english

Περί πολέμου και τρομοκρατίας

Περί πολέμου και τρομοκρατίας

Του Θωμά Ζαχαράτου.

Η Γαλλία είναι σε πόλεμο δήλωσε ο Φρανσουά Ολάντ στην εθνοσυνέλευση μετά το τρομοκρατικό χτύπημα. Άραγε η Γαλλία δεν ήταν σε πόλεμο όταν βομβάρδιζε τη Λιβύη το 2012, όταν βομβάρδιζε και έστελνε στρατό στο Μάλι το 2013 και απο το Σεπτέμβριο του 2015 που συμμετέχει μαζί με τον Αμερικανικό συνασπισμό στους βομβαρδισμούς στη Συρία;

Απο τη δεκαετία του ΄90 ο πόλεμος με τη μορφή των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων διαμορφώνει νέους συσχετισμούς στη παγκόσμια σκακιέρα.

Οι Η.Π.Α -εμπνευστής του δόγματος της Νέας Παγκόσμιας Τάξης- χρησιμοποιεί το πόλεμο ως εργαλείο για να στριμώξει τους ανταγωνιστές της και να ανακόψει την αμφισβήτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας. Αυτό αφορά για την ώρα κυρίως τη Ρωσία αλλά μελλοντικά ο στόχος είναι η Κίνα.

Η περιοχή κλειδί για τα αμερικανικά σχέδια, μια τεράστια έκταση απο το Πακιστάν ως τη Λιβύη, ήδη γεύεται τους καρπούς αυτής της στρατηγικής. Πόλεμος, ρήμαγμα χωρών, διάλυση κοινωνιών, θάνατος, πείνα, προσφυγιά.

Το βάθεμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης κάνει ακόμα πιο επιτακτική τη προσφυγή στο πόλεμο. Η πρόσφατη απόφαση της Ρωσίας να προχωρήσει σε βομβαρδισμούς στη Συρία κλιμακώνει την ένταση. Η Ρωσική άρχουσα τάξη αντιλαμβάνεται ότι αν και αυτή δεν επιδείξει την ίδια αποφασιστικότητα συμμετέχοντας σε πολεμικές επιχειρήσεις, θα είναι ο μεγάλος χαμένος στην αναδιανομή σφαιρών επιρροής. Μετά την Ουκρανία και τη Συρία είναι σαφές πως αυτή η εξέλιξη είναι μονόδρομος.

Στο διεθνοποιημένο πόλεμο της Συρίας αυτή τη στιγμή συνυπάρχουν οι πολεμικές μηχανές των Αμερικανών και των συμμάχων τους -η Γαλλία εκπροσωπεί την Ε.Ε - αλλά και των Ρώσων.

Όσο και αν θεωρητικά όλοι πήγαν για να πολεμήσουν τον ISIS και αν γίνονται συζητήσεις για έναν ενιαίο συνασπισμό μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, η ουσία είναι ότι τα ανταγωνιστικά τους συμφέροντα και το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης καθιστούν αδύνατο το μεταξύ τους συμβιβασμό και τις μοιρασιές.

Αντίθετα έρχεται πιο κοντά ο κίνδυνος μιας ανεξέλεκτης κλιμάκωσης με την απευθείας αντιπαράθεση των βασικών αννταγωνιστών με καταστρεπτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα.

Η παρουσία και δράση των τζιχαντιστών του ISIS στη Συρία και το Ιράκ αποδεικνύεται ιδιαίτερα χρήσιμη ως πρόσχημα για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Το Ισλαμικό Χαλιφάτο όμως ως πρόσφατα ήταν τμήμα των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων που υποστήριζε η δύση ενάντια στο καθεστώς Άσαντ.

Το ISIS ενισχύθηκε με χρήματα και όπλα απο τη Σαουδική Αραβία όχι απλώς με την ανοχή αλλά με τη στήριξη των Αμερικανών που έβλεπαν με θετικό μάτι την ενδυνάμωση του στη Συρία. Τώρα που το ISIS αυτονομήθηκε και επιδιώκει να επιβάλει τους δικούς του στόχους, η Δύση δηλώνει άγνοια για το πως θέριεψε ο δαίμονας.

Απο τα μ.μ.ε και τη συστημική διανόηση ξανασερβίρονται οι θεωρίες για το σκοταδιστικό Ισλάμ, τους βάρβαρους Ανατολίτες και το πόλεμο των πολιτισμών.

Το ίδιο το Ισλαμικό Χαλιφάτο υπερτονίζει τη σουνίτικη Ισλαμική του ταυτότητα και δηλώνει ότι εμπνέεται απο το Κοράνι στο πόλεμο ενάντια στους άπιστους.

Στη πραγματικότητα, άσχετα με το ποια άποψη έχει κάποιος για τη θρησκεία και τη μεταφυσική, η σχέση του ISIS με το Κοράνι είναι αντίστοιχη με τη σχέση που είχαν οι Ισπανοί Κονκισταδόρες με την Αγία Γραφή όταν έσφαζαν τους αυτόχθονες λαούς στη κεντρική και νότια Αμερική.

Το ISIS δεν είναι γέννημα του Ισλάμ. Οι ρίζεςς του βρίσκονται – όπως και της Αλ Κάιντα – στο Σαουδαραβικό Ουαχαβιτισμό, ένα αντιδραστικότατο πολιτικοθρησκευτικό κίνημα που αποτελεί μια ελάχιστη μειοψηφία στο μουσουλμανικό κόσμο. Αυτού του τύπου οι οργανώσεις χρησιμοποιήθηκαν σαν εργαλείο από τη Σαουδική Αραβία για να προωθήσει τα συμφέροντα της στον αραβικό κόσμο και από τους Αμερικανούς με αρχή τη δεκαετία του ’80 στο πόλεμο του Αφγανιστάν.

Το ISIS είναι μια στρατιωτικοπολιτική οργάνωση φασιστικού τύπου και τα κυρίως θύματα του είναι οι μουσουλμανικοί λαοί του Ιράκ και της Συρίας.

Το Χαλιφάτο είναι μια σκοταδιστική οργάνωση με μια εξαιρετικά ικανή ηγεσία που ξέρει να εκμεταλλεύεται τις αντιφάσεις τόσο της Δύσης όσο και του αραβικού κόσμου.

Έτσι κατόρθωσε, ενώ έπαιρνε χρήματα και όπλα από τη Δύση, να εμφανίζεται στους αραβικούς λαούς σα τιμωρός των ‘’σταυροφόρων΄΄.

Ταυτόχρονα αξιοποίησε τη καταπίεση του σουνιτικού πληθυσμού του Ιράκ απο τη σιιτική κυβέρνηση που εγκατέστησαν οι Αμερικανοί μετά τη πτώση του Σαντάμ. Έκανε μαζικές στρατολογίες και πέτυχε την ανοχή μεγάλου τμήματος του Ιρακινού λαού.

Τέλος χρησιμοποίησε το παραδοσιακό θρησκευτικό σχίσμα του μουσουλμανικού κόσμου ανάμεσα σε σουνίτες και σιίτες – σχίσμα που ποτέ δεν είχε πολεμική διάσταση – ώστε με μαζικές σφαγές και ποταμούς αίματος να δημιουργήσει ρήγμα ανάμεσα στις δυο θρησκευτικές κοινότητες.

Τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο πολιτικό Ρωσικό αεροπλάνο, στη Βυρητό και στο Παρίσι δείχνουν που μπορεί να φτάσει η επιχειρισιακή του ικανότητα.

Το κλίμα τρομουστερίας που βασιλεύει στην Ευρώπη μετά το τυφλό, τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι είναι άλλη μια επιτυχία του. Μόνο που αυτή η επιτυχία βολεύει και άλλους. Ο Μάνουελ Βάλς πρωθυπουργός της Γαλλίας δήλωσε στην εθνοσυνέλευση δικαιολογώντας τη χρονική επέκταση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης: ΄΄ύψιστη ελευθερία είναι η ασφάλεια γι΄αυτό μπορούν να περιοριστούν προσωρινά οι υπόλοιπες’’.

Όλη η Γαλλική βουλή ψήφισε την επέκταση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, συμπεριλαμβανομένων των βουλευτών της αριστεράς.

Στην Ε.Ε η ολοκληρωτική επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στη ζωντανή εργασία αντικειμενικά δημιουργεί κοινωνικές εντάσεις και εστίες αντίστασης.

Ο σταρτός στους δρόμους, η αστυνόμευση, οι κάμερες και η καταγραφή ιδιωτικών συνομιλιών, η απαγόρευση απεργιών και διαδηλώσεων οδηγεί στην εξαφάνιση των – έστω και στα χαρτιά – συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών.

Τα μ.μ.ε έχουν αναλάβει τη κατατρομοκράτηση της ΄΄κοινής γνώμης΄΄ ώστε ο πληθυσμός να αποδεχτεί τη φασιστικοποίηση της καθημερινότητας, το νέο οργουελιανό τοπίο.

Οι αθώοι νεκροί του Παρισιού είναι πολλαπλά χρήσιμοι για την ολιγαρχία των βρυξελλών και τις αστικές τάξεις των χωρών της Ε.Ε.

Το κλίμα ισλαμοφοβίας και αντιαραβισμού, η αύξηση των προσφυγικών ροών λόγω του πολέμου και της διάλυσης ολόκληρων περιοχών βοηθά στην ενίσχυση της ακροδεξιάς.

Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία γίνονται στα χέρια της όπλο ενσωμάτωσης της οργής που γεννά η κρίση στους λαούς και τη βοηθούν να φτάσει ως τη κυβερνητική εξουσία (Ουγγαρία, Πολωνία).

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στο, παλαιάς κοπής, φασισμό του έθνους και του αίματος (πατρίς, θρησκεία, οικογένεια) και στο μεταμοντέρνο υπερεθνικό φασισμό του διευθυντηρίου των Βρυξελλών εντείνεται αλλά αποτελεί μια αντίθεση απο την οποία δε προκύπτει τίποτα θετικό για τους λαούς.

Είναι επιτακτική ανάγκη οι πολιτικές συλλογικότητες που αντιτίθενται στο κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό και το πόλεμο να συνειδητοποιήσουν τη κρισιμότητα της κατάστασης. Να καταδείξουν τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο ως τους πραγματικούς ενόχους των συμφορών της ανθρωπότητας. Να παλέψουν για τη κινητοποίηση των λαών, μοναδικό παράγοντα ανατροπής του αλληλοτροφοδοτούμενου κύκλου του πολέμου, της τρομοκρατίας, του φασισμού.

Ο τρόμος δεν πρέπει να γίνει καθεστώς στην Ευρώπη. Αλλιώς τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ άσχημα.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή