english

Ελλάδα: το οιονεί αστυνομικό κράτος για το οποίο οι γραφειοκράτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχουν δάκρυα

Ελλάδα: το οιονεί αστυνομικό κράτος για το οποίο οι γραφειοκράτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχουν δάκρυα

Του Νίκου Σωτηρακόπουλου, υποψήφιου διδάκτορα στην περιβαλλοντική κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Κεντ.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 25 Απριλίου 2012 στο ηλεκτρονικό περιοδικό Spiked [http://www.spiked-online.com/index.php/site/article/12378/] σε ελαφρώς συντετμημένη μορφή.

Η ιστορία είναι παλιά: η Ε.Ε. ως αδιαπραγμάτευτος υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με κάθε πιθανό μέσο, από διπλωματικά μέτρα μέχρι τη στρατιωτική δράση ενάντια σε κυρίαρχα κράτη,

όπως στην περίπτωση των φονικών βομβαρδισμών ενάντια στη Σερβία στην «ανθρωπιστική επέμβαση» του 1999. Οι φιλελεύθερες ελίτ των Βρυξελλών δεν διστάζουν να αναμιχτούν σε υποθέσεις μη μελών της Ένωσης όπως η Ρωσία και η Λευκορωσία, για αληθινές ή υποτιθέμενες παραβιάσεις πολιτικών ελευθεριών και της ελευθερίας του τύπου. Ούτε και η Κούβα, στην άλλη άκρη του κόσμου, δεν ξέφυγε από την ηθική σταυροφορία της Ε.Ε. για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ωστόσο υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο που αποδεικνύει πως η υποτιθέμενη κατηγορηματική υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών από την Ε.Ε. είναι, αν όχι ένας μεταμφιεσμένος νέο-ιμπεριαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο, τουλάχιστον μια υποκριτική χειρονομία με ηθικιστικά κίνητρα που προσπαθεί να συγκαλύψει την αυξανόμενη έλλειψη νομιμοποίησης της στους λαούς της Ευρώπης. Ο ελέφαντας είναι το οιονεί αστυνομικό κράτος που εγκαθιδρύθηκε στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία χρόνια: η Ελλάδα.

 

Για ένα λεπτό, θα πει κάποιος με ανασηκωμένα φρύδια. Οιονεί αστυνομικό κράτος; Στην Ε.Ε.; Εν έτει 2012; Είναι κινδυνολογία κάποιων υπερευαίσθητων αριστεριστών, έτσι; Λοιπόν όχι, είναι η απάντησή μου. Είναι η σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια της επιτήρησής της από την τρόικα της Ε.Ε., της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Μερικά γεγονότα:

-          Η Ελληνική Αστυνομία για να διαλύσει συγκεντρώσεις χρησιμοποιεί μαζικά χημικά δακρυγόνα που έχουν κηρυχτεί παράνομα ακόμα και για στρατιωτική χρήση σε καιρό πολέμου από την απόφαση 2603/16-12-1969 των Ηνωμένων Εθνών, που επιβεβαιώθηκε από τη Σύμβαση των Παρισίων του 1993. Αυτό που από το διεθνές δίκαιο θεωρείται έγκλημα πολέμου είναι για τον ελληνικό λαό που διαμαρτύρεται μια καθημερινότητα. Αυτά τα χημικά ήδη κόστισαν τη ζωή στον κομμουνιστή συνδικαλιστή Δημήτρη Κοτζαρίδη την ημέρα της γενικής απεργίας στις 20 Οκτωβρίου 2011.

-          Στις 11 Μαΐου 2011, μια άλλη μέρα γενικής απεργίας, και ενώ μια πορεία στο κέντρο της Αθήνας διαλυόταν ειρηνικά, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν σε γκρουπ διαδηλωτών [http://www.youtube.com/watch?v=laZUjLe6exE]. Ο 31χρονος διαδηλωτής Γιάννης Καυκάς τραυματίστηκε σοβαρά. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε «προθανάτιο κατάσταση». Μετά από πολλές μέρες σε κώμα, οι γιατροί κατάφεραν να του σώσουν τη ζωή.

-          Στις 15 Ιουνίου, η αστυνομία χρησιμοποίησε υπερβολική βία προσπαθώντας να διαλύσει διαδήλωση σε μια άλλη μέρα γενικής απεργίας. Ο δημοσιογράφος Μανόλης Κυπραίος υπέστη μόνιμη κώφωση αφού μέλη των ΜΑΤ του πέταξαν χειροβομβίδα κρότου-λάμψης, την ώρα που κατέγραφε τη βίαιη δράση τους. Τις επόμενες ημέρες, η αστυνομική βία στην Ελλάδα ήταν το κεντρικό θέμα της ιστοσελίδας της Διεθνούς Αμνηστίας [http://www.amnesty.org/en/for-media/press-releases/greece-urged-not-use-excessive-force-during-protests-2011-06-16].

-          Στη γενική απεργία της 28ης και 29ης Ιουνίου, η αστυνομία προσπάθησε και τις δύο μέρες να διαλύσει τις τεράστιες διαδηλώσεις ενάντια στην επιβολή του Μεσοπρόθεσμου, με χημικό πόλεμο, επιθέσεις στο Σύνταγμα και κυνήγι διαδηλωτών ακόμα και μέχρι το Μουσείο της Ακρόπολης [http://www.youtube.com/watch?v=4XKuwwvhqX4]. Το αποτέλεσμα ήταν ο τραυματισμός περισσότερων από 500 ανθρώπων. «Χαϊλάιτ» της ημέρας ήταν η χρήση δακρυγόνων στο σταθμό μετρό του Συντάγματος [http://www.youtube.com/watch?v=Ou4SKSqgkKI] και οι συνεχιζόμενες επιθέσεις ενάντια στους γιατρούς του Ερυθρού Σταυρού που προσπαθούσαν να προσφέρουν ιατρική βοήθεια στους τραυματισμένους διαδηλωτές.

-          Στις 8 Ιουλίου 2011, ένας 22χρονος άνδρας δέχτηκε επίθεση από τα ΜΑΤ με αποτέλεσμα σπασμένο γόνατο, κρανίο και ρήξη νεφρού. Ήταν «ύποπτος» ότι παρακολούθησε συναυλία στα Εξάρχεια.

-          Στις 12 Φεβρουαρίου 2012, η αστυνομία εφάρμοσε μαζικά μια νέα τεχνική, τις προληπτικές προσαγωγές «συνήθων υπόπτων» πριν μια μεγάλη διαδήλωση που λάμβανε χώρα καθώς ένα νέο πακέτο λιτότητας θα ψηφιζόταν στο ελληνικό κοινοβούλιο. Η διαδήλωση σχεδόν μισού εκατομμυρίου ανθρώπων διαλύθηκε από δακρυγόνα πριν καν αρχίσει. Και πάλι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας κυνήγησαν διαδηλωτές στους δρόμους της Αθήνας, χιλιόμετρα μακριά από το Σύνταγμα [http://www.youtube.com/watch?v=hIhhsXUDcVk].

-          Το βράδυ της 1ης Απριλίου, μασκοφόρα μέλη των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας στην Κρήτη αναμίχτηκαν στο σοβαρό ξυλοδαρμό ενός 18χρονου σε αστυνομικό τμήμα του Ηρακλείου, κατά τη διάρκεια ανάκρισης για τροχαίες παραβάσεις. Ο 18χρονος βρισκόταν για μέρες σε πολύ κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Ο εκπρόσωπος Τύπου της Αστυνομίας έκανε μια σοκαριστική δήλωση απαντώντας στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων για το περιστατικό, φέρνοντας στη μνήμη μαύρες σελίδες από την ιστορία των λατινοαμερικάνικων καθεστώτων περασμένων δεκαετιών: «ο νεαρός μπήκε και βγήκε από το αστυνομικό τμήμα όρθιος».

-          Στις 4 Απριλίου 2012, ένας 77χρονος συνταξιούχος πρόσθεσε το όνομά του στη λίστα των εκατοντάδων ανθρώπων που αυτοκτόνησαν απεγνωσμένοι από την οικονομική εξαθλίωση. Αυτοπυροβολήθηκε δημόσια στην πλατεία Συντάγματος, αφήνοντας ένα σημείωμα στο οποίο καλούσε σε λαϊκή εξέγερση. Στη μνήμη του, ειρηνικές συγκεντρώσεις με αναμμένα κεριά έλαβαν χώρα τις δύο επόμενες νύχτες. Τα ΜΑΤ επιτέθηκαν και στις δύο συγκεντρώσεις, τραυματίζοντας μια δημοσιογράφο και τον φωτορεπόρτερ, Μάριο Λώλο, ο οποίος χρειάστηκε να κάνει χειρουργική επέμβαση στο κεφάλι λόγω της σοβαρότητας του χτυπήματος.

Αυτά είναι μόνο ορισμένες από τις πιο γνωστές περιπτώσεις. Η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί, συμπεριλαμβάνοντας αξιωματικούς της αστυνομίας να τοποθετούν βόμβες μολότοφ σε τσάντες συλληφθέντων διαδηλωτών [http://www.youtube.com/watch?v=7W7aPPlArfo] ή τη φυλάκιση πολτών με τον αντιτρομοκρατικό νόμο λόγω προσωπικών σχέσεων με φερόμενα μέλη ομάδων αντάρτικου πόλεων ή επειδή είχαν προκηρύξεις τέτοιων ομάδων, οι οποίες είχαν δημοσιευτεί σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες (περίπτωση Φαίης Μάγιερ). Το γεγονός ότι σήμερα είναι αδύνατο κάποιος να λάβει μέρος ακόμα και σε μια διαμαρτυρία με αναμμένα κεριά χωρίς να δεχτεί επίθεση από ένα από τα μυριάδες σώματα ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας, σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες παρενοχλήσεις δημοσιογράφων, σε μερικές περιπτώσεις και στα σπίτια τους, κάνει την Ελλάδα ένα κράτος με περιορισμένες ελευθερίες, κοντά σε αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ως οιονεί αστυνομικό κράτος. Πως αλλιώς μπορεί να περιγραφεί ένα κράτος όταν αποκλείει το κέντρο της Αθήνας με 5.000 αστυνομικούς και ελεύθερους σκοπευτές (!!!) στην εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου, επιτρέποντας την πρόσβαση στη στρατιωτική και μαθητική παρέλαση μόνο σε VIPs και πράκτορες της αστυνομίας;

Εννοείται ότι κανένας Ευρωπαίος επίσημος δεν έχει τίποτα πει για αυτά τα περιστατικά. Η μόνη τους ανησυχία είναι η πιθανότητα «αστάθειας» μετά τις επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα και την ανατροπή του μη εκλεγμένου πρωθυπουργού Παπαδήμου, αγαπημένο τεχνοκράτη των εθνικών και υπερεθνικών ελίτ. Ωστόσο, είναι η ίδια Ε.Ε. που εμφανίζεται υπερευαίσθητη στις ηθικές σταυροφορίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλον τον κόσμο. Εκπρόσωποι της Ε.Ε. ζητούν την επιβολή «απαγόρευσης μετακίνησης και παγώματος περιουσιακών στοιχείων» για αξιωματούχους της κυβέρνησης της Λευκορωσίας λόγω αμφιβολιών για την προστασία των πολιτικών ελευθεριών στη χώρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης [http://www.eu-un.europa.eu/articles/en/article_10579_en.htm]. Η Ρωσία είναι μια άλλη περίπτωση «ανησυχίας» για τους αυτοανακηρυγμένους υπερασπιστές ανθρώπινων δικαιωμάτων των Βρυξελλών. Η οπορτουνιστική καμπάνια για τα ανθρώπινα δικαιώματα της Ε.Ε. διέσχισε και τον Ατλαντικό, με την επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής Catherine Ashton να εγκαλεί επανειλημμένα τους επίσημους της Κούβας προς «πλήρη σεβασμό των πολιτικών ελευθεριών και των δικαιωμάτων του πολίτη, περιλαμβανομένης της ελευθερίας της έκφρασης» [http://www.chinadaily.com.cn/world/2012-02/08/content_14558091.htm].

Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά των ψευδοφιλελεύθερων της Ευρώπης είναι αξιοσημείωτα. Τον Οκτώβριο του 2000, ένας μεγάλος αριθμός Σέρβων, με επικεφαλής την πλουσιοπάροχα υποστηριζόμενη από τις δυτικές ΜΚΟ οργάνωση Otpor, συγκεντρώθηκε για δυο μέρες έξω από το σερβικό κοινοβούλιο. Οι επίσημοι της Ε.Ε. πλημμύρισαν από ενθουσιασμό πανηγυρίζοντας για την «σερβική άνοιξη» και καλώντας τον τότε πρόεδρο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς να αποχωρήσει από την εξουσία (όπως όντως έκανε μετά από 48 ώρες). Στην Ελλάδα, το περασμένο καλοκαίρι και για σχεδόν τρεις μήνες, χιλιάδες άνθρωποι (φτάνοντας το μισό εκατομμύριο σε ορισμένες περιπτώσεις) συγκεντρώνονταν καθημερινά έξω από το κοινοβούλιο στην πλατεία Συντάγματος, ζητώντας την παραίτηση μιας αντιδημοφιλούς κυβέρνησης. Σε πολλές περιπτώσεις, όπως είδαμε, αντιμετώπισαν σοβαρή αστυνομική βία. Η Ε.Ε. ωστόσο δεν είδε «εξέγερση» σε αυτήν την περίπτωση. Αντιθέτως, όταν τον Οκτώβριο ο τότε πρωθυπουργός Παπανδρέου πρότεινε δημοψήφισμα για το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, οι Ευρωπαίοι καταδίκασαν αυτήν την πρόταση με κάθε δυνατό τρόπο οδηγώντας στην ανατροπή του Παπανδρέου υπέρ του μη εκλεγμένου τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου.

Η Ευρώπη διαρρηγνύει τα ιμάτιά της πως στα αλήθεια κόπτεται για τις πολιτικές ελευθερίες και την ελευθεροτυπία, με καμπάνιες σε πολλές χώρες του κόσμου. Το γεγονός πως δύο χώρες του πυρήνα της έχουν μη εκλεγμένες τεχνοκρατικές κυβερνήσεις, το γεγονός πως σε κάποια κράτη-μέλη τα κομμουνιστικά κόμματα είναι παράνομα, όπως και το ότι στην Ελλάδα οι δημοσιογράφοι είναι ανάμεσα στους κύριους στόχους της αστυνομικής βίας, τοποθετώντας την μόλις στην 70ή θέση διεθνώς για την ελευθερία του Τύπου [http://tvxs.gr/news/internet-mme/empolemi-zoni-i-athina-gia-toys-reporter], όλα αυτά δεν προκαλούν καμία ανησυχία στους Φαρισαίους των Βρυξελλών.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να ελπίζει σε μια αλλαγή στη στάση της Ε.Ε. ή σε όποιον άλλον μη αντιπροσωπευτικό και κατ’ επάγγελμα υπερασπιστή των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως οι διάφορες ΜΚΟ, για να βελτιωθεί η κατάσταση. Κάτι τέτοιο θα ήταν όχι μόνο αφελές αλλά και ανεπιθύμητο. Μόνο με τον δικό τους αγώνα, μακριά από ηθικούς πάτρωνες, εγχώριους και διεθνείς, θα μπορέσει ο ελληνικός λαός να βγει από αυτή τη βαθιά κρίση όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στα ζητήματα δημοκρατίας και κυριαρχίας, εθνικής και κοινωνικής. Επιπρόσθετα, είναι εντελώς προβλέψιμο πως καθώς η καπιταλιστική κρίση θα βαθαίνει, ο αυταρχισμός και η κρατική βαρβαρότητα θα είναι ο κανόνας, με τα ΜΑΤ να λειτουργούν ως οι κυρίαρχες ελίτ σε θέση μάχης.

Ωστόσο, αυτό το άρθρο δεν είναι μια έκκληση για συμπόνια ή βοήθεια. Ο βασικός στόχος του είναι τα εκθέσει τα δύο μέτρα και σταθμά της Ε.Ε. στο ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να δείξει πως αυτός ο όρος χρησιμοποιείται τυχοδιωκτικά και για ύποπτους ιδιοτελείς πολιτικούς σκοπούς. Γίνεται φανερό πως η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά την ψευδό-ευαισθησία της για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες, είναι ένα εμπόδιο για όλους τους λαούς της Ευρώπης που αγωνίζονται για ένα μέλλον προόδου και ανάπτυξης με περισσότερες προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες.

 

 

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή