english

Για ένα Μέτωπο Κοινωνικής Απελευθέρωσης

Για ένα Μέτωπο Κοινωνικής Απελευθέρωσης

Του Θέμη Τζήμα.

Η φτώχεια, η ανεργία, η υπανάπτυξη, η εξάρτηση και η ταπείνωση από τον ξένο παράγοντα, η υποχώρηση της δημοκρατίας και το σκοτεινό, ολιγαρχικό, σύστημα εξουσίας, ο φασισμός συνιστούν διαφορετικές όψεις της προσπάθειας ολοκληρωτικής και στρατηγικής δέσμευσης στη νέα δομή νεοαποικιακής εξάρτησης που εκτυλίσσεται εντός της ευρωζώνης.

Συνιστούν τα μέσα αποστέρησης της ελευθερίας των λαών και εν προκειμένω του δικού μας διά της βύθισης σε μια πρωτοφανή ιστορικά παρακμή, που διαλύει συνειδήσεις, καταπιέζει τη σκέψη, ακυρώνει κάθε αγωνιστική διάθεση, χτυπά κάθε συλλογικότητα.

 
Τα μνημόνια είναι ζωές βυθισμένες σε παρακμή και υποταγή. Είναι άτομα που δεν μπορούν να στηριχθούν σε καμιά συλλογικότητα για να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους σε δημιουργική συσχέτιση με το περιβάλλον τους.
 
Τα μνημόνια πολύ απέχουν πια από το να είναι ορισμένες συμφωνίες που απλά μπορούν να καταργηθούν με έναν άλλο νόμο: έχουν μετατραπεί στο νέο κυρίαρχο μοντέλο καπιταλισμού που συντίθεται από τη διόγκωση του παρασιτισμού, από την υπερεκμετάλλευση της εργασίας, από τη δραματική συρρίκνωση της δημοκρατίας και από την κοινωνική ερημοποίηση.
 

Γι' αυτό σήμερα το πρωτεύον ζήτημα, η κυρίαρχη αντίθεση είναι: κοινωνική παρακμή ή κοινωνική απελευθέρωση; Ελλάδα του ξένου παράγοντα και της ολιγαρχίας ή Ελλάδα κυρίαρχη και του λαού της;
 
Πρώτιστο καθήκον μας είναι η κοινωνική απελευθέρωση. Όπως παλιότερα, στην περίοδο της κατοχής, το πατριωτικό, το κοινωνικό- ταξικό και το δημοκρατικό ζήτημα έδεναν αξεδιάλυτα με πρωτεύουσα επιδιίωξη την αποτίναξη της κατοχής, όπως συνέβη και επί χούντας οπότε συμπυκνώνονταν όλο το τρίπτυοχο στο δημοκρατικό- πολιτικό διακύβευμα έτσι και σήμερα η ίδια τριπλή αναγκαιότητα είναι παρούσα και συμπυκνώνεται στο κοινωνικό πρόταγμα.
 
Κοινωνική απελευθέρωση σημαίνει να μπορεί η κοινωνία μας και κάθε ένας εντός αυτής να αναπτύξει τις δυνατότητές της/του στο μεγαλύτερο βαθμό αλλά και να επιλέξουμε συλλογικά, δημοκρατικά και χωρίς- ή έστω με τους λιγότερους δυνατούς- καταναγκασμούς από εξωτερικές δυνάμεις ή ακραία μειοψηφικά, εσωτερικά συμφέροντα, το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο που εμείς θεωρούμε επωφελέστερο.
 
Να μπορούμε να μορφωθούμε, να ζήσουμε, να δουλέψουμε και να δημιουργήσουμε σε κάθε τομέα στον τόπο μας.
 
Η κοινωνική απελευθέρωση προϋποθέτει το σπάσιμο των δεσμών της νεοαποικιοκρατίας. Αυτή είναι η σύγχρονη και προοδευτική εκδοχή πατριωτισμού, δηλαδή αποκατάστασης της εθνικής κυριαρχίας του λαού στη χώρα του.
 
Με πρόσχημα το χρέος, με φόβητρο την έξοδο από το ευρώ, με μέσο το συνδυασμό τύψεων, απειλών, αποπροσανατολισμού και φρούδων ελπίδων διά των καθεστωτικών ΜΜΕ ή αντιδραστικών πολιτικών δυνάμεων και με υψηλούς διατάκτες τους οργανισμούς που εκπροσωπεί η τρόικα έχει επιβληθεί στη χώρα μια στυγνή νεοαποικιακή εξάρτηση και εκμετάλλευση.
 
Αυτή όμως με τη σειρά της σημαίνει μόνιμη και διαρκή υπό- ανάπτυξη προς όφελος του ευρώ- γερμανικό- χρηματιστικού μητροπολιτικού κέντρου, ξένες (από-) επενδύσεις εις βάρος της εθνικής οικονομίας, συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας, κράτος διαρκούς έκτακτης ανάγκης προσαρμοσμένο στις ανάγκες του μειοψηφικού συστήματος εξουσίας που εγγυάται την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πνευματική καταπίεση του λαού προς όφελος πρώτιστα του ξένου παράγοντα και συνακόλουθα των ντόπιων παρακολουθημάτων του.
 
Η νεοαποικιοκρατική εξάρτηση της χώρας, που πλήττει στον πυρήνα του το θεμελιώδες για κάθε λαό δικαίωμα της αυτοδιάθεσης διαμορφώνει ταυτόχρονα την άμεση ξένη εξάρτηση και το εγχώριο υποτελές σύστημα εξουσίας. Με αυτήν την έννοια το μέτωπο του λαού πρέπει να έχει κοινωνικό- αντιαποικιακό χαρακτήρα, διότι δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση χωρίς να εφαρμόζεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού μας.
 
Άρα καμία ρήξη με κανένα μηχανισμό δέσμευσης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του λαού μας δεν μπορεί να απορρίπτεται. Το αντίθετο: ευθύνη ενός γνήσιου μετώπου κοινωνικής απελευθέρωσης είναι η συνειδητή απόφαση- με πλήρη αντίληψη του διεθνούς συσχετισμού- να συγκρουστεί με όποιο σχήμα δεσμεύει τα θεμελιώδη δικαιώματά του και υποβιβάζει τη χώρα στο επίπεδο μιας αποικίας.
 
Δεύτερον, η κοινωνική απελευθέρωση νοηματοδοτείται από την επιδιώξη ενός άλλου οικονομικού μοντέλου.Εδώ είναι που εισέρχεται ο ταξικός χαρακτήρας της σύγκρουσης. Στην Ελλάδα με πολύ καθαρό τρόπο, οι δομημένες σχέσεις παραγωγής πνίγουν τις παραγωγικές δυνάμεις. Η ανεργία, η κακοπληρωμένη και επισφαλής εργασία, η μετανάστευση δεν είναι παρά όψεις μιας κατάστασης όπου το ανθρώπινο και εργατικό δυναμικό αδυνατεί να εξελιχθεί ακόμα και να επιβιώσει εντός του κυρίαρχου μοντέλου.
 
Άρα κοινωνική απελευθέρωση σημαίνει -και- επεξεργασία για τις παραγωγικές δυνάμεις, για το λαό, σχεδίου ανασυγκρότησης. Ποιές παραγωγικές σχέσεις θα επιδιώξει σε αντιπαράθεση με τις υπάρχουσες ώστε τα ταλέντα, οι ικανότητες, οι γνώσεις και οι διαθέσεις του ανθρωπίνου δυναμικού να αναπτύσσονται στη χώρα και προς όφελος της κοινωνίας.
 
Υπό αυτήν την έννοια το μέτωπο κοινωνικής απελευθέρωσης πρέπει να εκφράζει μια ευρεία ταξική συμμαχία εργαζομένων, ανέργων, ελευθεροεπαγγελματιών, νέων, αγροτών, ακόμα και τμήματος του επιχειρηματικού, παραγωγικού κεφαλαίου, με κυρίαρχο το ρόλο των δυνάμεων εκείνων που κατανοούν ότι η μακρόχρονη τάση του καπιταλισμού προς την παρακμή του απαιτεί αγώνα συνολικά και διεθνώς για άλλο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα, για σοσιαλισμό.
 
Τρίτον, η ρήξη με τα δεσμά της αποικιοκρατίας και η επιδίωξη ενός άλλου μοντέλου συνδέεται άρρηκτα με την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας, σε αντίθεση τόσο με τους καταναγκασμούς που επιβάλλει ο ξένος παράγοντας, όσο και με το εγχώριο, εξαρτημένο, ολιγαρχικό σύστημα εξουσίας.
 
Δεν πρόκειται μόνο για αποκατάσταση της ουσιαστικής λειτουργίας της Βουλής και για την εξαφάνιση της φασιστικής- ναζιστικής απειλής. Αλλά για ένα βαθύ εκδημοκρατισμό σε όλα τα επίπεδα κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής ζωής, απο τα πρώτα αυτοδιοικητικά κύτταρα έως τη Βουλή και το Σύνταγμα και από τη λειτουργία των οικονομικών και λαϊκών συμμετοχικών δομών έως την πολιτιστική δημιουργία στη χώρα.
 
Άρα πρέπει να στοχαστούμε και να υλοποιήσουμε ένα νέο πρότυπο δήμου, λαού, που θα έχει συνείδηση των ευθυνών του και των δυνατοτήτων του, προκειμένου να αποτελεί τον εγγυητή της ευημερίας του και της χώρας του. Πρέπει να υλοποιήσουμε το σχέδιο εκείνο που θα δίνει σάρκα και οστά στο αίτημα της λαοκρατίας όπως αυτό προσαρμίζεται στον 21ο αιώνα.
 
Το Μέτωπο Κοινωνικής Απελευθέρωσης μπορούμε να το δημιουργήσουμε αν συνειδητοποιήσουμε και ξεκινήσουμε από τέσσερις κοινές παραδοχές: α) έχουμε εισέλθει σε νέα ιστορική φάση οπότε οι προγενέστεροι προσδιορισμοί και σχήματα παρότι ενίοτε χρήσιμα δεν μπορούν να δεσμεύουν τη σκέψη και τη δράση μας. Πρέπει να τους υπερβούμε και να δομήσουμε νέο υποκείμενο β) ο λαός μας με τις δικές τους δυνάμεις και με σκληρό αγώνα μπορεί να βγει από την παρακμή και να απελευθερωθεί προκειμένου να ευημερήσει, γ) η ιστορική κίνηση πρέπει είναι από κάτω προς τα πάνω και όχι αντίστροφη, μεσσιανική και στη λογική της ανάθεσης, δ) η οικοδόμηση του μετώπου απαιτεί απόφαση για ρήξεις και σχέδιο για ανασυγκρότηση, χωρίς φόβο για οποιαδήποτε αναγκαία τομή και χωρίς να προσχωρούμε στην ατζέντα του αντιπάλου, συνδυάζοντας μεταβατική πολιτική εξόδου από την κρίση με τη στρατηγική επιδίωξη του σοσιαλισμού ή -για να κάνουμε έναν ιστορικό παραλληλισμό- μιας “νέας” λαοκρατίας.
 
Το Μέτωπο Κοινωνικής Απελευθέρωσης αποτελεί σημερινή αναγκαιότητα: το βάθεμα της κρίσης, η παρακμή απαιτούν δράση τώρα. Κάθε μέρα που περνάει το ξένο και ντόπιο σύστημα εξουσίας ενισχύουν την υποταγή του λαού ενώ η αριστερά βυθίζεται σε αντιφάσεις και πολιτική καθυστέρηση.
Εξ ου και χρειαζόμαστε πρώτον μια ανοιχτή, αφετηριακή συνδιάσκεψη, καλά οργανωμένη από πλευράς συμμετοχών και προγραμματικής προεργασίας στην οποία ανεξαρτήτως προγενέστερων πορειών θα συναντηθούν όσοι συμφωνούν στις βασικές τέσσερις αναγκαιότητες.
 
Δεύτερον, την υιοθέτηση του βασικού προγραμματικού σχεδίου για την κοινωνική απελευθέρωση άρα για την αντίσταση απέναντι στο σύστημα εξουσίας, για την αλληλεγγύη, για τη μεταβατική πολιτική εξόδου από την κρίση για τη στρατηγική στόχευση.
 
 Τρίτον, τον ορισμό οργανωτικής δομής η οποία θα αναλάβει να συντονίσει τη δουλειά βάσης δηλαδή την επέκταση του μετώπου σε χώρους δουλειάς, στη νεολαία, στην αυτοδιοίκηση, στα κινήματα, σε κάθε ζωντανό κοινωνικό χώρο, σε κάθε γωνιά της χώρας, μέσα από ένα πρόγραμμα παρεμβάσεων και δράσεων.
 
Τέταρτον, την αξιοποίηση όλων των διαθεσίμων υποδομών προκειμένου μαζί με το λαό να εκπονήσουμε αναλυτικό πρόγραμμα, με αιχμές όπως- αλλά όχι μόνο: α) πώς θα σπάσουμε τα δεσμά της εξάρτησης της χώρας; β) ποιές ρήξεις και πώς θα τις υλοποιήσουμε- χρέος, ευρωζώνη κλπ. γ) Πώς θα πραγματοποιήσουμε δημόσιες επενδύσεις, με ποια κατεύθυνση, σε ποιούς τομείς και με ποιά χρηματοδότηση; δ) πώς θα αναδιατάξουμε το εργατικό και εν γένει ανθρώπινο δυναμικό της χώρας; ε) τί θα παράγουμε στον α' γενή και β' γενή τομέα, σε ποιές περιοχές και με ποιές παραγωγικές σχέσεις; στ) ποιός θα είναι ο ρόλος του τριτογενούς τομέα; ζ) πώς θα διαρθρώνεται η φορολογία και ποιό θα είναι το κοινωνικό κράτος της χώρας; η) πώς θα διαρθρώνονται οι εμπορικές σχέσεις; θ) ποιά θα είναι η διεθνής της πολιτική; ι) ποιές θα είναι και πώς θα σχηματοποιούνται οι δομές λαϊκής συμμετοχής και κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα;
 
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Όχι μέτωπο κομμάτων Περί ice bucket challenge ο λόγος »

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή