english

Ελλάς - Τουρκία - διαφθορά συμμαχία

Ελλάς - Τουρκία - διαφθορά συμμαχία

Του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Τις τελευταίες μέρες στην Τουρκία ένα νέο κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών έρχεται να κλείσει μια αντιπαράθεση που έχει μείνει ανοιχτή με το καθεστώς Ερντογάν. Αυτή τη φορά το κεντρικό σύνθημα αφορά τη διαφθορά, αφού μια σειρά στελεχών και συγγενών του AKP, του κόμματος του Ερντογάν πιάστηκαν να έχουν βάλει το χέρι στο βάζο με το μέλι και να εξαγοράζουν μαζικά οπαδούς.

 

Γνώριμες εικόνες από το διεφθαρμένο ελληνικό κράτος. Όπου ο πάλαι ποτέ δικομματισμός έφτιαχνε στρατούς-πελατών μέσα από χάρες, αλισβερίσια, εξυπηρετήσεις. Αυτή, η πελατειακή πλευρά, είναι η μία. Η άλλη είναι ότι η διαφθορά ήταν ο απαραίτητος καταλύτης για να παίρνει τις δουλειές – και μάλιστα υπερτιμημένα - ο «αδιάφθορος» ιδιωτικός τομέας. Είτε του εξωτερικού, όπως Siemens και πολυεθνικές οπλικών συστημάτων, είτε του εσωτερικού με πρωταθλητές μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες και εκδοτικά συγκροτήματα. Ένα τέτοιο επεισόδιο ζούμε και σήμερα με τις αποκαλύψεις του πρώην αναπληρωτή διευθυντή Εξοπλισμών Αντώνη Κάντα. Κυνικότατος ο κ. Καντάς, αποκαλύπτει ότι το σκάνδαλο των εξοπλιστικών μιζών ήταν διακομματικό (σσ από τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν), ότι η μίζα ήταν καθιερωμένη και κοινό μυστικό και ότι στη βουλή είχαν βγει γνωστά πολιτικά πρόσωπα να προπαγανδίζουν σαν κοινοί πλασιέ θέσεις υπέρ συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Γιάννος Παπαντωνίου, Μιλτιάδης Έβερτ, Άκης Τσοχατζόπουλος κ.α. Μάλιστα το βρώμικο παζάρι με τις βαλίτσες καλά κρατούσε και στην συγκυβέρνηση Τζανετάκη όπου συμμετείχαν ΚΚΕ και ΣΥΝ (να υποθέσουμε εν αγνοία τους) ή αλλιώς κυβέρνηση με βασικό στόχο – τι ειρωνεία - την κάθαρση από τα σκάνδαλα της εποχής!!! Βέβαια τότε δόθηκαν σαν δώρο οι δημόσιες συχνότητες στους ιδιώτες, τότε έγιναν οι αμαρτωλές συμβάσεις του ΟΤΕ με τη Siemens, αλλά κατά τα άλλα είχαμε κάθαρση...

Η διαφθορά είναι τόσο παλιά όσο και η εξουσία και πιο κυνική από τότε που υπάρχει καπιταλισμός. Στην Ελλάδα υπάρχει ένας αστικός μύθος, μέσα στους πολλούς άλλους, ότι μόνο οι δικοί μας πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι και ότι στις άλλες χώρες τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει διαφθορά και διαφθορά. Υπάρχει ο Τομπούλογλου και τα 25.000 ευρώ, υπάρχει ο φοροφυγάς Λιάπης των 3.000 ευρώ, υπάρχει και ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Σρέντερ που την επόμενη μέρα που άφησε την καγκελαρία, μεταπήδησε στην Gazprom με μισθό που πλησίαζε το 1 εκ ευρώ το χρόνο, μαζί με τον τέως Υπουργό εμπορίου των ΗΠΑ Ντόναλντ Έβανς. Ή την θεσμοθετημένη διαφθορά στις ΗΠΑ όπου τα κόμματα έχουν χορηγούς μεγάλες πολυεθνικές και λόμπι, πέρα από τους απλούς πολίτες, με το αζημίωτο φυσικά. Ή την διαπλοκή-χρηματοδότηση της L’ Oreal στο κόμμα του Σαρκοζί, τα πολλαπλά σκάνδαλα του Μπερλουσκόνι, την «αμόλυντη» ακροδεξιά στην Αυστρία με το σκάνδαλο που αφορούσε την ιδιωτικοποίηση της τράπεζας Hypo Alpe-Adria και ο κατάλογος είναι μακρύς.

Δεν είναι λοιπόν ελληνική πατέντα η διαφθορά και μπροστά στην θεσμοθετημένη διαφθορά του καπιταλισμού (τι άλλο είναι τα παράγωγα και τα άλλα κερδοσκοπικά παιχνίδια εις βάρος ολόκληρων χωρών;), είναι και μικρής έκτασης. Όσο και αν έχει δικά της χαρακτηριστικά ελληνικής πονηριάς και παγαποντιάς, ραγιαδισμού προς τους ξένους προστάτες, έλλειψης κουλτούρας προστασίας δημόσιου συμφέροντος, αλαζονείας και ατομικισμού κοκ.

Παίρνει γενικευμένα χαρακτηριστικά κλεπτοκρατίας, όταν συνδυάζεται με ένα χρεοκοπημένο μοντέλο ανάπτυξης και με την συνοδευόμενη επέλαση του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού. Το ντοκυμαντέρ του Σολάνας, για τη χρεοκοπία στην Αργεντινή, αποκαλύπτει ότι το πολιτικό σύστημα που κυβερνούσε την εποχή της κατάρρευσης της Αργεντινής και της νεοφιλελεύθερης επέλασης είχε «ξεφύγει» τα τελευταία χρόνια πριν το 2001 και ξεπουλούσε τη δημόσια περιουσία όσο όσο με αντάλλαγμα μίζες και δωράκια ενός κυνικού πολιτικού προσωπικού.

Το ξήλωμα αυτού του άγριου κλεπτοκρατικού καθεστώτος δεν ήρθε απλά με μια κυβέρνηση «καθαρών». Έχουμε δει πολλές τέτοιες κυβερνήσεις «καθαρά χέρια» και «κάθαρσης», έχουμε δει φυλακίσεις πολιτικών και «απονομή δικαιοσύνης» που αφήνουν άθικτο το σύστημα της διαφθοράς και της κλοπής. Το φρένο στην Αργεντινή μπήκε μετά από μια εξέγερση που ζητούσε να φύγουν όλοι και επέβαλε μέτρα και πολιτικές σε κόντρα με τη λατρεία των αγορών και του νεοφιλελευθερισμού, σε σύγκρουση με το καθεστώς χρεοκρατίας, με πρώτες πράξεις την ανάκτηση οικονομικής, τραπεζικής και νομισματικής πολιτικής, με παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους και τιμωρία των υπεύθυνων. Τα πρώτα χωρίς το δεύτερο δεν θα οικοδομούσε μια σχέση εμπιστοσύνης με το λαό, ένα αίσθημα δικαιοσύνης. Το δεύτερο χωρίς τα πρώτα δεν θα άλλαζε απλά τίποτα στο καθεστώς χρεοκρατίας. Δεν είναι ότι η διαφθορά εξαφανίστηκε στην Αργεντινή, όπως και σε κάθε καπιταλιστικό κράτος, δεν γίνεται όμως εκείνο το πλιάτσικο που γινόταν.

Σήμερα πολλοί μιλούν για κάθαρση. Στην πραγματικότητα – αν τα πράγματα είναι όπως τα λέει ο Κάντας – όλοι οι διαχρονικοί πολιτικοί του προϊστάμενοι πρέπει να οδηγηθούν στην δικαιοσύνη και πιθανά και στη φυλακή.

Πρέπει να αλλάξει και το καθεστώς των εξοπλισμών. Να ανατραπούν οι μνημονιακές αποφάσεις για κλείσιμο της αμυντικής βιομηχανίας, να διευρυνθεί και όχι να συρρικνωθεί η εθνική αμυντική βιομηχανία, να παγώσουν όλες οι συμβάσεις που τρέχουν, να μειωθούν οι δυσθεώρητες αμυντικές δαπάνες, να αλλάξει το καθεστώς σύναψης συμβάσεων.

Όμως το βασικό είναι να ανατραπεί το καθεστώς του νεοφιλελεύθερου «πλιάτσικου» και να φύγει όλο το πολιτικό προσωπικό που το υπηρέτησε. Τα πρώτα βήματα για κάτι τέτοιο είναι η απελευθέρωση από την μνημονιακή επιτήρηση –χρεοκρατία με την παύση πληρωμών και τη διαγραφή του χρέους (για το οποίο μετά από τις αποκαλύψεις για το πάρτι λαδώματος υπέρ πολιτικών και πολυεθνικών έχουμε πολλά περισσότερα επιχειρήματα στο διεθνές δίκαιο για μη αναγνώριση μεγάλου μέρους του) και η ανάκτηση τομέων της οικονομίας. Με δικό μας νόμισμα, με δικές μας τράπεζες, με δικιά μας πολιτική για την αμυντική βιομηχανία.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή