english

Το πετρέλαιο και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας

Το πετρέλαιο και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας

Του Διονύση Μαρούδα.

Οι τελευταίες εξελίξεις (διάψευση των προσδοκιών Σαμαρά για “μικρή χαλάρωση – σωτηρία” από την τρόικα, επίσπευση της προεδρικής εκλογής και είσοδος σε άτυπη προεκλογική περίοδο) επικυρώνουν της τροϊκανή γραμμή απέναντι στη χώρα: καμία υποχώρηση, εκβιασμός, όχι τακτικές, κατά μέτωπο επίθεση, χρήση του παραδείγματος “Ελλάδα” ως περίπτωση προς αποφυγήν για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

Είναι σαφές ότι οι εξελίξεις επιταχύνονται, κόντρα στη σχετική ηρεμία (σε ό,τι αφορά στο πολιτικό σύστημα) των τελευταίων 2.5 ετών. Ο Σαμαράς δεν απολαμβάνει άνευ όρων στήριξη από την τρόικα, προκειμένου να μη βγει ο Τσίπρας. Μπορεί να πέσουν λυτοί και δεμένοι στη μάχη να νικήσει ο Σαμαράς και όχι ο Τσίπρας σε ενδεχόμενες εκλογές, δε γίνεται όμως να ξεπεραστούν τα εσκαμμένα, δε γίνεται να δείξει η τρόικα υποχωρητικότητα για να βοηθήσει τον Σαμαρά.

Η πρώτη προτεραιότητα είναι αυτή. “Δε θα διανοηθείτε να σηκώσετε κεφάλι, δε θα διανοείστε να ψελλίζετε τίποτα”. Και αυτό γιατί η γραμμή είναι πανευρωπαϊκής αναφοράς και εφαρμογής, όχι μόνο ελληνικής.

Από εκεί και έπειτα, οι μέρες ως τις 29/12, αλλά και ως τις εκλογές – αν φτάσουμε ως εκεί, θα κυλήσουν υπό το βάρος ενός ανελέητου σφυροκοπήματος προς τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως προς τον λαό, την αριστερά και την προοπτική διεξόδου της χώρας από την κρίση με διαδικασίες και επιλογές που ουσιαστικά είναι εκτός της λογικής και του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ (και αποτελούν στοίχημα, ζητούμενο και έδαφος συγκρότησης μια άλλης αριστεράς).

Θα διατυπώνεται καθημερινά και σε όλους τους τόνους, το ανέφικτο αλλαγής πορείας της χώρας, ο μονόδρομος του Ευρώ και της ΕΕ, η ανάγκη της χώρας για τη θαλπωρή που της προσφέρουν οι ευρωπαϊκοί της σύμμαχοι, ο κίνδυνος της διεθνούς απομόνωσης, η χρεοκοπία, η πείνα, η διάλυση, η καταστροφή.

Θα επιχειρηθεί να κερδηθεί η λαϊκή συναίνεση για μια ακόμα καθαρόαιμη μνημονιακή και υποτελή στην τρόικα κυβέρνηση (Σαμαρο – Βενιζέλων), στο έδαφος όχι της ελπίδας, αλλά του φόβου για την πλήρη καταστροφή. Εξάλλου, υπάρχει ήδη αρκετό υλικό συγκεντρωμένο γύρω από αυτή την πετυχημένη όσο και σχιζοφρενική συνταγή: “θα πρέπει να συναινέσουμε στην καταστροφή, διαφορετικά θα καταστραφούμε”.

Και αυτό διότι η πρώτη καταστροφή θα μας είναι πιο “οικεία”, θα έχει ευρωπαϊκό δρόμο, ευρωπαϊκό κεκτημένο, ευρωπαϊκή ασφάλεια, ευρωπαίους εταίρους. Θα μας οδηγήσουν εκεί γνωστά, οικεία και δοκιμασμένα πολιτικά πρόσωπα. Θα γίνει με νόμους και μνημόνια καθ'υπαγόρευση και κατ'επιβολή. Θα είναι μια “ανεκτή” καταστροφή. Ενώ η δεύτερη καταστροφή, θα προέλθει ως αποτέλεσμα επιλογών που μας είναι “ξένες”. Δε θα έρθει από τους πάτρωνες της χώρας, άρα θα είναι χειρότερη. Δε θα εξασφαλίζει συμμετοχή στην ευρωπαϊκή “οικογένεια”, άρα θα είναι τρισκατάρατη. Θα φέρει “στα πράγματα” δυνάμεις και πρόσωπα “επικίνδυνα”, άρα θα είναι τυχοδιωκτική. Θα προέλθει από την ασφυξία που θα προκαλέσει η διεθνής πολιτικο – οικονομική κατάσταση, αλλά και η σχεδιασμένη ασφυξία που θα προκαλέσουν οι “σύμμαχοί μας”.

Με δυο λόγια, η δεύτερη καταστροφή, θα είναι κατά πολύ πιο καταστροφική από την πρώτη καταστροφή. Η αιτία είναι πως η πρώτη καταστροφή θα έρθει ως πραγματοποίηση του πεπρωμένου μας, εν είδη φυσικού νόμου ή φυσικής καταστροφής, που δε μπορούμε τίποτα άλλο να κάνουμε παρά στωικά να την αποδεχτούμε. Ενώ, η δεύτερη καταστροφή, θα έρθει από το κούφιο μας το κεφάλι, που πήρε πολύ αέρα και νόμισε πως μπορεί ο λαός να κάνει κουμάντο στον τόπο του, να διώξει τους διεθνείς νταβατζήδες και τους ντόπιους λακέδες τους, να προχωρήσει σε ρήξεις, να αλλάξει πολιτική, να αλλάξει προσανατολισμούς – κόντρα στις επιλογές δεκαετιών, να διεκδικήσει εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Αυτός είναι και ο κύριος λόγος, που “μεταξύ δυο καταστροφών”, ΜΜΕ – πολιτικός κόσμος – αγορές – διεθνή κέντρα, πασχίζουν να μας βεβαιώσουν (με τη βεβαιότητα του ηλίθιου) ότι ασυζητητί η μνημονιακή καταστροφή είναι σωτηρία, ενώ η καταστροφή “του αγνώστου” είναι κόλαση.

Τα διλήμματα αυτού του τύπου βέβαια, δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα. Έχουν την τιμητική τους σε μια διεθνή σκηνή που καθορίζεται από την κουλτούρα και τον κυνισμό των κυρίαρχων δυνάμεων: ΗΠΑ και ΕΕ (δηλαδή κατά βάση Γερμανία). Και αποσκοπούν στην πλήρη στοίχιση όλων (μικρών και μεγάλων) στις επιλογές και τους σχεδιασμούς τους, ιδιαίτερα σε ένα τοπίο που η διεθνής οικονομική κρίση ρίχνει βαριά τη σκιά της. Όποιος τολμήσει να αντιδράσει, να διαφοροποιηθεί ή να αντισταθεί, στοχοποιείται. Και η στοχοποίηση σημαίνει και σχέδιο εξόντωσης.

Κορυφαίο παράδειγμα αυτής της στάσης των “αφεντικών” αποτελεί η Ρωσία. Που δε θέλησε να αποδεχτεί το “μοιραίο”, την ολοένα αυξανόμενη περικύκλωσή της από τον δυτικό ιμπεριαλισμό, την επιβολή τετελεσμένων, το ανεβοκατέβασμα κυβερνήσεων και το πραξικόπημα στη γείτονά της Ουκρανία, τη σοβαρή υποβάθμισή της όχι μόνο διεθνώς, αλλά ακόμα και στον γεωγραφικό περίγυρό της.

Ως συνέπεια, βρίσκεται στριμωγμένη, με οικονομικά μέτρα σε βάρος της, με στρατιωτική πίεση, με μια σχεδιασμένη από ΗΠΑ – ΕΕ (και με μοχλό ΟΠΕΚ και Σαουδική Αραβία) κάθετη πτώση των τιμών του πετρελαίου 40% μέσα στο τελευταίο εξάμηνο. Ιδιαίτερα η πτώση των τιμών του πετρελαίου αποτελεί δολοφονική κίνηση απέναντι στον “απείθαρχο εταίρο”, καθώς η ρωσική οικονομία βασίζεται κατά πολύ στην εξαγωγή υδρογονανθράκων. Το ρωσικό ρούβλι γνωρίζει ραγδαία πτώση, ενώ εκτιμάται ότι διατήρηση της σημερινής ή περαιτέρω υποχώρηση της τιμής του πετρελαίου κατά το επόμενο έτος, θα οδηγήσει τη ρωσική οικονομία σε ύφεση.

Το εύκολο συμπέρασμα (και με λίγη βοήθεια από τα ΜΜΕ φυσικά...) είναι : “όποιος τα βάζει με τους μεγάλους, με τα διεθνή κέντρα, στριμώχνεται, καταρρέει, τον τρώει η μαρμάγκα. Εδώ ολόκληρη Ρωσία και έχει γονατίσει, τι να κάνει η Ελλάδα απέναντι σε αγορές και τρόικα; Ας υποταχθεί για να γλιτώσει τα χειρότερα”.

Η ιδεολογία του ραγιαδισμού και του μονόδρομου έχει φυσικά τα επιχειρήματά της.

Αλλά:

Οι μεγάλοι παίκτες παίζουν με τη φωτιά όταν παίρνουν τις μεγάλες αποφάσεις και υλοποιούν τις “συντριπτικές” τακτικές. Έγκυροι οικονομικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η υποχώρηση της τιμής του πετρελαίου, παρά τις εκ πρώτης όψεως θετικές επιδράσεις της στην οικονομία (ελάφρυνση καταναλωτών και επιχειρήσεων, άρα αύξηση κατανάλωσης και επενδύσεων αντίστοιχα), είναι πολύ πιθανό να αποδειχθεί αποσταθεροποιητική σε παγκόσμια κλίμακα (Όπως αναλύει ο JackRasmus: α. ανατίμηση δολλαρίου σε σχέση με τα υπόλοιπα νομίσματα που υποχωρούν, ιδίως αυτά των αναπτυσσόμενων χωρών, φυγή κεφαλαίων από τις αναπτυσσόμενες χώρες και αγορά δολαρίων. Σταμάτημα της οικονομικής μεγέθυνσης που προσφέρουν οι αναπτυσσόμενες οικονομίες στην παγκόσμια, λαχανιασμένη οικονομία β. ένταση του αποπληθωρισμού σε Ευρώπη και Ιαπωνία, άρα ανάγκη για ενέσεις ρευστότητας από τις κεντρικές τράπεζες και χρηματιστηριακές φούσκες γ. Πτώση των χρηματοπιστωτικών τίτλων που συνδέονται με το πετρέλαιο, χρηματοπιστωτική αστάθεια).

Θα επηρεαστούν και οι ίδιες οι ΗΠΑ: α. Θα σταματήσουν οι μεγάλες επενδύσεις και η επέκταση της παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου και αερίου, βασικού πυλώνα της βιομηχανικής παραγωγής και συνεπώς της οικονομικής μεγέθυνσης των ΗΠΑ β. Η ανατίμηση του δολαρίου θα προκαλέσει τη μείωση των αμερικάνικων εξαγωγών γ. Η εξοικονόμηση των καταναλωτών θα εξανεμιστεί από το αυξανόμενο κόστος ενοικίων, εκπαίδευσης και περίθαλψης που παρατηρούνται στις ΗΠΑ τελευταία (JackRasmus).

Στα πλαίσια αυτών των “μεγάλων κινήσεων”, υπάρχουν και “αθώα θύματα”: εκτός από το ρούβλι που έχει πέσει κατά 38%, πτώση γνωρίζουν επίσης το μπολιβάρ της Βενεζουέλας με 45% (όχι και τόσο αθώο θύμα εδώ, καθώς καιρό βρίσκεται στο στόχαστρο των ΗΠΑ), αλλά και το νάιρα της Νιγηρίας με 12%. Επίσης, η νορβηγική κορόνα με 17%, το βραζιλιάνικο ρεάλ με 15.5% και το αυστραλιανό δολάριο με 12%.

Πληθαίνουν και θα πληθύνουν πολύ περισσότερο οι χώρες που έχουν ενώπιόν τους τέτοιου είδους τρομοκρατικά διλήμματα. Και αν οι “αποσκευές” που κουβαλάμε από την περίοδο από την οποία βγαίνουμε συνηγορούν στην απάντησή τους με όρους υποταγής στον ισχυρό, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως η περίοδος στην οποία εισερχόμαστε θα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Η κρίση και η πρωτοφανής επίθεση σε εργατική τάξη, λαούς και χώρες, διαμορφώνει συνθήκες άρνησης, αντίστασης, σπάσιμο της αλυσίδας. Ο πολυπολικός κόσμος που διαμορφώνεται σε αντίθεση με το μονοπολικό κόσμο της παντοκρατορίας των ΗΠΑ, που θεωρούνταν πως οικοδομείται μέχρι κάποια χρόνια πριν, είναι βέβαιο πως δημιουργεί πολύ μεγάλες αντιθέσεις και ετερογένεια στο στρατόπεδο των “μεγάλων”.

Μπορεί οι “απείθαρχοι” σήμερα να είναι περισσότεροι. Χώρες και λαοί. Η απειθαρχία αυτή καταρχήν θα εκφράζεται σε πρωτόλειο επίπεδο, δηλαδή θα έχει αρκετή ετερογένεια, στόχων, οπτικών, συμφερόντων. Δε θα έχει συνολικό σχέδιο και προοπτική. Θα συγκροτείται στη βάση της άρνησης στην υποταγή των νταβατζήδων ΗΠΑ – ΕΕ. Το πολύ σπουδαίο όμως κέρδος θα είναι το σπάσιμο της μοναξιάς. Δε θα έχουμε έναν μοναχικό καβαλάρη που πάει κόντρα στα θηρία για να φάει το κεφάλι του. Θα έχουμε πολλούς μοναχικούς καβαλάρηδες, που κατά συνέπεια δε θα είναι και τόσο μοναχικοί.

Πρέπει όμως να γίνει η αρχή. Κανείς δε θέλει να μπει μπροστά, να μην εκτεθεί, να μη βρεθεί μόνος του. Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα. Ιδιαίτερα μεταξύ των χωρών της ΕΕ και του Ευρώ. Που νιώθουν βαριές τις αλυσίδες της επιτήρησης, της επιβολής, αλλά και της “προστασίας”. Δικαιωματικά το πρώτο βήμα για το σπάσιμο της αλυσίδας πρέπει να το κάνει η χώρα – πειραματόζωο. Η χώρα που με τον πιο ακραίο τρόπο έχει νιώσει στο πετσί της την πυγμή των ισχυρών διεθνών κέντρων. Αν σπάσει η αλυσίδα, είναι βέβαιο πως θα κινηθούν και άλλες χώρες.

Η συγκρότηση μιας άλλης αριστεράς, που αναλαμβάνει την ευθύνη χωρίς να ενσωματώνεται στο σύστημα, είναι το στοίχημα της περιόδου. Ελλαδικά και διεθνώς. Είναι ο όρος που μπορεί να συγκροτήσει την απειθαρχία σε δύναμη κρούσης. Να δόσει προοπτική και σχέδιο. Να δόσει κοινό όραμα και κοινή αναφορά στους “απείθαρχους”. Να ενώσει λαούς και χώρες, να αποδείξει πως υπάρχει ζωή, συνεργασία και διεθνείς σχέσεις και έξω από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Να συγκροτήσει δύναμη ανταγωνιστική στους “μεγάλους”.

Το συμπέρασμα είναι πως δεν πρέπει ούτε να υποτιμάμε, ούτε όμως και να υπερτιμάμε τον αντίπαλο. Δεν είναι δυνατό στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο ιμπεριαλιστικό σύστημα να υπάρξουν κινήσεις με μια ανάγνωση και με μόνο ένα αποτέλεσμα. Καθετί εγκυμονεί και πλευρές που το αναιρούν. Η κάθε πολιτική, ή κάθε λύση που προτείνεται. Είναι ένα σύστημα γενικευμένης αταξίας, χάους και αστάθειας. Γενικευμένης κρίσης και αδιεξόδων.

Η μόνη προοπτική, η μόνη διέξοδος, όσο δύσκολη ή ουτοπική μπορεί να φαντάζει, είναι η άρνηση του συστήματος αυτού. Η υιοθέτηση πολιτικών που συγκρούονται με τις επιλογές των ιθυνόντων του, οι ρήξεις, το σπάσιμο της νόρμας, η έξοδος από το “πλαίσιο”. Χωρίς εγγύηση για την επιτυχία, χωρίς προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Κυρίως ως στοίχημα, ως πάλη και αγώνας. Ως συλλογική διεκδίκηση τάξεων, κοινωνικών στρωμάτων, λαών, χωρών. Η συγκρότηση ενός μεταβατικού προγράμματος ρήξεων και ανατροπών, ενός προγράμματος διεξόδου από την κρίση, ενός προγράμματος άρνησης της τρόικα και της κηδεμονίας της. Ενός προγράμματος που θα ανακουφίσει το λαό και θα του επιτρέψει να επιβιώσει. Που θα ανοίξει τη συζήτηση και το δρόμο για μια άλλη κοινωνική οργάνωση, έξω από τα όρια του σημερινού συστήματος. Και μιας συμμαχίας – μετώπου – συμπόρευσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα βάλει πλάτη για την υλοποίηση του προγράμματος αυτού.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή