνα» όπου οι γραφειοκράτες της CIA αποστασιοποιούνται από τον πράκτορά τους Μπομπ, ρόλο που παίζει ο Τζορτζ Κλούνεϊ, ο οποίος τους δημιουργεί προβλήματα. Ο επικεφαλής αρχίζει να αυτοσχεδιάζει μια αφήγηση για τους υφισταμένους του και με ψυχρή αδιαφορία τούς λέει: «Δημιουργείστε απόσταση ανάμεσα σ’ εμάς και τον Μπομπ. Ο Μπομπ έχει πολύχρονη ιστορία επιχειρησιακών δράσεων. Στην πραγματικότητα, δεν τον ελέγχουμε εδώ και πολλά χρόνια. Μετά τις 11/9, κάποιοι άνθρωποι απέκτησαν μεγάλη ελευθερία κινήσεων, αφέθηκαν να λειτουργούν συναισθηματικά. Οι καιροί είναι περίπλοκοι. Διεξάγεται ήδη έρευνα για τις δραστηριότητες του Μπομπ … βοηθήστε με να λύσουμε το πρόβλημα».

 

Διαβάστε περισσότερα...

Η Πορεία των Γυναικών ήταν μια ζοφερή αποτυχία και ένα ελπιδοφόρο σημάδι

Του Ted Rall.

Οι πορείες αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα αποτέλεσαν πόλο έλξης για εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια διαδηλωτές.

Η προσέλευση ήταν εντυπωσιακή. Εκνεύρισε το νέο πρόεδρο. Αλλά τι σήμαινε η Πορεία των Γυναικών;

Διαβάστε περισσότερα...

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ

Του Σαμίρ Αμίν, σε μετάφραση Αριάδνης Αλαβάνου.

1. Η πρόσφατη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, το Brexit, η αύξηση της επιρροής των φασιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη, αλλά και, σε καλύτερη κατεύθυνση, η εκλογική νίκη του Σύριζα στην Ελλάδα και η άνοδος του Podemos, στην Ισπανία, αποτελούν εκδηλώσεις του βάθους της κρίσης του συστήματος του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού. Αυτό το σύστημα, που πάντα θεωρούσα μη βιώσιμο, υφίσταται ρήγματα μπροστά στα μάτια μας μέσα στον ίδιο τον πυρήνα του. Όλες οι προσπάθειες να το σώσουν με μικρές προσαρμογές –προκειμένου να αποφύγουν τα χειρότερα-- είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.

Διαβάστε περισσότερα...

Η ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση σε κρίση

Κείμενο της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

Από το Brexit στο ιταλικό δημοψήφισμα και από την Λεπέν στον Τραμπ

Τα πυκνά γεγονότα του 2016, σε παγκόσμια κλίμακα, έρχονται να επιβεβαιώσουν μια υπαρκτή τάση της εποχής μας. Η οικονομική κρίση, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οι κοινωνικές σχέσεις, σπρώχνουν σε μια ανάποδη πορεία από αυτή που χαράχτηκε και ακολουθήθηκε κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Η παγκοσμιοποίηση αμφισβητείται, οι διακρατικές – υπερκρατικές ενώσεις μπαίνουν σε τροχιά κλυδωνισμών και η επιστροφή στα εθνικά σύνορα ή σε ενός τύπου εθνικό προστατευτισμό, είναι μια επιλογή που συζητιέται ανοικτά. Δεν σημαίνει ότι έτσι θα βαδίσουν τα πράγματα, ή ότι η τάση θα μετασχηματιστεί σε κατάσταση, σημαίνει όμως ότι τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Σε αυτή τη γενική αποσταθεροποίηση συνηγορεί η ανάδυση λαϊκιστικών, ξενοφοβικών πολιτικών εκφράσεων στον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο. Ταυτόχρονα όμως αυτή η τάση διαμορφώνεται από υπαρκτές κοινωνικές πολώσεις σε εθνικό επίπεδο, και αυτό διαμορφώνει στοιχεία στρατηγικής για μια Αριστερά που θέλει να είναι αντισυστημική.

Διαβάστε περισσότερα...

Με αφορμή τις αμερικανικές εκλογές: Ευκαιρίες και κίνδυνοι

Σχόλιο της Παρέμβασης.

Το αποτέλεσμα των εκλογών στις ΗΠΑ έρχεται να υπογραμμίσει, για άλλη μια φορά, την αδυναμία των ηγεμονικών δυνάμεων του συστήματος (αγορές, τράπεζες, ΜΜΕ, δημοσκόποι, παραδοσιακά κόμματα και πολιτικοί) να πείσουν το λαό, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν, για την πολιτική τους. Αποτελεί από μόνο του σημαντικό στοιχείο προς εξέταση ότι τόσο στο Brexit, όσο και στις αμερικάνικες εκλογές, αλλά και στο ελληνικό δημοψήφισμα του 2015, οι λαοί ψήφισαν ανάποδα από αυτό που υπαγόρευαν και τρομοκρατούσαν ΜΜΕ, αγορές, ηγέτες «σύμμαχων» χωρών, ακόμα και το λεγόμενο star system!

Είναι σαφές ότι στο έδαφος της κρίσης έχουν αναπτυχθεί δύο «κοινωνίες», όπου η μία εξ αυτών δεν εκπροσωπείται, δε φαίνεται, είναι αόρατη. Ο «υπαρκτός καπιταλισμός» και η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση δε δουλεύουν και αυτό παράγει, μαζί με τις θάλασσες των φτωχών και αποκλεισμένων, μια πρωτοφανής κρίση εκπροσώπησης.

Σε αυτήν την κρίση εκπροσώπησης, ως τώρα, παρεμβαίνουν δυνάμεις που φαντάζουν αντι-συστημικές αλλά δεν είναι. Δυνάμεις που προσπαθούν να διοχετεύσουν την οργή της εργατικής τάξης στο ρατσισμό, δυνάμεις εθνικιστικές, δυνάμεις που ζητούν περισσότερο προστατευτισμό απέναντι στην παγκοσμιοποίηση αλλά με περισσότερο νεοφιλελευθερισμό στο εσωτερικό τους και επίθεση στα εργατικά δικαιώματα. Μια τέτοια δύναμη είναι και ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, άσχετα με το τι θα εφαρμόσει. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να έχει αυταπάτες επίσης και για το ποια εξωτερική πολιτική θα εφαρμόσει η νέα ηγεσία των ΗΠΑ στην ευαίσθητη περιοχή μας. Δεν μπορεί επίσης να αποκλείονται αλλαγές στις μεγάλες στρατηγικές συμμαχίες των ΗΠΑ που αγωνιούν να μη χασουν την παγκόσμια οικονομική ηγεμονία. Μπορεί να υπάρχει μεγαλύτερη αβεβαιότητα, σε σχέση με την ακραία φιλοπόλεμη ρητορική της Κλίντον, αλλά η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ δε μας έχει συνηθίσει να αποσύρεται από τη διεκδίκηση του παγκόσμιου ηγεμόνα, με ότι σημαίνει αυτό για τις πολεμικές αναμετρήσεις και τις αντιθέσεις στην περιοχή μας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ούτε βλέπει ουτε ακούει τα πολλαπλά μηνύματα που στέλνουν οι εκλογές στις ΗΠΑ. Παραμένει εθελόδουλα εγκλωβισμένη στον ευρωατλαντισμό και επαιτεί για ενα ρουσφέτι – δήλωση για το χρέος απο τον απερχόμενο και επίσης ηττημένο Ομπάμα, ουτε καν χρήσιμο για κομματική χρήση.

Το κεντρικό ερώτημα που τίθεται, μέσα από διαφορετικούς και αντιφατικούς δρόμους (συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ στη μπότα του ευρώ, Brexit, αμερικανικές εκλογές, δημοψήφισμα στην Ιταλία), είναι ποιος, υπέρ ποιων κοινωνικών τάξεων, με ποια πολιτική και ποιο όραμα θα αμφισβητήσει τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Μπορεί η αριστερά να διατυπώσει ένα πρόγραμμα τομών και ρήξεων με τον ιμπεριαλισμό, ένα πρόγραμμα ρήξης με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας, ανατροπής της αντεργατικής-αντιλαϊκής επίθεσης και να διαμορφώσει έναν πραγματικά αντι-συστημικό πόλο, ένα μεγάλο μέτωπο πάνω σε αυτό το πρόγραμμα; Αν η αριστερά συνεχίσει να φαίνεται ως μια ακίνδυνη για το σύστημα δύναμη, θα συνεχίσει να παραχωρεί χώρο στις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου και ακροδεξιού λαϊκισμού. Πόσο μάλλον αν συνεχίσει τις μικροαντιπαραθέσεις σε έναν μικρόκοσμο, με γλώσσα και μορφές που δε μπορούν να πλησιάσουν τις λαϊκές μάζες που μαζικά αναζητούν απαντήσεις και διέξοδο. Ήρθε η ώρα να ακούσει τον πολιτικό σεισμό που συντελείται η αριστερά.

Όχι για να κρυφτεί, αλλά για να αλλάξει η ίδια ώστε να πρωταγωνιστήσει και να δώσει φιλολαϊκή διέξοδο κλείνοντας το δρόμο στις ακροδεξιές φωνές.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS