english

Ανοιχτή επιστολή στον Γιάνη Βαρουφάκη

Του Πάσχου Λαζαρίδη.

Αγαπητέ Γιάνη

Σου απευθύνω τούτη την ανοιχτή επιστολή, με την ευκαιρία της δικής σου ανοιχτής επιστολής στον Α. Τσίπρα, επειδή φοβάμαι ότι δεν παίρνουμε υπόψη την προειδοποίηση του Μαρξ ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.

Διαβάστε περισσότερα...

Καμιά αυτοκριτική των ευρώπληκτων «αριστερών» μνημονιακών

Του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Το φύλλο της Αυγής της Πέμπτης 24/07/2015 φιλοξενεί, στα πλαίσια του εκ του Μαξίμου εκπορευόμενου διλήμματος "μνημόνιο ή grexit-καταστροφή" άλλο ένα άρθρο του Κ. Καλλωνιάτη με τίτλο Δέκα λάθη στην πρόταση Grexit. Και λέμε άλλο ένα άρθρο, γιατί ο συγκεκριμένος αρθρογράφος ήταν ένας από τους αρθρογράφους- υπερασπιστές της στρατηγικής της ηγετικής ομάδας Τσίπρα που χρεοκόπησε με πάταγο τον τελευταίο μήνα. Ο Κ. Καλλωνιάτης υπήρξε άλλωστε βασικός πολέμιος έστω και της υποψίας να υπάρχει σχέδιο Β και με την ίδια «άνετη» πένα που σήμερα πετάει 10 λόγους γιατί το grexit είναι λάθος, πριν 6 μήνες αράδιαζε 13 λόγους, με «επιστημονική τεκμηρίωση» γιατί το Grexit δεν είναι στο τραπέζι...

Αν η επιστημονική αρτιότητα των 10 λαθών στην πρόταση Grexit είναι ισάξια της επιστημονικής αρτιότητας των 13 λόγων για τους οποίους δεν υφίσταται κίνδυνος Grexit, τότε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η πρόταση Grexit είναι ολόσωστη. Ο κ.Καλλωνιάτης μοιάζει με μετεωρολόγο που τη Δευτέρα προβλέπει ότι την Τρίτη θα έχουμε σφοδρή χιονόπτωση, αλλά όταν τελικά την Τρίτη έχουμε ρεκόρ καύσωνα, επανέρχεται την Τετάρτη διαβεβαιώνοντάς μας για τον καιρό που θα κάνει την Πέμπτη. Ορισμένοι αρθρογράφοι που εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα καλό θα ήταν να αναθεωρήσουν τα εργαλεία τους ή τουλάχιστον να περάσουν ένα διάστημα περισυλλογής.

Η «άνεση» και «επιστημονική τεκμηρίωση» του γιατί δεν υφίσταται κίνδυνος Grexit πριν από 6 μήνες και γιατί το Grexit είναι καταστροφικό τώρα διαψεύστηκε. Όχι απλά επειδή κάτι τέτοιο δείχνουν εκ των πραγμάτων τα σημερινά αμείλικτα γεγονότα, αλλά και γιατί είχε στιγματιστεί από αρμόδιους, με περισσότερη επιστημονική επάρκεια. Δυστυχώς ο Κ. Καλλωνιάτης αντί να ζητήσει ως όφειλε μια συγνώμη – αυτός και όλοι όσοι λοιδώρησαν και χλεύασαν την ανάγκη ενός σχεδίου Β ή για να είμαστε πιο σαφείς την ανάγκη μιας πολιτικής εξόδου από την ευρωζώνη, αντί για μια αυτοκριτική, επανέρχεται με ένα δεκάλογο της καταστροφής, με έναν δεκάλογο που εμφανίζει τελικά τα μνημόνια ως μονόδρομο.

Όσον αφορά το νέο αυτό «επιστημονικό» δεκάλογο ας κρατήσουμε τρία σημεία.

1. Ανακατεύει μέσα σε ένα άρθρο- μπλέντερ τα πάντα για να δημιουργήσει εντυπώσεις. Στο 10ο σημείο μας λέει ότι οποιοσδήποτε προστατευτισμός σε εθνικό επίπεδο «μυρίζει» σοσιαλισμό σε μια χώρα και άρα οδηγεί στις αρνητικές εμπειρίες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Φυσικά ο υπαρκτός σοσιαλισμός ως αρνητικό παράδειγμα αναπτύχθηκε σε μια μεγάλη ομάδα χωρών μετά το 2οΠαγκόσμιο Πόλεμο-αλλά τέτοιες ιστορικές «λεπτομέρειες» δεν κλονίζουν τα δόγματα του Κ. Καλλωνιάτη. Την ίδια στιγμή όμως, στο προηγούμενο σημείο 9, την οικονομική αυτοδυναμία (που στο σημείο 10 είναι καταστροφή) δεν τη θεωρεί αδιέξοδη αλλά ζητούμενο (!!!) που επειδή δεν την έχουμε, δεν μπορούμε να πάμε σε επιλογή ρήξης. Ενώ στα σημεία 1, 6 και 7 θέτει την ανάγκη να ενημερωθεί και να προετοιμαστεί ο λαός (για αυτό που στο 10ο σημείο θεωρεί έτσι κι αλλιώς καταστροφή) και στα σημεία 3, 4 και 8 αναφέρεται σε τεχνικά δήθεν ανυπέρβλητα εμπόδια (συναλλαγματικά αποθέματα, μεταβιβάσεις από την Ε.Ε. κλπ), βγάζοντας συμπεράσματα και νούμερα που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. Όπως και δεν είχαν οι επί 5 χρόνια αναλύσεις που έκανε αυτός και οι υπερασπιστές του ανεκδότου «διαπραγμάτευση χωρίς έξοδο από την ευρωζώνη και παύση πληρωμών στο χρέος».

2. Τα νούμερα και τα τεχνικά «εμπόδια» που απαριθμεί είναι γεμάτα ανακρίβειες. Για παράδειγμα από πουθενά δεν προκύπτει ότι θα σταματήσουμε τις διμερείς εμπορικές σχέσεις με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (η Νορβηγία αρνήθηκε δύο φορές να μπει στην Ε.Ε. αλλά έχει τέτοιες σχέσεις και η Ισλανδία το 2008 αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος σε Ολλανδικές και Βρετανικές τράπεζες... χωρίς να βουλιάξει). Επίσης στο σημείο 8 βγάζει, σε μια παραληρηματική αφήγηση, ένα άθροισμα απωλειών 20 δις όταν είναι γνωστό ότι τα λεγόμενα ΕΣΠΑ δεν είναι λεφτά που μας χαρίζουν, καθώς για κάθε 2 ευρώ που μας δίνουν το 1 το έχουμε δώσει εμείς στο κοινοτικό ταμείο, και όταν είναι γνωστές οι μελέτες (Ίδρυμα Μπάτσης, 2014) σύμφωνα με τις οποίες ακόμα κι αν η έξοδος από την ευρωζώνη πάρει τιμωρητικές διαστάσεις (πχ μας κόψουν τα ΕΣΠΑ), η ελληνική οικονομία είναι βιώσιμη και μάλιστα με ρυθμούς ανάπτυξης. Ας μην ακολουθήσουμε όμως τη «φτηνή» επιχειρηματολογία των ευρώ-πληκτων που παλεύει να βρει τεχνικά εμπόδια σε μια πολιτικά ανεπιθύμητη για αυτούς επιλογή. Η ρήξη με την ευρωζώνη πολιτικά, η σύγκρουση με τον Ευρωπαϊκό-Γερμανικό ιμπεριαλισμό και το εγχώριο σύστημα αλλά και η μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα τεχνικά προφανώς και έχει δυσκολίες και ρίσκα. Τα περισσότερα από αυτά που θέτει ο Κ. Καλλωνιάτης έχουν απαντηθεί ή έχει γίνει προσπάθεια να μελετηθούν, όταν ο κ. Καλλωνιάτης και οι όμοιοι του κοροϊδευαν και χλεύαζαν κάθε τέτοια προσπάθεια. Ακριβώς γιατί μια τέτοια τομή απαιτεί μελέτη και προετοιμασία και γιατί απαιτεί το λαό ενεργό υποκείμενο και με υψηλό φρόνημα, πρόβλημα που με το ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου έπαιρνε νέα ελπιδοφόρα διάσταση και έδινε δυνατότητες.

3. Αυτό που απουσιάζει από όλη αυτή τη συζήτηση και την παράθεση αριθμών, είναι το όραμα που παρουσιάζει η κάθε πρόταση (εντός ή εκτός ευρωζώνης). Απουσιάζει ο στόχος, για ποια Ελλάδα και Ευρώπη αναφέρεται η κάθε τοποθέτηση. Πριν γίνει μνημονιακός ο Τσίπρας, η Αυγή και ο Κ. Καλλωνιάτης, έλεγαν διάφορες όμορφες ιστορίες πως στόχος της διαπραγμάτευσης είναι η ανατροπή της λιτοτητας σε όλη την Ευρώπη, για το σοσιαλισμό ως διεθνές σχέδιο και ότι έτσι θα πετύχουν την άνοδο της αριστεράς σε όλη την Ευρώπη. Ας μην πούμε τι πέτυχαν... Η ακατάσχετη αυτή κενολογία έλαβε τέλος. Οι δομές της ευρωζώνης δε δέχονται ούτε καν μια κεντροαριστερά τύπου Ρέντσι. Η ευρωζώνη θωρακίζεται γενικά- όχι μόνο απέναντι στην Ελλάδα. Η ευρωζώνη ετοιμάζεται για το συμβούλιο προϋπολογισμών-άρα το ύψιστο νομοθέτημα του κοινοβουλίου που πιστοποιεί τη λαϊκή κυριαρχία λαμβάνει τέλος, για τραπεζική ένωση στην οποία θα «εθνικοποιούνται οι ζημιές» και θα «ευρω-ποιούνται» τα κέρδη, για την αλά Μητσοτάκη ευθυγράμμιση της ηλικίας συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής, τη δημιουργία συστηματος Αρχών Ανταγωνιστικότητας – δηλαδή το ύψος στα μεροκάματα στην Ελλάδα ή στην Πορτογαλία ή στην Βουλγαρία θα αποφασίζονται... στις Βρυξέλλες! Όλα αυτά ετοιμάζονταν παράλληλα με τις διεργασίες για το πειραματόζωο Ελλάδα που μπαίνει στο 3ο μνημόνιο με περισσότερη ύφεση (υπολογίζεται πάνω από 5% σε 2 χρόνια), περισσότερη ανισότητα (ΦΠΑ ως ο πλέον άδικος φόρος, νέο μισθολόγιο, μαζικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, ξεκλήρισμα αγροτών κ.α.), αποικιακού τύπου ξεπούλημα (ταμείο 50 δις από τα οποία τα 25 για τις τράπεζες), βούλιαγμα στη χρεομηχανή (το χρέος θα φτάσει στο 200%). Που πήγε ο πανευρωπαϊκός σοσιαλισμός του κ. Καλλωνιάτη; Τι έχει να πει για τα παραπάνω και το πως βοηθούν την πανευρωπαίκή ανατροπή της λιτότητας; Προφανώς δεν έχει να πει τίποτα και απλώς έχει προσχωρήσει στο στρατοπεδο του φόβου με δεκάλογους της πλάκας. Χωρίς να έχει να πει μια θετική πρόταση απλά αναπαράγει το «φοβο της δραχμής» των διαπλεκόμενων MME της Ελλάδας.

Σήμερα είναι εφικτό να μιλήσουμε για μια νέα Ελλάδα, για μια διαφορετική πορεία από την «ευρωπαϊκή» παρακμή. Για μια πολιτική πάνω σε τρεις άξονες:

Α. Τη φιλεργατική-φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση Η κρίση δεν χτύπησε γενικά και ουδέτερα τη χώρα. Τα φτωχότερα στρώματα χτύπησε και κυρίως τους εργαζόμενους. Χρειάζονται μέτρα όπως αυξήσεις σε μισθούς, κατάργηση μνημονιακών αντεργατικών νόμων, ασφάλιση και εισόδημα για όλους, κοινωνικό κράτος και παιδεία-υγεία για όλους, κατάργηση έμμεσων φόρων, φορολογική δικαιοσύνη κ.α. Προφανώς μια τέτοια πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει με ταυτόχρονη αποδοχή του διεθνούς πλαισίου της ΕΕ.

Β. Τη Λαϊκή κυριαρχία-εθνική ανεξαρτησία. Έξω από το ζουρλομανδύα της ευρωζώνης και της χρεομηχανής. Ρήξη με την Ε.Ε. και τις πολιτικές της, παύση πληρωμών στο χρέος και μη αναγνώρισή του, χτύπημα ΜΜΕ-διαπλοκής κλπ. Ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική απέναντι σε όλους τους ιμπεριαληστές.

Γ. Την παραγωγική ανασυγκρότηση για να δουλέψουν οι άνεργοι, για μια αυτοδύναμη ανάπτυξη, για να μπει τέλος στην ύφεση με μέτρα όπως ανάκτηση νομισματικής, τραπεζικής (εθνικοποίηση) πολιτικής, ρήξη με την Ε.Ε. σε ζητήματα εμπορικής κ.α. πολιτικής, εθνικοποιήσεις σε στρατηγικούς τομείς, αύξηση δημόσιων επενδύσεων, στήριξη κοινωνικού κράτους, βιομηχανική πολιτική.

Στη φυλακή – που όλο και μεγαλώνει - της ευρωζώνης και της Ε.Ε., μια τέτοια πορεία θα μπορούσε να αποτελέσει θετικό παράδειγμα για τους εργαζόμενους και τους λαούς της Ευρώπης, μπροστά στην παρατεταμένη οικονομική κρίση αλλά και κρίση προσανατολισμού. Και αρχή μιας διαφορετικής ισότιμης συνεργασίας στην Ευρώπη, με διάλυση της υπαρκτής Ε.Ε. Όρος γι’ αυτό είναι η συνταξιοδότηση της ευρώπληκτης δογματικής και τώρα πια και μνημονιακής Αριστεράς σαν κι αυτής που υποστηρίζει ο κ. Καλλωνιάτης.

Διαβάστε περισσότερα...

Αριστερός ευρωπαϊσμός; Να τελειώνουμε με τη διαστροφή και την καθυστέρηση

Του Πάσχου Λαζαρίδη.

Η υπερψήφιση του μνημονίου από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε νέα δεδομένα στο στρατόπεδο των υποστηρικτών του ΝΑΙ. Η πιο σεμνή οπτική είναι αυτή που με έναν –μάλλον ακαταλαβίστικο – τρόπο απορρίπτει τόσο την κατεύθυνση της ρήξης με την ΕΕ, όσο και την ωμή και μέχρι τέλους υπεράσπιση του τρίτου μνημονίου. Καλεί λοιπόν σε ήπια εφαρμογή του μνημονίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα προετοιμασία από το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ για ένα κάποιο νεφελώδες σχέδιο ρήξης.

Διαβάστε περισσότερα...

Τελικά μήπως υπάρχει δυνατότητα διαπραγμάτευσης στην Ε.Ε.;

Του Δημήτρη Ζιαζιά, υποψήφιου Αχαΐας με την πολιτική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ.

Μία βασική διαχωριστική γραμμή στην αριστερά αποτελεί το θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η μία πλευρά υποστηρίζει ότι η Ε.Ε. είναι ένα καινούριο πεδίο διαπάλης, ότι μία χώρα μόνη της δε μπορεί να κάνει φιλολαϊκές τομές και ότι είμαστε αναγκασμένοι να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε αυτήν την Ε.Ε. Η άλλη πλευρά υποστηρίζει ότι η ίδια η φύση, οι βασικοί κανονισμοί και συνθήκες, το ίδιο το νόμισμα της Ε.Ε., φέρουν το στίγμα και τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου – και πιο συγκεκριμένα των βορειοευρωπαϊκών πολυεθνικών και ειδικά των Γερμανικών – τη θεμελιώνουν ως μια ένωση τραπεζών, ως μια αντιδημοκρατική και αντιλαϊκή διακρατική ένωση. Οι βασικές οικονομικές συνθήκες (πχ Μάαστριχτ) αλλά και το ίδιο το ευρώ είναι ένα νόμισμα που αυξάνει την ανισότητα ανάμεσα στο Βορρά και το Νότο. Και άρα ότι η οποιαδήποτε φιλολαική εξέλιξη προϋποθέτει τη ρήξη με την Ε.Ε., τη συνεργασία των λαών για διάλυση αυτού του μορφώματος και να τεθούν οι βάσεις για μια διαφορετική ισότιμη συνεργασία.

Διαβάστε περισσότερα...

Για την Ενωμένη Ευρώπη

Του Γιάννη Χοντζέα.

Η πράξη για την Ενιαία Αγορά της Ευρώπης το 1988 προδιέγραψε τη συμβολαιογραφική πράξη ανάμεσα στις συμβαλλόμενες παλιές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης για την ενεργοποίηση της πατροπαράδοτης πολιτικής τους της βαλκανιοποίησης. Ενιαία αγορά σημαίνει κατατεμαχισμό, σημαίνει αιματοκύλισμα για την επαναφορά των πραγμάτων στις παλιές καλές ημέρες του πρώιμου ιμπεριαλισμού. Η προώθηση της Ενιαίας Αγοράς στην εποχή Μάαστριχτ σημαίνει βάθεμα και επέκταση της αποβαλκανοποίησης της Βαλκανικής μέσω της βαλκανοποίησης. Η διανομή των σφαιρών επιρροής ή εγκαθίδρυση προτεκτοράτων στη Βαλκανική πραγματοποιείται στην πράξη μέσα από τις επιχειρήσεις εθνικής κάθαρσης στην Κροατία [και] στη Βοσνία για την ώρα.

Διαβάστε περισσότερα...

Η νομισματική μάστιγα της Ευρώπης

Του Κώστα Λαπαβίτσα.

Πολιτική αναταραχή λοιπόν στη Γαλλία, καθώς η κρίση του κέντρου της Ευρωζώνης γίνεται όλο και βαθύτερη. Ο πρόεδρος Ολάντ αντιδρά σπασμωδικά στη γερμανική πίεση, χωρίς ξεκάθαρη κατεύθυνση και χωρίς να διαφαίνεται ότι υπάρχει αντίληψη της πραγματικής κατάστασης της χώρας. Το πρόβλημα της Γαλλίας δεν είναι απλώς η λανθασμένη πολιτική λιτότητας που εκπορεύεται από το Βερολίνο. Η κρίση της Γαλλίας έχει δομικά αίτια που προέρχονται από την ίδια τη φύση της Ευρωζώνης.

Διαβάστε περισσότερα...

Το ένα και μοναδικό μήνυμα του ανασχηματισμού

Του antapoΚΡΙΤΗ.

Η είσοδος του Λοβέρδου και του Βορίδη στην κυβέρνηση Σαμαρά δεν είναι είδηση. Ο κυβερνητικός θίασος του Κικίλια, της Βούλτεψη και της Γκερέκου επίσης δεν είναι είδηση. Άλλωστε, ούτε ο ακροδεξιός προσανατολισμός της κυβέρνησης, ούτε η κυβερνητική απόπειρα ανάστασης του τυμπανιαίου πτώματος της Κεντροαριστεράς, είναι καινούρια πράγματα.

Διαβάστε περισσότερα...

Τι είδους πολιτική στήριξη προσφέρει ο Νέγκρι στον ΣΥΡΙΖΑ;

Με μια ξέχειλη ημιμάθειας και χωροφυλακίστικης ιδεοληψίας ανακοίνωση η ΝΔ κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι υποστηρίζεται από το “ακραίο και περιθωριακό πρόσωπο” του Τόνι Νέγκρι. Αν βεβαίως στο κυβερνητικό κόμμα δεν έκαναν κουμάντο τύποι επιπέδου Κεδίκογλου και Σταμάτη, που δυσκολεύονται να διαβάσουν κείμενα ελαφρώς πιο δυσνόητα από τα αριστουργήματα του Φαήλου Κρανιδιώτη, το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Το “κείμενο υποστήριξης” των Νέγκρι – Μετζάντρα, θα μπορούσε να το επισείει η παράταξη Βενιζέλου – Σαμαρά, ως αποδεικτικό στοιχείο του ευρω-μονόδρομου που οι ίδιοι ευαγγελίζονται.

Διαβάστε περισσότερα...

Μα τέτοια ομοβροντία η ευρωπαϊκή παράταξη;

Του Δημήτρη Μητρόπουλου.

«Σήμερα, η χώρα μας βρίσκεται ένα βήμα πριν την έξοδο από την κρίση. Όλοι μας όμως ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι αυτό το βήμα, όπως επίσης ξέρουμε ότι είναι μονόδρομος και ότι δεν υπάρχει plan B» δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Βενιζέλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, κατά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Ευρωβουλής (και υποψήφιο για την προεδρία της Επιτροπής) Μάρτιν Σουλτς. (3/11/2013)

Διαβάστε περισσότερα...

Πορτογαλική Αριστερά και Ευρώ

Του Νούνο Τέλες.

Η Πορτογαλία είναι αναμφισβήτητα μια από τις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν περισσότερο πληγεί από την ένταξη στην Οικονομική Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ). Παρ’ όλα αυτά, η συζήτηση για την ΟΝΕ και, κυρίως, για το ενδεχόμενο εξόδου από αυτήν ήταν μέχρι πρόσφατα σχεδόν ανύπαρκτη. Από τη δεξιά κυβέρνηση γίνονταν ευκαιριακές αναφορές που την παρουσίαζαν ως καταστροφικό σενάριο το οποίο η Πορτογαλία έπρεπε να αποφύγει πάση θυσία. Αλλά και τα κόμματα της Αριστεράς απέφευγαν τη σχετική συζήτηση. Τις λίγες φορές μάλιστα που βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια αντιμέτωπα με το θέμα του ευρώ, η αντίδρασή τους ήταν είτε μια πλήρης απόρριψη της δυνατότητας εξόδου είτε η καταφυγή σε μια ασαφή και διφορούμενη θέση.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS