english

4 σημεία για τα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών

Της Νάσιας Πλιακογιάννη.

1. Όντως ήταν η πιο ανιαρή αλλά ταυτόχρονα η πιο συντηρητική πολιτική μάχη, μια πολιτική συζήτηση μετατοπισμένη ξεκάθαρα προς τα δεξιά τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Η κρίση στην Ευρώπη και το ζήτημα του νότου, το μεταναστευτικό, η διευρυνόμενη κοινωνική ανισότητα, τα τεράστια σκάνδαλα της γερμανικής οικονομίας κλόνισαν σημαντικά την χώρα, αναζήτησαν νέες απαντήσεις, απογοήτευσαν, ξύπνησαν ιστορικές μνήμες και αντανακλαστικά. Αν και η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την επιτυχία της ακροδεξιάς, ξεχνάει να πει ότι ρατσιστικού τύπου ρητορική και πολιτικές στηρίχθηκαν από την πλειοψηφία των κομμάτων, τόσο στο κοινοβούλιο όσο και προεκλογικά. Επενδύθηκαν δε με μια μεγάλη δόση τρομοϋστερίας, εξίσωσης ακροδεξιάς και αριστεράς, καταστολής, εθνικιστικών φανφάρων. Ταυτόχρονα το κοινωνικό ζήτημα μένει στο περιθώριο, τεράστια κομμάτια της γερμανικής κοινωνίας πετιούνται εκτός πολιτικής, η οικονομία ανά περιοχές στενάζει δημιουργώντας πολίτες διαφορετικών κατηγοριών, η νεολαία βιώνει την επισφάλεια και την ανασφάλεια, τα αδιέξοδα και ταυτόχρονα οι αντιθέσεις βαθαίνουν: ναι, στην πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης άνθρωποι πετιούνται εκτός. Ακόμα και εδώ, η ανάπτυξη δεν είναι για όλους. Αυτών δεδομένων, το αποτέλεσμα δεν εκπλήσσει: το πολιτικό σύστημα περνάει κρίση, εξυπηρετεί ανοιχτά τα συμφέροντα των τραπεζών και της αυτοκινητοβιομηχανίας, στήνει ξεκάθαρα απέναντι του τους ίδιους του τους πολίτες.
2. Οι εκλογές έχουν ξεκάθαρα ηττημένους και αυτός είναι ο πρώην κυβερνητικός συνασπισμός. Η Μέρκελ ουσιαστικά έπαιζε και παίζει χωρίς αντίπαλο. Η προ δεκαετίας νεοφιλελεύθερη στροφή της σοσιαλδημοκρατίας, την φέρνει αντιμέτωπη με τις ίδιες της τις πολιτικές επιλογές, αποξενωμένη από την κοινωνική της βάση και την ιστορική της προέλευση. Για άλλη μια φόρα δεν έπεισε: μετά από 4 χρόνια κοινής εφαρμογής του σοσιαλδημοκρατικής προέλευσης νεοφιλελεύθερου σχεδίου, τι άλλο είχε να πει; Και αν παίξουμε στο παιχνίδι του νεοφιλελευθερισμού, ποιος μπορεί καλύτερα από τη Μέρκελ; Σύμμαχοι δε θα υπάρξουν πολλοί: οι Φιλελεύθεροι, οι Πράσινοι, το AFD... Όλοι μαζί στο καράβι του Γερμανικού κεφαλαίου, προστάτες των συμφερόντων του. Τότε γιατί χάνει και η Ένωση; Κατά τη γνώμη μου για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί όντως υπάρχει μεγάλη απογοήτευση στο λαό. Δεύτερων γιατί η ανέχεια και η απογοήτευση φέρνουν ταυτόχρονα απεγκλωβίσεις αλλά και πόλωση.
3. Η πόλωση ωφελεί την ακροδεξιά. Εδώ πρέπει να αφήσουμε την ευκολία και να δούμε το ζήτημα στο βάθος του. Ναι, στη γερμανική κοινωνία υπάρχουν ακόμα και δεξιοί και ακροδεξιοί και ναζί και νεοναζί και όλα τα απολιθώματα του 3ου Ράιχ. Τα μεγαλύτερα ποσοστά του κόμματος, όμως, προέρχονται από την πρώην Ανατολική Γερμανία, όπου ανά περιοχές το κόμμα έρχεται δεύτερο, περιοχές που μαστίζονται από την αποβιομηχάνιση, την ανεργία, την χαμηλή ανάπτυξη. Αν κανείς θέλει να πάει ακόμα βαθύτερα, θα πρέπει να αναλύσει τόσο την περίοδο του υπαρκτού σοσιαλισμού, όσο, και πιο κρίσιμα, την περίοδο της επανένωσης και της στοχευμένης οικονομικής καταστροφής και υπανάπτυξης: σήμερα η ανατολή είναι η ανατολική Ευρώπη της Γερμανίας. Η απογοήτευση λοιπόν, τα διαλυμένα όνειρα και οι φρούδες υποσχέσεις της επανένωσης, η ποινικοποίηση της αριστεράς και του κομμουνισμού, τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα είναι λογικό να σπρώχνουν μια μεγάλη μερίδα αυτού του κόσμου στα άκρα. Αν η ακροδεξιά ιδέα ανά περιοχές στη Γερμανία αναγεννήθηκε στο δρόμο, μέσα από τις ξενοφοβικές διαδηλώσεις των κινημάτων PEGIDA, το AFD κατάφερε να τους δώσει πολιτικό χώρο και έκφραση, υποσχόμενο τη «Μεγάλη Γερμανία» των ονείρων τους. Εδώ όμως ενέχεται μια μεγάλη αντίφαση. Το AFD δεν είναι λαϊκό κόμμα, δεν στήριξε ποτέ τα δικαιώματα του εργαζόμενου και του λαϊκού κόσμου. Αντίθετα, είναι ένα βαθιά νεοφιλελεύθερο κόμμα και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο: ενώ οι περισσότεροι μένουν στο ρατσιστικό του χαρακτήρα, ξεχνούν το ακραία αντιλαϊκό, υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και της αστικής τάξης πρόγραμμά του. Στην πραγματικότητα, εκεί ακριβώς βρίσκεται ένας σημαντικός πυρήνας του κόμματος: σε ένα κομμάτι της αστικής τάξης, ίσως το πιο συντηρητικό και περιθωριοποιημένο της Γερμανίας, που ψάχνει να αναδειχθεί, δημιουργώντας συμμαχίες με τους απογοητευμένους των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων, προωθώντας μια συγκεκριμένη ρητορική που μπορεί να στρατεύσει και να συγκινήσει αυτά ακριβώς τα πλήθη. Δεν είναι άλλη από την στρατηγική της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη, κομμάτι άλλωστε της επιτυχίας και της ανόδου της.
4. Η Αριστερά δεν φαίνεται να μπορεί. Πρώτων, δεν φαίνεται να μπορεί να προσδιοριστεί στη νέα συγκυρία. Βάλλεται εσωτερικά και εξωτερικά χωρίς να μπορεί να χαράξει τον δρόμο της. Παλαντζάρει ανάμεσα στον ευρωπαϊσμό και τον κυβερνητισμό από την μία και στον δικαιωματισμό και τον αριστερισμό από την άλλη. Χωρίς ξεκάθαρη τοποθέτηση, ήταν έτοιμη να συμμαχήσει με τον νεοφιλελευθερισμό και να συγκυβερνήσει αν της το ζητούσε η σοσιαλδημοκρατία. Ταυτόχρονα, είχε να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις του πολιτικού συστήματος και του τύπου, τις κατηγορίες περί τρομοκρατίας, την ιστορική της ποινικοποίηση και ήττα. Βασικότερα όμως, η γερμανική αριστερά αδυνατεί να απαντήσει στα προβλήματα που ταλανίζουν σε τελική ανάλυση το σύνολο της παγκόσμιας αριστεράς: την αποϊδεολογικοποίηση, την απομάκρυνσή της από το λαό και τους αγώνες, τη συντηρητικοποίησή της, τη μετατροπή σε μια δύναμη μη επικίνδυνη για το σύστημα, φοβική, μη χρήσιμη για τις μάζες. Μια αριστερά που φοβάται να βγει εκτός κάδρου, που δεν σπάει αβγά, που ασκεί κριτική χωρίς περιεχόμενο, που όταν βρεθεί στην εξουσία δεν κάνει τομές και δεν ακολουθεί άλλους δρόμους.
5. Οι εκλογές στην πραγματικότητα δεν φέρνουν καμία μεγάλη ανατροπή σε κανένα επίπεδο, εκτός ίσως από μια δεξιά μετατόπιση σε ζητήματα μετανάστευσης και ασφάλειας. Οι βασικοί άξονες της πολιτικής θα παραμείνουν οι ίδιοι. Αυτό όμως που διαφαίνεται είναι μια μεγάλη πολιτική κρίση, ή καλύτερα ότι η πολιτική κρίση της Ευρώπης άγγιξε τελικά και τον μεγάλο γίγαντα. Και εδώ διαφαίνεται μια ήττα αλλά και μια ευκαιρία. Ευκαιρία, γιατί μεγάλα κομμάτια απεγκλωβίζονται. Ήττα, γιατί η αριστερά δεν είναι έτοιμη να τα εκφράσει, να τα κινητοποιήσει, να τα οργανώσει. Βοά η ανάγκη για μια άλλη πολιτική, για την αναζήτηση του νέου. Αλλά πρέπει να σπάσουν αβγά, αρχικά με το ίδιο το σύστημα, όσο δύσκολο και αν φαντάζει αυτό σε μια χώρα του κέντρου. Το σύστημα έχει εφεδρείες και συμμάχους στο τσεπάκι, είναι ερώτημα όμως το αν το αντισυστημικό στρατόπεδο θα μπορέσει ποτέ να βρει τα πατήματά του, να οικοδομήσει τις συμμαχίες του και να βγει στο προσκήνιο.

* Η Νασια Πλιακογιάννη ζει και εργάζεται στην Γερμανία.

Διαβάστε περισσότερα...

Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο: Οι Γερμανοί ψηφοφόροι αλλάζουν την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης!

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου.

Οποία έκπληξις! Το κοινό προεκλογικό πρόγραμμα Χριστιανοδημοκρατών και Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας (CDU/CSU) προτείνει επίσημα τη συγκρότηση Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου. Ο γερμανικός Τύπος αντέδρασε περίπου ως ιθαγενής που τα χάνει με τις χρωματιστές χάντρες. Λες και δεν έχει προηγηθεί ο «επίμονος κηπουρός» Β. Σόιμπλε, εδώ και σχεδόν ένα χρόνο, να καλλιεργεί συστηματικά την ιδέα της απεξάρτησης της Ευρωζώνης από την αναγκαστική- και πλέον πολύ ενοχλητική- συμβίωση με το ΔΝΤ.

Διαβάστε περισσότερα...

Οι αυτοεκπληρούμενες προφητείες του ταλαντούχου κ. Σόιμπλε

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου.

Μ’ ένα σμπάρο δύο- τουλάχιστον- τρυγόνια πέτυχε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, στην πρώτη εφ’ όλης της ύλης δημόσια τοποθέτηση της νέας χρονιάς. Κι απέδειξε για πολλοστή φορά ότι η συμπεριφορά της βαθιάς γερμανικής ελίτ που εκφράζει έχει στρατηγικό βάθος, συνοχή και συνέπεια. Είτε ασχολείται με το «επιμέρους» θέμα της δεύτερης αξιολόγησης, είτε με το μέλλον της ευρωζώνης ως σύνολο.

Διαβάστε περισσότερα...

Εσείς τι σχέδιο B έχετε;

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ευτυχώς, δεν έχει απαγορευτεί ακόμη η χρήση της λέξης «σχέδιο» και των προσδιορισμών του - Α, Β, Ω, εναλλακτικό, ανατρεπτικό, επικίνδυνο, ανθρώπινο ή θεϊκό. Και καθώς φτάσαμε στην τελική (;) συμφωνία επί της «μοναδικής λύσης» που ουδείς πιστεύει, του τρίτου Μνημονίου, εισφέρω μερικούς προβληματισμούς σε ένα άλλο πεδίο όπου καταγράφεται πληθωρισμός σχεδίων. Χωρίς ΕΔΕ και εισαγγελικές έρευνες εναντίον όσων τα διατυπώνουν.

Διαβάστε περισσότερα...

Η παραίτηση της γαλλικής κυβέρνησης ως μια ακόμα υπενθύμιση

Του Θέμη Τζήμα.

Δε γνωρίζω αν το Βερολίνο και οι μερίδες του μεγάλου κεφαλαίου που η συγκυβέρνηση Μέρκελ κατεξοχήν υπηρετεί επέβαλαν άμεσα την πτώση της γαλλικής κυβέρνησης.

Διαβάστε περισσότερα...

Η Γερμανική Επανάσταση – Η σοσιαλδημοκρατία πνίγει στο αίμα το προλεταριάτο

Στις 5 Ιανουαρίου 1919 ξέσπασε στη Γερμανία η προλεταριακή Επανάσταση. Το ξέσπασμά της Επανάστασης στην Γερμανία ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς αντικειμενικών συνθηκών που συνέθεταν το πλαίσιο επαναστατικής κρίσης.

Διαβάστε περισσότερα...

"Μόνο με πόλεμο θα προέκυπτε η ομοσπονδιακή Ευρώπη"

Συνέντευξη του Jacques Sapir στον Κώστα Ράπτη.

Η ευρωζώνη παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη, ενώ οι δυνατότητες επαναδιαπραγμάτευσης της λιτότητας εντός της ευρωζώνης είναι μηδενικές, εάν οι πολιτικές ηγεσίες δεν ρισκάρουν στα σοβαρά το ενδεχόμενο μιας εξόδου από το ευρώ, υποστηρίζει σε συνέντευξή του ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Jacques Sapir, ειδικός σε θέματα παγκοσμιοποίησης και μετασοβιετικών οικονομιών, καθηγητής στην Ecole des Hautes Études en Sciences Sociales και συγγραφέας του βιβλίου Faut-il sortir de l΄Euro?, (Paris, Le Seuil, 2012)

Διαβάστε περισσότερα...

Η γερμανική Αριστερά αμφισβητεί το ενιαίο νόμισμα

Των Κώστα Λαπαβίτσα και Heiner Flassbeck,  Guardian, Τρίτη 16/7/2013

Η Ευρώπη βασανίζεται και η αιτία του κακού δεν λέει να εκλείψει. Το πρόβλημα της ευρωζώνης οξύνεται, με την ανεργία να υπερβαίνει το 12%, ενώ η ανεργία των νέων στην Ελλάδα και την Ισπανία ξεπερνάει το 60%. Η Βρετανία βρίσκεται σε τέλμα και δεν προκαλεί καμία έκπληξη η έλλειψη δυναμισμού των οικονομιών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δεδομένων των χαμηλών επιδόσεων ολόκληρης της ευρωζώνης .Η νομιμοποίηση της ΕΕ έχει μειωθεί ενώ αναδύεται ένα διαρκώς αυξανόμενο κύμα δεξιού ευρωσκεπτικισμού.

Διαβάστε περισσότερα...

Καταστροφική για τη Γερμανία, η έξοδος χωρών του νότου από το ευρώ

Το antapocrisis.gr δημοσιεύει αποσπάσματα από άρθρο - παρέμβαση 5 γνωστών Γερμανών οικονομολόγων, οι οποίοι υπερασπίζονται το οικοδόμημα της Ευρωζώνης και θεωρούν πως ενδεχόμενη αποχώρηση χωρών του νότου από τη ζώνη του ευρώ θα δημιουργήσει προβλήματα στη Γερμανική οικονομία. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Süddeutsche Zeitung. Το άρθρο αυτό γράφτηκε με σκοπό την αντιπαράθεση σε απόψεις που ακούγονται στη Γερμανία για διάλυση της Ευρωζώνης, είναι όμως φανερό ότι η Γερμανία και ο ισχυρός πυρήνας της Ευρωζώνης, βλέπουν χώρες όπως την Ελλάδα και την Κύπρο, σαν μοχλό για την ευημερία, τη σταθερότητα και την ανάπτυξη της Γερμανικής οικονομίας. Είναι αρκετά ενδεικτικό, για απόψεις που ακούγονται εδώ στην Ελλάδα οι οποίες υπερασπίζονται το Ευρωπαϊκό "κεκτημένο" (κεκτημένο για ποιους άραγε;) και θεωρούν καταστροφική την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Καταστροφική σίγουρα, αλλά μάλλον για τη Γερμανική οικονομία...

 

των Von Marcel Fratzscher, Clemens Fuest, Hans Peter Grüner, Michael Hüther και Jörg Rocholl.

...Δεδομένης της αβεβαιότητας σχετικά με τη μελλοντική πορεία της κρίσης, πολιτικοί διαφόρων κομμάτων στη Γερμανία, την Ιταλία και άλλες χώρες ζητούν να αποχωρήσουν κάποιες χώρες της Νότιας Ευρώπης από τη νομισματική Ένωση ή η Ευρωζώνη να πρέπει να επιστρέψει σε ένα σύστημα των εθνικών νομισμάτων. Η θέση αυτή λαμβάνεται υπόψη επίσης και από ορισμένους οικονομολόγους.

Πιστεύουμε ότι κάτι τέτοιο είναι λάθος. Είμαστε υπέρ της διατήρησης της νομισματικής ένωσης στη σημερινή της μορφή και υπέρ της επίλυσης των υφιστάμενων θεσμικών αδυναμιών της. Τα προβλήματα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της κρίσης μπορούν να επιλυθούν με αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις. Είμαστε βέβαιοι ότι η ακεραιότητα της ευρωζώνης είναι ο σωστός δρόμος για την Ευρώπη και για τη Γερμανία για να εξασφαλίσει την ευημερία και τη σταθερότητα. Η διάλυση της Ευρωζώνης δε θα επέτρεπε στη Γερμανία να βγει από μια τέτοιου είδους βαθιά κρίση.

Διαβάστε περισσότερα...

Η Γερμανία βγαίνει κερδισμένη από την κρίση

Καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης, οι ευρωσκεπτικιστές του βορρά διατυμπάνιζαν ότι δεν μπορεί οι φορολογούμενοι των χωρών τους να πληρώνουν τις αμαρτίες των άσωτων χωρών του νότου. Το κόστος για τον Γερμανό φορολογούμενο από τα πακέτα διάσωσης των κρατών της περιφέρειας είναι και το βασικό θέμα συζήτησης εν όψει των εκλογών στη Γερμανία, όπου η Άγκελα Μέρκελ διεκδικεί την καγκελαρία για τρίτη θητεία.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS