english

Η κατάσταση είναι απελπιστική … Ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε!

Η κατάσταση είναι απελπιστική … Ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε!

Του Διονύση Μαρούδα.

Μετά από δεκαετίες δικομματικής κυριαρχίας των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, μετά από Παπανδρέιδες, Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες, Σαμαρο-βενιζέλους, μετά από τόνους «ευρω-μονόδρομου», μετά από σχεδόν 5 χρόνια μνημόνια και κοινωνική ισοπέδωση, φτάσαμε επιτέλους στην κυβέρνηση της αριστεράς. Στο περίφημο «πρώτη φορά αριστερά».

Ποιο το αποτέλεσμα αυτής της «λαϊκής επιτυχίας»; Μετά από μια φαρσοκωμωδία ολίγων μηνών (με τον τρομερό απολογισμό: «τουλάχιστον αυτοί διαπραγματεύτηκαν»), βρισκόμαστε ακριβώς στο ίδιο σημείο όπου μας άφησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Με τρόικα (δηλαδή κουαρτέτο πλέον, αφού για ένα φεγγάρι έγιναν «θεσμοί»), με επιτροπεία, με δανειακές συμβάσεις, με σκληρά (ίσως και σκληρότερα πλέον) μνημόνια. Με τα ίδια κυβερνητικά επιχειρήματα. Με τους ίδιους εκβιασμούς. Με σκληρά μέτρα που η κυβέρνηση φέρνει «με δάκρυα στα μάτια». Με τον Μεϊμαράκη να χλευάζει – και δικαίως – την ομοιότητα με τη δική του κυβέρνηση. Με το κλασικό – νεοφιλελεύθερο – δόγμα του ΤΙΝΑ. Με πολιτικό όριο την παρουσία της χώρας στην ευρωζώνη.

Δεν άλλαξε τίποτα λοιπόν;

Φυσικά και άλλαξαν πολλά πράγματα. Δυστυχώς όμως προς το χειρότερο. Πριν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μπορούσαμε να χρεώσουμε την κακοδαιμονία στο «σάπιο πολιτικό σύστημα». Στο αμαρτωλό δικομματικό σύστημα. Στο γνωστό και μισητό σε όλους. Μπορούσαμε να αγανακτήσουμε και λίγο παραπάνω, να μιλήσουμε για προδότες, γερμανοτσολιάδες κλπ. Που δε θα τολμούν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους. Είχαμε ελπίδα, να τους γκρεμίσουμε, να τους ρίξουμε, να φύγουν. Και να δοκιμάσουμε μια κυβέρνηση της αριστεράς. Που δε θα έσκυβε το κεφάλι στους δανειστές. Μπορούσαμε να βγούμε στους δρόμους και να διαδηλώσουμε (τουλάχιστον μέχρι την ανάληψη από το ΣΥΡΙΖΑ του ρόλου του μεσσία, οπότε και λαϊκό κίνημα γιοκ).

Σήμερα, δε μας φταίνε οι Σαμαρο-βενιζέλοι. Ούτε καν ο Καμμένος. Μας φταίει η κυβέρνηση της αριστεράς, μας φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, μας φταίει ο Τσίπρας. Ναι, πλέον η αριστερά είναι συνυπεύθυνη. Τα όρια της είναι δυσδιάκριτα από τη δεξιά. Δικαιώσαμε την αστική αντίληψη περί κατάργησης των αναχρονιστικών αυτών εννοιών. Φτάσαμε να λέει ο Γιουνκέρ ότι αυτή τη συμφωνία, ο μόνος που μπορεί να την επιβάλλει στην Ελλάδα είναι ο Τσίπρας. Πόσο γρήγορα ο «απείθαρχος πρωθυπουργός» έγινε το αγαπημένο παιδί των δανειστών!

Για να είμαστε συνεπείς, τους βαριούς χαρακτηρισμούς, αν και όσοι τους χρησιμοποιήσαμε, πρέπει να τους επαναλάβουμε και απέναντι σε αυτήν την κυβέρνηση. Φέραμε ως ελπίδα για το λαό μια κυβέρνηση που σε έξι μήνες έδειξε ότι είναι κυβέρνηση γερμανοτσολιάδων, προδοτών κλπ. Εκτός και τα παραλέγαμε για τους προγενέστερους, οπότε ας τους ζητήσουμε αναδρομικά συγγνώμη. Ένα από τα δύο. (Και δυστυχώς, εδώ έχει δίκιο ο Μεϊμαράκης. Δε γίνεται οι άλλοι να έφερναν μνημόνια επειδή ήταν προδότες, ενώ ετούτοι επειδή είναι «φίλοι του λαού»).

Τι έχουμε σήμερα σαν ελπίδα; Όταν ο χρόνος και η εφαρμογή των μνημονίων θα αρχίσουν να εξανεμίζουν το πολιτικό κεφάλαιο που προσωρινά έχει συγκεντρώσει ο Τσίπρας, ποιος είναι ο επόμενος; 5 κόμματα στηρίζουν 1 πολιτική. Συνεπώς, δύσκολα η οργή του λαού για τα μνημόνια, σε περιβάλλον κρίσης και 30% ανεργίας (προς το παρόν) θα πάει σε μνημονιακό κόμμα. Αντιπολιτεύονται το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή. Με τον τρόπο που αντιπολιτεύεται το ΚΚΕ, μόνη αντιπολίτευση είναι η Χρυσή Αυγή. Το σκηνικό, ιδωμένο τουλάχιστον φωτογραφικά, με στατικό τρόπο, μοιάζει εφιαλτικό. Όχι μόνο χωρίς ελπίδα μας άφησε το «πείραμα ΣΥΡΙΖΑ», αλλά και με έναν εφιάλτη σε απόσταση βολής.

Μπορούν να υπάρξουν ανατροπές; Μπορεί ο λαός να εξαπολύσει κινηματική αντεπίθεση απέναντι στην κυβέρνηση της αριστεράς; Μπορεί να ρίξει μια μνημονιακή κυβέρνηση «της αριστεράς» επιβάλλοντας πολιτικές που θα εξασφαλίσουν επιβίωση, αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία; Σε ποια/ποιες πολιτικές δυνάμεις μπορεί να βασιστεί; Υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις; Σίγουρα είναι πρωτόγνωρο και αμήχανο το σκηνικό λαϊκής αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση της αριστεράς. Το πισωγύρισμα είναι συνολικό, αφορά σε όλες τις πλευρές της υπόθεσης.

Πως φτάσαμε στην «κατάργηση της διάκρισης αριστεράς-δεξιάς»; Διαμέσου του αφελούς, εύκολου και μεταμοντέρνου τρόπου χρήσης της έννοιας της αριστεράς. Γιατί αριστερά δεν είναι μόνο παρελθόν, αναφορές και επωνυμία. Ούτε γενική και αόριστη «φιλική διάθεση» προς τον λαό. Ούτε κούφια συνθηματολογία. Είναι κυρίως πρόγραμμα και σχέση με τις μάζες-με το λαό. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ένα αστικό πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα που σέβεται μέχρι κεραίας τις δεσμεύσεις του ντόπιου αστικού συστήματος απέναντι στον ιμπεριαλισμό. Πιο απλά, είχε προγραμματικό όριο και πλαίσιο την παραμονή της χώρας στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Το ίδιο όριο είχε και ο Γιωργάκης. Και ο Παπαδήμος. Και ο Σαμαράς. Ο Βενιζέλος. Και ο Κουβέλης. Μια κυβέρνηση που ορίζεται έτσι, δε μπορεί, ακόμα και να το επιθυμεί να ασκήσει διαφορετική πολιτική από τα μνημόνια και την υποταγή στους δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ ουδέποτε επιδίωξε να έχει σχέση με τις μάζες. Επιδίωξε «να τις εκφράσει». Αντιπολιτευόμενος υιοθέτησε την πολιτική του ώριμου φρούτου, ενίσχυσε το αντανακλαστικό του λαού για «ανάθεση».

Το τοπίο είναι ζοφερό. Και είναι ζοφερό κυρίως λόγω του «πρώτη φορά αριστερά». Λόγω της νέας κυβέρνησης, του ΣΥΡΖΑ, του Τσίπρα. Παρά και ενάντια στη μεγάλη αυτή εικόνα, είναι δυνατό να εντοπιστούν δυνατότητες υπέρβασης, ανατροπής και μιας άλλης πορείας.

Όσες δυνάμεις και αγωνιστές δε βολεύονται με αυτή την κατάληξη. Όσοι επιμένουν ότι μόνο η αριστερά, σαν πρόγραμμα και υποκείμενο μπορεί να υποστηρίξει τη διέξοδο από την κρίση, παρά την ανυπολόγιστη ζημιά και δυσφήμιση που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή την έννοια. Όσοι έχουν την ικανότητα και την τιμιότητα να βγάλουν το προφανές πλέον συμπέρασμα σε όποιον δε θέλει να κλείνει τα μάτια: η ευρωζώνη και η ΕΕ είναι μνημόνιο. Όσοι σιχάθηκαν το ΣΥΡΙΖΙΚΟ αναμάσημα του ΤΙΝΑ. Όλοι αυτοί, είναι ανάγκη που δεν παίρνει την παραμικρή αναβολή ή χρονοτριβή, να πάρουν άμεσα πολιτικές πρωτοβουλίες.

Οι διαφωνούντες με τη μνημονιακή ολοκλήρωση του ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, οι διαφωνούντες με την πολιτική παρατηρητή του ΚΚΕ, άλλες δυνάμεις και αγωνιστές, να κινηθούν άμεσα στην κατεύθυνση οικοδόμησης μετώπου διεξόδου από την κρίση. Με τόλμη και αποφασιστικότητα. Με ματιά στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Με ταχύτητα. Να μη χαθεί ούτε μια κρίσιμη μέρα-ούτε ένα κρίσιμο λεπτό. Στο περιθώριο της απελπιστικής κατάστασης που στήθηκε λόγω της «κυβέρνησης της αριστεράς», διαμορφώνονται όροι απελευθέρωσης δυνάμεων, πολιτικών ξεκαθαρισμάτων, συγκρότησης ενός χώρου-μετώπου σε αντι ΕΕ κατεύθυνση.

Είναι ανάγκη των καιρών να συναντηθούν άμεσα οι δυνάμεις αυτές. Και από κοινού να απευθύνουν ένα πλατύ κάλεσμα στον ελληνικό λαό, και ειδικά στο 62% του ΟΧΙ. Αυτού του τεράστιου αγωνιστικού κεφαλαίου που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βαλθεί να σπαταλήσει ως πολιτική υπεραξία μιας μνημονιακής κυβέρνησης. Κάλεσμα για τη συγκρότηση μετώπου διεξόδου της χώρας και της κοινωνίας από την κρίση. Στη βάση ενός μεταβατικού προγράμματος ρήξης με τους δανειστές. Για εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία.

Με αναγκαίους μοχλούς τη διαγραφή του χρέους, την αποχώρηση από Ευρωζώνη και ΕΕ, την εθνικοποίηση των τραπεζών, τον έλεγχο στη κίνηση κεφαλαίων, τη φορολόγηση του πλούτου. Καταργώντας με ένα νόμο τα μνημόνια και σκίζοντας τις δανειακές συμβάσεις. Και με αναγκαία προϋπόθεση την οργάνωση και την ενεργοποίηση του λαού. Γιατί με τον λαό παρατηρητή τίποτα δε μπορεί να αλλάξει.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή