english

Συμπεράσματα και σκέψεις από τις Γαλλικές εκλογές

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

1. Η πολιτική κρίση στη Γαλλία και σε όλη την Ε.Ε.
Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών επιβεβαίωσε τις τάσεις που κυριαρχούν τα τελευταία χρόνια. Τα διαδοχικά ανορθόδοξα εκλογικά αποτελέσματα σε όλη την Ευρώπη, δείχνουν ότι δεν έχει αποκατασταθεί κανενός είδους ομαλότητα στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, η πολιτική της άγριας λιτότητας  απλώνεται και βαθαίνει σε ολη την Ευρωζώνη, παρότι είναι εμφανές ότι τροφοδοτεί την ίδια αδιέξοδη μήτρα της οικονομικής κρίσης. Η ιστορική σοσιαλδημοκρατία ακολούθησε με καθυστέρηση τη μοίρα του κεϊνσιανού μοντέλου και του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας και κατέρρευσε και αυτή. Η οικονομική κρίση συρρίκνωσε και φτωχοποίησε τα μεσαία στρώματα με αποτέλεσμα η υλική βάση που γεννούσε προσδοκίες επιστροφής στις καλές ημέρες του καπιταλισμού να έχει εκλείψει. Η σοσιαλδημοκρατία που φλέρταρε με τις γλυκιές και ταυτόχρονα απατηλές μνήμες του κράτους πρόνοιας, ενώ κάθε φορά που βρισκόταν στην εξουσία το κατεδάφιζε, οδεύει προς εξαφάνιση. Η κατολίσθηση του σοσιαλιστή υποψήφιου Αμόν υπογραμμίζει την κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ταυτόχρονα ο αποκλεισμός του Φιγιόν δείχνει την κρίση του παλιού δικομματικού μοντέλου, τη φθορά και αναξιοπιστία της ιστορικής δεξιάς. Ευρύτατα κοινωνικά στρώματα που άλλοτε εκφράζονταν με σχετική ασφάλεια είτε από τη Δεξιά είναι από την Κεντροαριστερά, σήμερα μένουν ορφανά δημιουργώντας τεράστια πολιτικά κενά, αστάθεια, μεγάλους κινδύνους αλλά και υπαρκτές ευκαιρίες. Το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα δεν είναι σταθερό και αυτό είναι το πρώτο μεγάλο συμπέρασμα από την αναμέτρηση ενός τραπεζίτη και μιας ακροδεξιάς στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών.

Διαβάστε περισσότερα...

Οι βόμβες στις Βρυξέλλες και οι παράπλευρες απώλειες για την ΕΕ

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

Στη μυθολογία, την Ευρώπη την είχε βιάσει ο Δίας. Στη σύγχρονη ιστορία την Ευρώπη τη βιάζει η ΕΕ καθημερινά και χωρίς συστολή. Οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, ολοένα και περισσότερο οι λαοί, οι εργαζόμενοι και η νεολαία που βρίσκονται μέσα στα γεωγραφικά πλαίσια που ορίζουν την Ευρώπη, αντιλαμβάνονται την παρακμή και το τέλμα της γηραιάς ηπείρου.

Διαβάστε περισσότερα...

Πατριώτης ή διεθνιστής;

Του Γιώργου Νικολαΐδη.

Κακά τα ψέματα: σε ένα μικρό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή εντός του πολιτικοποιημένου κόσμου της αριστεράς, αναπόφευκτα τα σημερινά διλήμματα της ελληνικής κοινωνίας (π.χ. έξοδος ή όχι από την Ευρωζώνη και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα) μοιάζουν να περιπλέκονται με προηγούμενες αντιθέσεις αναφορικά με την «πατριωτική» ή «διεθνιστική» κατεύθυνση της αριστεράς στη χώρα μας και διεθνώς. Έχει όμως νόημα σήμερα να σκέφτεται κανείς τα τρέχοντα διλήμματα με αυτούς τους όρους;

Διαβάστε περισσότερα...

Σκωτία, Καταλονία και... Ελλάδα!

Του Διονύση Μαρούδα.

Λίγες ώρες πριν από το δημοψήφισμα που θα κρίνει την ανεξαρτησία της Σκωτίας από τη Μεγάλη Βρετανία όλα τα (ευρωπαϊκά και όχι μόνο) βλέμματα, είναι στραμμένα στο κορυφαίο αυτό γεγονός.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο τεμαχισμός της Ευρώπης

Του Θέμη Τζήμα.

Στο κέντρο της Ευρασίας και στην καρδιά της Ανατολικής- ή “νέας” κατά Ράμσφελντ- Ευρώπης μαίνεται ένας εμφύλιος, που όπως έδειξε και η περίπτωση της Συρίας, όσο συνεχίζεται, πέρα από ανθρωπιστική και οικονομική καταστροφή εγκυμονεί τον κίνδυνο έμμεσης ή άμεσης πολεμικής σύγκρουσης μεγάλων δυνάμεων.

Διαβάστε περισσότερα...

"Μόνο με πόλεμο θα προέκυπτε η ομοσπονδιακή Ευρώπη"

Συνέντευξη του Jacques Sapir στον Κώστα Ράπτη.

Η ευρωζώνη παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη, ενώ οι δυνατότητες επαναδιαπραγμάτευσης της λιτότητας εντός της ευρωζώνης είναι μηδενικές, εάν οι πολιτικές ηγεσίες δεν ρισκάρουν στα σοβαρά το ενδεχόμενο μιας εξόδου από το ευρώ, υποστηρίζει σε συνέντευξή του ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Jacques Sapir, ειδικός σε θέματα παγκοσμιοποίησης και μετασοβιετικών οικονομιών, καθηγητής στην Ecole des Hautes Études en Sciences Sociales και συγγραφέας του βιβλίου Faut-il sortir de l΄Euro?, (Paris, Le Seuil, 2012)

Διαβάστε περισσότερα...

Πέρα από την οικονομική σύλληψη της Ευρώπης

του Μανόλη Μαυροζαχαράκη.

Υπό την οδυνηρή επίδραση του πρόσκαιρου μνημονιακού πνεύματος των καιρών μας, δικαίως ή αδίκως η Ευρώπη και η οικονομική κρίση, έχουν γίνει πλέον ζητήματα συνώνυμα. Εύλογα άλλωστε, αφού εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια όταν πολιτικοί ή ειδικοί αναφέρονται στην Ευρώπη, περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην οικονομική κρίση. Οφθαλμοφανώς λοιπόν προδιαγράφεται μια τάση περιορισμού της Ευρώπης στο οικονομικό πεδίο. Μια τάση εντούτοις εξαιρετικά επικίνδυνη, διότι χαμηλώνει αφενός τραγικά τον πήχη των προσδοκιών απέναντι στο ευρωπαϊκό όραμα και στο ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο αλλά κυρίως διότι εμπεδώνεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες μια λογική «ανεκτικότητας» απέναντι σε νέα κύματα λιτότητας με τον μανδύα της σωτηρίας των ευρωπαϊκών κεκτημένων κάθε φορά.

Επειδή η Ευρώπη μειώνεται στις συνειδήσεις των πολιτών μόνιμα στο πεδίο της οικονομίας, καταντάει μια «ωφελιμιστική κοινότητα σκοπιμότητας» η οποία δικαιολογεί μόνο τότε την ύπαρξη της όταν το άτομο επωφελείται περισσότερο από αυτή από ότι επένδυσε στην ίδια και αφετέρου μόνο τότε όταν η οικονομία βρίσκεται σε φάση ανάκαμψης και μεγέθυνσης.

Διαβάστε περισσότερα...

Βασικός ή δευτεροκλασάτος εταίρος η Ευρώπη για τη Ρωσία;

Aπό το inprecor.gr

Η επόμενη Σύνοδος Κορυφής ΕΕ – Ρωσίας στο τέλος του Δεκεμβρίου θα είναι επετειακή, η 30η στη σειρά των συναντήσεων των μεγάλων «παικτών» της Ευρασίας. Ο ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, το πιθανότερο θα προτείνει -για μια ακόμα φορά- στην Ευρώπη μια στρατηγική σχέση οικονομικής συνεργασίας και πολιτικής σύγκλισης. Ο Πούτιν είναι συνεπής σε αυτή την προσέγγιση. Την ακολουθεί από τις ημέρες της πρώτης προεδρικής θητείας του, στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ακόμα και όταν οι σχέσεις των δύο πλευρών πέρασαν, από τη φάση των υψηλών προσδοκιών σε περιόδους έντασης, στο τέλος της περασμένης δεκαετίας, αλλά και κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, ο Πούτιν, επιμένει στις ίδιες θέσεις. Η Ρωσία και η ΕΕ θα πρέπει να ενώσουν τα «δυναμικά» στοιχεία τους, γιατί αυτό είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, και είναι αναγκαίο. Χωρίς αυτό, και τα δύο μέρη θα χάσουν έδαφος στον πολύ ανταγωνιστικό κόσμο του εικοστού πρώτου αιώνα.

Ουδείς βεβαίως, φέρνει αντίρρηση σε κάτι τέτοιο. Το θέμα είναι όμως, σε ποιά βάση θα γίνει. Η ΕΕ ανέκαθεν θεωρούσε δεδομένο ότι βάση πρέπει να είναι το μοντέλο, οι αρχές και οι κανόνες της Ενωμένης Ευρώπης, και ότι η Ρωσία θα -απλά- πρέπει να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα της Ευρώπης. Ο Πούτιν, αντίθετα, θεωρούσε ότι αυτή η διαδικασία θα πρέπει να στηρίζεται στην αρχή της ισοτιμίας, και σταδιακά να επέλθει η σύγκλιση. Ετσι, η Μόσχα αντιτάχθηκε στα κριτήρια της Ευρώπης, αν και αρκετά εξ’ αυτών δεν τα αμφισβήτησε.

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ευρώπη μιλάει Γερμανικά

Του Perry Anderson.

Καθίσταται σαφές ότι η Γερμανία έχει σκοπό να αποτελέσει τη σημαντικότερη πολιτική, αλλά και οικονομική δύναμη της ΕΕ, και να κυριαρχήσει στην ευρωπαϊκή διακυβέρνηση, έτσι ώστε να ευνοηθεί η προνομιακή της θέση, καθώς μεταβάλλονται οι παγκόσμιες οικονομικές κατατάξεις. Οι απλοί πολίτες των λοιπών χωρών στην Ευρώπη ενδέχεται να αρνηθούν να συμμορφωθούν.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS