english

Θεσσαλονίκη, κατεχόμενη πόλη

Θεσσαλονίκη, κατεχόμενη πόλη

Του Δημήτρη Πλιακογιάννη.

Τις τελευταίες μέρες έχει παρατηρηθεί, ειδικά για την πόλη της Θεσσαλονίκης, μία αξιοπερίεργη ένταση στην κρατική καταστολή απέναντι στους διαδηλωτές, που αγγίζει νέα κατώτατα όρια κρατικής αξιοπρέπειας, που αποκαλύπτει ακριβώς την πορεία φασιστικοποίησης και αυταρχοποίησης του μηχανισμού, όσο βαθαίνει η ψήφιση των μέτρων και λαϊκή αντίδραση φουντώνει.

 

Και αυτό θα το συζητούσαμε με άλλους όρους αν γίνονταν σε καμία λατινοαμερικάνικη δικτατορία μια οποιαδήποτε μέρα. Εδώ, όμως, συζητάμε για την Ελλάδα του 2012, ειδικά της μέρες εορτασμού του Πολυτεχνείου, της γιορτής ενάντια στην κρατική καταστολή και την φασιστικοποίηση του αυταρχικού μηχανισμού. Η επιλογή των συγκεκριμένων ημερών δεν είναι τυχαία, ενώ ο χουντικός τρόπος καταστολής, με όλα τα μέσα (προβοκάτσιες, συλλήψεις-σόου, τσαλαπάτημα κάθε ελεύθερου χώρου και ανθρώπινης αξιοπρέπειας), την συγκεκριμένη χρονική περίοδο έχει βαρύνουσα σημασία.

 

Είναι αξιοσημείωτο, το πώς τον τελευταίο μήνα από την χώρα πέρασε όλος ο Γερμανικός και τροϊκανός συρφετός από τη χώρα, τάχα για διαπραγματεύσεις. Τόσο αδύναμοι είναι, που χρειάζονται τους τελευταίους πια συμμάχους τους, να τους δώσουν στήριξη στην ίδια την πολιτική τους επιβίωση.

Αξιοσημείωτη είναι και η ομόνοια, μετά τις φανφάρες από ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ περί τάχα μη ψήφισης, της τρικομματικής: ο Σαμαράς, σε πρόσφατη δήλωση του, ευχαρίστησε τον Κουβέλη και τον Βενιζέλο, λέγοντας ότι στις διαπραγματευτικές διεργασίες δεν ένιωσε ποτέ μόνος. Κάτι σαν διαφήμιση τράπεζας.

Η ντόπια εξουσία, μέσω αυτής της ασταθούς τρικομματικής κυβέρνησης, με μοναδικό της στόχο την ψήφιση των μέτρων, αυτών και των επόμενων (και των επόμενων...), στέλνει ένα μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις, προς το λαό που αγωνίζεται και τους εταίρους που αγχώνονται.

Και στους δύο το μήνυμα είναι το ίδιο, με διαφορετικό περιεχόμενο: " Αυτή την πολιτική θα την περάσουμε με όλα τα μέσα".

Αλλά, τι έγινε ακριβώς τις τελευταίες μέρες;

Αναφερόμενη η κα Μέρκελ προχθές στα περιστατικά βίας κατά την ελληνογερμανική συνάντηση, ανέφερε : " Η βία δεν αποτελεί μέσο αντιπαράθεσης".

Τις τελευταίες μέρες, μέρες εορτασμού του Πολυτεχνείου και του αγώνα ενάντια στην Χούντα, η πόλη της Θεσσαλονίκης πήρε μια γεύση από το τι θα πει καταστολή, τι θα πει ασφαλιτισμός, τι θα πει τρομοκράτηση του λαού και του λαϊκού κινήματος. Τι θα πει βία της κρατικής καταστολής, σε όλες τις μορφές τις.

Τα περιστατικά, πολλά και πλούσια τις τελευταίες μέρες, ας μην πάμε μακρυά: στην πρόσφατη επίσκεψη του εντεταλμένου της Γερμανικής κυβέρνησης Φούχτελ στη χώρα, και μετά τα υποτιμητικά σχόλια του περί των Ελλήνων εργαζομένων στους ΟΤΑ και το δημόσιο (“3000 Έλληνες κάνουν την δουλειά 1000 Γερμανών”), αφήνοντας να εννοηθεί εμμέσως πλην σαφώς ότι οι ΟΤΑ πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν για να λειτουργούν πιο αποτελεσματικά, ήρθε απέναντι στην αναμενόμενη ανταπάντηση. Και αυτή δεν ήταν ο καφές, όπως αρέσκονται να διακωμωδούν ντόπια και ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Ήταν η μαζική λαϊκή αντίδραση, από εκατοντάδες διαδηλωτές, που συγκεντρώθηκαν έξω από την αίθουσα των διαπραγματεύσεων στην ΔΕΘ, ήταν τα αντιναζιστικά συνθήματα που φώναζε ο κόσμος, ήταν η ανακοίνωση της ΠΟΕ-ΟΤΑ ότι θα υποδεχτεί τους Γερμανούς ως σύγχρονους κατακτητές.

Αυτό που τους χάλασε την εικόνα δεν ήταν ο καφές: ήταν τα αντανακλαστικά του λαού, που "αμαύρωσαν" και πάλι την διεθνή εικόνα της χώρας στον επιφανή εκπρόσωπο του Γερμανικού ιμπεριαλισμού. Οι ντόπιοι γλύφτες- υποτακτικοί, σαν καλά μαντρόσκυλα, έπρεπε να ικανοποιήσουν με κάποιο τρόπο τον αφέντη. Και έτσι, με υπερβάλλοντα ζήλο, επιδόθηκαν σε ένα σόου τρομοκράτησης και καταστολής τις τελευταίες μέρες, για να λυγίσουν τον λαό που αγωνίζεται, που παλεύει να οργανωθεί και να ψηλαφίσει μια διέξοδο στο συνεχές ξεπούλημα, στην διάλυση του κόσμου της εργασίας, στην ανεργία, στα νέα μέτρα, στην επικείμενη εξαθλίωση.

Η εκδικητική μανία του ντόπιου συρφετού ενάντια στην λαϊκή οργή ήταν ξεκάθαρη και άμεση: την επόμενη κιόλας μέρα, συνελήφθησαν συγκεκριμένοι άνθρωποι για την συμμετοχή τους στην κινητοποίηση, χωρίς καμιά πραγματική κατηγορία, χωρίς να υπάρχει καμία μορφή μομφής, ακόμα και για τα αστικά νομικά κριτήρια, ακόμα και για τα κριτήρια του κουκουλονόμου και του σημερινού ειδικού καθεστώτος. Ειδικά δύο συναγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τους συνέλαβαν τον έναν έξω από το σπίτι του και τον άλλο στο χώρο δουλειάς του, στο σχολείο που δούλευε ως δάσκαλος, μπροστά στους μαθητές και συναδέλφους. Τέτοιες πρακτικές είναι χουντικές.

Παράλληλα, επιχειρήθηκε η δίκη να γίνει κεκλεισμένων των θυρών. Ωστόσο, και πάλι η αντίδραση των διαδηλωτών ήταν άμεση, καθώς συγκεντρώθηκαν στα δικαστήρια, διατρανώνοντας την αλληλεγγύη τους στους συλληφθέντες και καταδικάζοντας την σύγχρονη χούντα.

Ωστόσο, η παράσταση δεν τελειώνει εδώ! Η νέμεσις του αστικού κράτους απέναντι στον αγωνιζόμενο λαό έπρεπε να εκφραστεί και απέναντι σε ένα άλλο αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας, που στην πορεία της 17 Νοέμβρη είχε το πιο μαζικό και ζωντανό μπλόκ, διατρανώνοντας αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα: αυτό των φοιτητών.

Και όχι μόνο αυτό το μπλόκ αγώνα, αλλά και αυτό ενός άλλου πόλου συσπείρωσης, ελπίδας και αγώνα του ΑΠΘ: τους απεργούς εργολαβικούς υπαλλήλους, τους οποίους την Παρασκευή ο Πρύτανης Μυλόπουλος (που αυτοπροσδιορίζεται και αριστερός) χαρακτήρισε "ξένο σώμα" στο πανεπιστήμιο, και δήλωσε πώς "δεν ευθύνεται για ότι γίνει τις επόμενες μέρες".

Το σχέδιο ήταν καλά ενορχηστρωμένο: με το που έφτασε το μπλόκ των φοιτητών στο άσυλο και έκατσε μπροστά στην Πρυτανεία, δίπλα στην κατάληψη των εργολαβικών, την οποία επίσης στόχευε να περιφρουρήσει, προβοκάτσιες κουκουλοφόρων, άγνωστων σε όλους εμάς, που πετάγανε πέτρες και μολότωφ και άναβαν φωτιές σε χώρο έργων του μετρό, οδήγησε στα αναμενόμενα.

Η αστυνομία άνοιξε τις μπουκαπόρτες της ΔΕΘ και με έναν ορυμαγδό δακρυγόνων, άρχισε να κατευθύνεται ταχύτατα στον χώρο του πανεπιστημίου. Η ενορχήστρωση προβοκάτσιας-καταστολής δεν τελειώνει εδώ: όσο η αστυνομία πλησιάζει από μπροστά μας, οι συγκεκριμένες ομάδες σπέρνουν τον πανικό στις γραμμές των φοιτητών, φωνάζοντας (όπως αποδείχτηκε αναληθώς) ότι οι μπάτσοι έρχονται και από πίσω και πρέπει να σπάσουμε τις αλυσίδες. Αποκορύφωμα: την στιγμή της σύγκρουσης με την αστυνομία, κροτίδες έσκασαν δίπλα μας και ανάμεσα μας, τις οποίες είχαν ρίξει από πίσω και πλάγια. Οι αλυσίδες έσπασαν, σύντροφοι συνελήφθησαν επιτόπου, και μετά από μια πανικοβλημένη συνεχή υποχώρηση, οι φοιτητές μαζεύτηκαν στην πλατεία χημείου.

Παράλληλα, η αστυνομία, ανενόχλητη πλέον, προχώρησε μέχρι το κτήριο της Πρυτανείας και συνέλαβε εργολαβικούς υπαλλήλους-απεργούς και φοιτητές που ήταν εκεί. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: κατάφεραν, συν τοις άλλοις να σπάσουν την κατάληψη που μετρά μήνες, με την βία και τον τρόμο.

Ο πρύτανης μας, με αφορμή ότι έχει κατάληψη και δεν μπορεί να λειτουργήσει η πρυτανεία, εγκατέλειψε τους φοιτητές στην μοίρα τους και παρακολουθούσε απαθής την κατάργηση μιας από τις τελευταίες μορφές ελευθερίας στην κοινωνία. Σίγουρα, θέλω να ακούσω την άποψή του πλέον περί ακαδημαϊκής ελευθερίας.

Στην πλατεία χημείου που συγκεντρώθηκαν οι φοιτητές, τα πράγματα ήταν δύσκολα: διμοιρίες ΜΑΤ εμφανίζονταν από όλες τις διεξόδους και ο κόσμος πανικοβλήθηκε. Συνολικά, πρέπει να μπήκαν στον χώρο 5 διμοιρίες, που κινούνταν από όλες τις πλευρές και απέκλεισαν τον κόσμο μέσα στο πανεπιστήμιο.

Στα οργανωμένα κομμάτια των διαδηλωτών, η κατάσταση έφερε ασυνεννοησία αχρείαστη και επιζήμια. Λειψή ετοιμότητα, εμπειρία και οργάνωση των δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος ενάντια στην νέα κατάσταση. Χωρίς να υπάρχει συνεννόηση για το τι θέλουμε (αν θα φύγουμε συγκροτημένα ή αν θα μείνουμε να υπερασπιστούμε -αλήθεια, τι πλέον;) με τον κόσμο αφιονισμένο και τρομοκρατημένο, ένα τμήμα πήρε το πανό και έφυγε για την πρυτανεία. Ο υπόλοιπος κόσμος έμεινε και με τα πολλά πείστηκε να συνενωθεί με τους υπόλοιπους.

Αφού τα πνεύματα ηρέμησαν, το μπλόκ ανασυγκροτήθηκε σε αλυσίδες και βγήκε δυναμικά με συνθήματα στον κεντρικό δρόμο. Τα ΜΑΤ δεν επιχείρησαν να παρέμβουν, και ο κόσμος έφτασε στην Καμάρα, από όπου κατευθύνθηκε στην ΓΑΔΘ. Να σημειωθεί ότι οι συλληφθέντες ήταν 16-17, αφέθηκαν σήμερα ελεύθεροι με δίκη στις 19 Δεκεμβρίου.

Με βάση όλα αυτά, ανοίγει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για την φύση της καταστολής στο νέο τροικανό καθεστώς που έχει πλέον επιβληθεί: τα αντανακλαστικά δεν μπορούν να μένουν στις εποχές της αστικής δημοκρατίας, καθώς ο αντίπαλος έχει ξεκάθαρα επιλέξει τον αυταρχικό-φασιστικό δρόμο. Πρέπει να το βάλουμε στο κεφάλι μας: ο δικός τους δρόμος δεν οδηγεί πουθενά εκτός από την φασιστικοποίηση, την Χρυσή Αυγή, τις προβοκάτσιες και το σπάσιμο απεργιών με ξύλο. Είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια ενός χρεοκοπημένου μηχανισμού, μιας χρεοκοπημένης κατάστασης, να διατηρηθεί στην εξουσία, να σπάσει κάθε αντίλογο με την βία, για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα δανειστών και Ευρωζώνης.

Η φράου Μέρκελ, μέσα απο τα ευρωπαϊκά διευθυντήρια, στέλνει το μήνυμα: το μαγαζί μου, το νόμισμα μου, την ένωση μου και τα συμφέροντα της, δεν τα αγγίζει κανείς. Τα μέτρα πρέπει να περάσουν. Αλλιώς θα σας πεινάσουμε, θα σας χρεοκοπήσουμε, θα, θα, θα....

Δεν μπορείτε, έτσι και αλλιώς, μόνοι σας.

Το ντόπιο σύστημα απαντάει: Μάλιστα... Κάνοντας και μια βαθιά υπόκλιση: τα μέτρα αυτά θα περάσουν με κάθε κόστος. Ακόμη και αν θυσιάσουμε και την ψευδεπίγραφη πλέον δημοκρατία μας.

Ο λαός τι μήνυμα πρέπει να στείλει; Αυτό του διαρκούς και μαζικού αγώνα, στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς, στον δρόμο και στις σχολές, στα σχολεία και τις πλατείες: δεν υποχωρούμε, δεν θα αφήσουμε την ευρωχούντα να μας λιώσει, φτάνει, ως εδώ!

Να στείλουμε το μήνυμα της οργάνωσης του λαού με ορίζοντα την διέξοδο από την κρίση, την δική μας λαϊκή οργάνωση σε ένα πλατύ, άφοβο, μαχητικό, κοινωνικό και πολιτικό Μέτωπο, που θα συγκρουστεί με την ξένη και εγχώρια ολιγαρχία και θα οδηγήσει σε καλύτερη μοίρα τον λαό και τον κόσμο της εργασίας.

Αυτοί οι λαϊκοί αγώνες δεν πρέπει να σπάσουν, πρέπει να οργανωθούν, να συναντηθούν και να αντεπιτεθούν, μέχρι την διέξοδο και την τελική νίκη!

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή