english

Σκέψεις σε ζητήματα στρατηγικής

Του Στάθη Κουβελάκη*.

Θα ήθελα πρωτ’απόλα να χαιρετήσω την πρωτοβουλία των συντρόφων του Κόκκινου Δικτύου και του RProject να οργανώσουν αυτό το 3ημερο. Χρειαζόταν πράγματι μια διεθνής συνάντηση για να συζητηθούν σε μεγαλύτερο βάθος τα διδάγματα από την ελληνική εμπειρία των τελευταίων ετών. Οσοι ζήσαμε ως συμμετέχοντες αυτά τα γεγονότα και, ακόμη περισσότερο, ας μου επιτραπεί εδώ μια πιο προσωπική αναφορά, όσοι ανήκουμε στον Ελληνισμό της Διασποράς, έχουμε συνείδηση ότι η σημασία και ο αντίκτυπός τους εκτείνεται πολύ πιο πέρα από τα σύνορα της μικρής μας χώρας.

Διαβάστε περισσότερα...

Οι τρεις πρωτοβουλίες για το ΟΧΙ, τα πέντε χρόνια της Ίσκρα, η εξαΰλωση των 109 και οι προσπάθειες των συφοριασμένων Τρώων

Του Πάσχου Λαζαρίδη.

Ειν΄οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων
ειν΄οι προσπάθειες μας σαν των Τρώων.

Διαβάστε περισσότερα...

Ασυμβατότητα συνύπαρξης του όχι και του ναι στο 3ο Μνημόνιο εντός ενός ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ

Του Ανέστη Ταρπάγκου.

Οι πολιτικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που αντιτάχθηκαν στην μνημονιακή του μετάλλαξη, δηλαδή οι 32 βουλευτές του «όχι», καθώς και ένα σημαντικό μέρος του κομματικού δυναμικού, έχουν αναδείξει ως κύριο ζήτημα την κατάκτηση του πολιτικού οργανισμού του ΣΥΡΙΖΑ από τις αντιμνημονιακές δυνάμεις, αντί να δρομολογήσουν την πορεία αυτοτελούς πολιτικής ανάδειξης του «ΣΥΡΙΖΑ του όχι» κατά τον πλέον επείγοντα τρόπο, δηλαδή ενός αριστερού, λαϊκού, ριζοσπαστικού, αντικαπιταλιστικού κόμματος το οποίο να δραστηριοποιηθεί μέσα σ’ αυτό το «καυτό» καλοκαίρι και να είναι σε θέση να πάρει μέρος στην επερχόμενη εκλογική μάχη με όρους αξιοπιστίας και επιρροής. Η επίκληση που γίνεται από τις δυνάμεις του «ναι» στη μνημονιακή πολιτική, όσο και από δυνάμεις του «όχι» στο 3οΜνημόνιο, για την διασφάλιση της «ενότητας» του κόμματος, είναι τουλάχιστον αβάσιμη, γιατί από εδώ και στο εξής δεν μπορεί να νοηθεί πολιτικά η συνύπαρξη των δυνάμεων του «όχι» και των δυνάμεων του «ναι» σε ένα ενιαίο και κοινό κόμμα. Αυτό αντιπροσωπεύει έναν παραλογισμό, ο οποίος και θα λήξει με την ντε φάκτο επιβολή των δυνάμεων του «ναι» με την πολιτική εξουσία που διαθέτουν κατ’ αποκλειστικότητα έναντι του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο κρίσιμος ρόλος της αριστερής «πτέρυγας» και η μεταβατική λογική

Του Γιώργου Σαπουνά.

Με το υπερόπλο της ρευστότητας αλλά και της χρηματοδότησης και την «απειλή» πιστωτικού γεγονότος οι δανειστές αναγκάζουν την κυβέρνηση να στραγγίσει τα πολύτιμα διαθέσιμα του Δημοσίου βυθίζοντάς την σε ολοένα δυσχερέστερη θέση.

Διαβάστε περισσότερα...

Τι είναι και τι θέλει η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ

Του Αρη Μεσούντα* (κατά κόσμον Γιώργου Σιώζου).

Το ερώτημα το τι είναι και τι θέλει η Αριστερή - πλέον - Πλατφόρμα στον ΣΥΡΙΖΑ, ερώτημα που απασχολούσε τα μέλη που ανήκουν σ' αυτή την τάση, αλλά και ευρύτερα και άλλους πολιτικούς σχηματισμούς της Αριστεράς, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να απαντηθεί με σαφήνεια.

Διαβάστε περισσότερα...

Αν ζούσε ο Νίκος Πουλαντζάς …

Του Βαγγέλη Αντωνίου.

Στην τακτική του στήλη της Κυριακάτικης Αυγής (16/12/2012), ο αρθρογράφος κ. Δημήτρης Χρήστου, υπό τον τίτλο «Ισχύει τελικά η ρήση Πουλαντζά;» - τίτλος που ουδόλως προϊδεάζει για το περιεχόμενο που ακολουθεί – επιλέγει να επιτεθεί μ’ ένα πραγματικό λιβελογράφημα και μ’ ένα πραγματικά ακραίο τρόπο στο Αριστερό Ρεύμα και την ηγεσία του.

Δεν θα άξιζε ίσως τον κόπο ν’ ασχοληθεί κανείς με το εν λόγω πόνημα αν τα συγκεκριμένα «επιχειρήματα» δεν αποτελούσαν μέρος ενός απ’ ό,τι φαίνεται ενορχηστρωμένου όσο και υφέρποντος προπαγανδιστικού σχεδίου. Προορισμένου να διακινηθεί εντός και εκτός Σύριζα, με στόχο αφενός την ενοχοποίηση και στοχοποίηση ενός ολόκληρου ρεύματος και φάσματος απόψεων του χώρου. Και αφετέρου τη διέγερση ενός ορισμένου τύπου αντανακλαστικών, με στόχο την ταχύτατη ει δυνατό απομόνωση των απόψεων αυτών, τη δημιουργία υγειονομικού τοίχου ανάμεσα στα μέλη και τις οργανώσεις του Σύριζα αλλά και ανάμεσα στον κόσμο του Σύριζα και δυνάμεις της ευρύτερης ριζοσπαστικής αριστεράς.

Και αν δεν υιοθετούσε την τακτική της παραχάραξης και της πλαστογράφησης. Ειδικότερα:

Διαβάστε περισσότερα...

Κόμμα, Εξουσία, Στρατηγική: 7+1 σημεία για το νέο ΣΥΡΙΖΑ

Toυ Στάθη Κουβελάκη.

Στη μνήμη του Ντανιέλ Μπενσαϊντ

1. Ας ξεκινήσουμε από το εξής ερώτημα: τι γεννάει «αντικειμενικά» την ανάγκη για έναν καινούργιο Σύριζα; Προφανώς όχι κάποιο προϋπάρχον σχέδιο για την αναμόρφωση της «μορφής κόμμα» που σταδιακά προχωράει και μπαίνει σε μια καινούργια φάση της υλοποίησής του. Η διαδικασία που έχει δρομολογηθεί προκύπτει πρώτα και κύρια από την ταξικής σύγκρουσης που συγλονίζει την ελληνική κοινωνία εδώ και δυόμιση περίπου χρόνια και τις ανάγκες που δημιουργεί. Από τη συγκεκριμένη εμπειρία αγώνων, κοσμογονικών και δραματικών ανατροπών που έχουν βιώσει οι λαϊκές τάξεις. Πιο συγκεκριμένα: από τη διαπίστωση ότι 24 γενικές απεργίες, δεκάδες ογκώδεις κινητοποιήσεις στους δρόμους, καταλήψεις πλατειών από πλήθη κόσμου για πάνω από ένα μήνα, δεν αρκούν για να φέρουν την αντιμνημονιακή ανατροπή που αποτελεί όρο επιβίωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας και της χώρας. Δεν αρκούν μεν, πλην όμως δημιούργησαν τους όρους για να εκφραστεί η κατάρρευση του προϋπάρχοντος πολιτικού συστήματος (και γενικότερα των σχέσεων εκπροσώπησης) σε μια πλειοψηφικά αριστερόστροφη κίνηση. Δημούργησαν τους όρους μιας νέας συνάντησης της Αριστεράς, ή τουλάχιστον αυτής που ήταν διατεθειμένη για κάτι τέτοιο, με ευρύτερες λαϊκές μάζες. Η μετωπική-ενωτική κουλτούρα του Σύριζα, η ικανότητά του να συνδιαλέγεται με την λαϊκή κινητοποίηση, ακόμη και στις πιο δύσκολες για κομματικό φορέα μορφές (κίνημα των πλατειών), η πρόταση του, τέλος, για «κυβέρνηση της Αριστεράς» με στόχο την κατάργηση των Μνημονίων, εξηγούν την εκτίναξή σε πρωτοφανή εδώ και μισό αιώνα για αριστερό κόμμα επίπεδα εκλογικής καταγραφής.
Η συνάντηση που εκφράστηκε με εκλογικούς όρους την άνοιξη, και σφραγίστηκε μέσα από την ταξική και πολιτική πόλωση του Ιούνη, ανέδειξε τον Σύριζα ως κεντρικό εκφραστή ενός δυνάμει νέου μπλοκ λαϊκών αντιμνημονιακών δυνάμεων με πλειοψηφική δυναμική και προοπτική εξουσίας. Για πρώτη φορά μετά την ιστορική ήττα του σύντομου 20ου αιώνα, η Αριστερά θέτει ζήτημα εξουσίας σε ευρωπαϊκή χώρα. Μετά το καλοκαίρι η προοπτική αυτή άρχισε να ανιχνεύεται με οργανωτικούς όρους – κάτι που ήδη ενυπήρχε σπερματικά στην εμπειρία των ανοιχτών συνελεύσεων της προεκλογικής και αμέσως μετεκλογικής περιόδου. Η πορεία προς τη Συνδιάσκεψη, με τον τριπλασιασμό των μελών και το «άπλωμα» του Σύριζα σε νέους χώρους αποτελούν τον πρώτο σταθμό αυτής της πορείας αναδιάταξης των μορφών οργάνωσης και εκπροσώπησης των λαϊκών και εργαζόμενων τάξεων.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS