english

Δεν είμαστε δεδομένοι για τη Δύση; Από πότε;

Του Διονύση Μαρούδα.

Η πενθήμερη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ ξεκίνησε σήμερα από το Σικάγο. Η κυβερνητική αποστολή συναντήθηκε με επιχειρηματίες – εκπροσώπους μεγάλων εταιρειών. Το μήνυμα της συνάντησης, το “Greekcomeback”, κινείται στη γνωστή ρότα του “Successstory”, της εξόδου από την κρίση και τα μνημόνια, της επανόδου στις αγορές. Φυσικά, το παρελθόν έχει δείξει ότι η οικονομική και όχι μόνο πορεία της χώρας δεν αποκαθίσταται με διάφορα σλόγκαν, με διακηρύξεις αυτοπεποίθησης ή με πλειοδοσία σε προσκλήσεις επενδυτών. Είναι ζήτημα πολιτικό, και στο βαθμό που η πολιτική συνταγή μένει η ίδια, δε μπορούμε να περιμένουμε θεαματικές αλλαγές στο πεδίο των αποτελεσμάτων.

Διαβάστε περισσότερα...

Απόσχιση από τη φυλακή των λαών, την ΕΕ – Να παραιτηθεί ο Ραχόι

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

1. Το κίνημα για την απόσχιση της Καταλονίας αντιμετωπίστηκε με άγρια καταστολή και τσαλαπάτημα των πολιτικών δικαιωμάτων από τη μεριά της ισπανικής κυβέρνησης. Αντιμετωπίστηκε επίσης με εκβιαστικές και τραμπούκικες διαθέσεις από τη μεριά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η καταγγελία της καταστολής και της υποκρισίας αποτελεί κοινό τόπο για τους προοδευτικούς και δημοκρατικούς ανθρώπους και κοινό σημείο για την Αριστερά. Από εδώ και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα γιατί το ερώτημα δεν είναι τι αποτελεί κοινό τόπο αλλά τι (μπορεί να) συγκροτεί ελπιδοφόρα πορεία για το μέλλον. Ο ρόλος των τραπεζών, που βρίσκονται σε σύνδεση με την ΕΚΤ, με τις απειλές για μαζική φυγή δείχνει για άλλη μια φορά το έλλειμμα δημοκρατίας, καθώς και τον ηγεμόνα στο σημερινό καπιταλισμό, όπου οι αγορές, οι τράπεζες, το χρηματοπιστωτικό σύστημα καθορίζουν περισσότερα πράγματα απ’ ότι η πολιτική, οι κυβερνήσεις, τα δημοψηφίσματα. Δεν είναι εφικτή η οποιαδήποτε χειραφέτηση χωρίς τον περιορισμό των εξουσιών των τραπεζών και της «ελεύθερης οικονομίας», που αντλούν την δύναμή τους σήμερα από την ΕΕ και την ευρωζώνη.

Διαβάστε περισσότερα...

Καταλωνία: ένα προβλημα με πολλές αναγνώσεις…

Του Παντελή Κουτσιανά.

Σε οριακο σημείο έχουν φτάσει τα πράγματα στην Καταλωνία, καθώς μετά την πραγματοποίηση του δημοψηφίσματος, το όργιο της καταστολης από τη πλευρά της κεντρικης κυβέρνησης και την αξιοσημείωτη αντίσταση χιλιάδων ανθρώπων την περασμένη Κυριακή, η κατάσταση φαίνεται να οξύνεται δραματικά. Ο Ραχόι δυναμιτίζει κι άλλο την κατάσταση, απειλωντας ότι σε περίπτωση μονομερούς ανακήρυξης της ανεξαρτησίας θα διορίσει άλλη τοπική κυβέρνηση -όπως προβλέπει το άρθρο 155 του ισπανικού συντάγματος, ειδικό στρατιωτικό σώμα έτοιμο να επέμβει έχει ήδη μεταφερθεί στα σύνορα Αραγωνίας και Καταλωνίας, ο βασιλιάς παρεμβαίνει ωμά με διάγγελμα στηρίζοντας τον Ραχόι, ενώ η κεντρική κυβέρνηση δίνει εσπευσμένα με νομοθετικό διάταγμα τη δυνατότητα στις μεγάλες τράπεζες και επιχειρήσεις που εδρεύουν στην Καταλωνία να μετακομίσουν με διαδικασίες εξπρές αλλού, προκειμένου να πιεστούν κομμάτια της καταλανικης αστικής τάξης - ήδη δύο από τις μεγαλύτερες τράπεζες ετοιμάζονται να φύγουν.

Διαβάστε περισσότερα...

Η δημοκρατία του Ραχόι είναι η δημοκρατία της ΕΕ

Του Διονύση Μαρούδα.

Το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας προκάλεσε οργή σε Ισπανία και Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι δυνατό αφενός να αμφισβητείται η δημοκρατία και η ευημερία που προσφέρει η “βασιλευόμενη δημοκρατία” της Ισπανίας, άξιο τέκνο του φρανκικού δικτατορικού καθεστώτος, αφετέρου να αγνοείται η θέληση της ΕΕ των ισχυρών και του κεφαλαίου;

Διαβάστε περισσότερα...

4 σημεία για τα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών

Της Νάσιας Πλιακογιάννη.

1. Όντως ήταν η πιο ανιαρή αλλά ταυτόχρονα η πιο συντηρητική πολιτική μάχη, μια πολιτική συζήτηση μετατοπισμένη ξεκάθαρα προς τα δεξιά τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Η κρίση στην Ευρώπη και το ζήτημα του νότου, το μεταναστευτικό, η διευρυνόμενη κοινωνική ανισότητα, τα τεράστια σκάνδαλα της γερμανικής οικονομίας κλόνισαν σημαντικά την χώρα, αναζήτησαν νέες απαντήσεις, απογοήτευσαν, ξύπνησαν ιστορικές μνήμες και αντανακλαστικά. Αν και η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την επιτυχία της ακροδεξιάς, ξεχνάει να πει ότι ρατσιστικού τύπου ρητορική και πολιτικές στηρίχθηκαν από την πλειοψηφία των κομμάτων, τόσο στο κοινοβούλιο όσο και προεκλογικά. Επενδύθηκαν δε με μια μεγάλη δόση τρομοϋστερίας, εξίσωσης ακροδεξιάς και αριστεράς, καταστολής, εθνικιστικών φανφάρων. Ταυτόχρονα το κοινωνικό ζήτημα μένει στο περιθώριο, τεράστια κομμάτια της γερμανικής κοινωνίας πετιούνται εκτός πολιτικής, η οικονομία ανά περιοχές στενάζει δημιουργώντας πολίτες διαφορετικών κατηγοριών, η νεολαία βιώνει την επισφάλεια και την ανασφάλεια, τα αδιέξοδα και ταυτόχρονα οι αντιθέσεις βαθαίνουν: ναι, στην πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης άνθρωποι πετιούνται εκτός. Ακόμα και εδώ, η ανάπτυξη δεν είναι για όλους. Αυτών δεδομένων, το αποτέλεσμα δεν εκπλήσσει: το πολιτικό σύστημα περνάει κρίση, εξυπηρετεί ανοιχτά τα συμφέροντα των τραπεζών και της αυτοκινητοβιομηχανίας, στήνει ξεκάθαρα απέναντι του τους ίδιους του τους πολίτες.
2. Οι εκλογές έχουν ξεκάθαρα ηττημένους και αυτός είναι ο πρώην κυβερνητικός συνασπισμός. Η Μέρκελ ουσιαστικά έπαιζε και παίζει χωρίς αντίπαλο. Η προ δεκαετίας νεοφιλελεύθερη στροφή της σοσιαλδημοκρατίας, την φέρνει αντιμέτωπη με τις ίδιες της τις πολιτικές επιλογές, αποξενωμένη από την κοινωνική της βάση και την ιστορική της προέλευση. Για άλλη μια φόρα δεν έπεισε: μετά από 4 χρόνια κοινής εφαρμογής του σοσιαλδημοκρατικής προέλευσης νεοφιλελεύθερου σχεδίου, τι άλλο είχε να πει; Και αν παίξουμε στο παιχνίδι του νεοφιλελευθερισμού, ποιος μπορεί καλύτερα από τη Μέρκελ; Σύμμαχοι δε θα υπάρξουν πολλοί: οι Φιλελεύθεροι, οι Πράσινοι, το AFD... Όλοι μαζί στο καράβι του Γερμανικού κεφαλαίου, προστάτες των συμφερόντων του. Τότε γιατί χάνει και η Ένωση; Κατά τη γνώμη μου για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί όντως υπάρχει μεγάλη απογοήτευση στο λαό. Δεύτερων γιατί η ανέχεια και η απογοήτευση φέρνουν ταυτόχρονα απεγκλωβίσεις αλλά και πόλωση.
3. Η πόλωση ωφελεί την ακροδεξιά. Εδώ πρέπει να αφήσουμε την ευκολία και να δούμε το ζήτημα στο βάθος του. Ναι, στη γερμανική κοινωνία υπάρχουν ακόμα και δεξιοί και ακροδεξιοί και ναζί και νεοναζί και όλα τα απολιθώματα του 3ου Ράιχ. Τα μεγαλύτερα ποσοστά του κόμματος, όμως, προέρχονται από την πρώην Ανατολική Γερμανία, όπου ανά περιοχές το κόμμα έρχεται δεύτερο, περιοχές που μαστίζονται από την αποβιομηχάνιση, την ανεργία, την χαμηλή ανάπτυξη. Αν κανείς θέλει να πάει ακόμα βαθύτερα, θα πρέπει να αναλύσει τόσο την περίοδο του υπαρκτού σοσιαλισμού, όσο, και πιο κρίσιμα, την περίοδο της επανένωσης και της στοχευμένης οικονομικής καταστροφής και υπανάπτυξης: σήμερα η ανατολή είναι η ανατολική Ευρώπη της Γερμανίας. Η απογοήτευση λοιπόν, τα διαλυμένα όνειρα και οι φρούδες υποσχέσεις της επανένωσης, η ποινικοποίηση της αριστεράς και του κομμουνισμού, τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα είναι λογικό να σπρώχνουν μια μεγάλη μερίδα αυτού του κόσμου στα άκρα. Αν η ακροδεξιά ιδέα ανά περιοχές στη Γερμανία αναγεννήθηκε στο δρόμο, μέσα από τις ξενοφοβικές διαδηλώσεις των κινημάτων PEGIDA, το AFD κατάφερε να τους δώσει πολιτικό χώρο και έκφραση, υποσχόμενο τη «Μεγάλη Γερμανία» των ονείρων τους. Εδώ όμως ενέχεται μια μεγάλη αντίφαση. Το AFD δεν είναι λαϊκό κόμμα, δεν στήριξε ποτέ τα δικαιώματα του εργαζόμενου και του λαϊκού κόσμου. Αντίθετα, είναι ένα βαθιά νεοφιλελεύθερο κόμμα και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο: ενώ οι περισσότεροι μένουν στο ρατσιστικό του χαρακτήρα, ξεχνούν το ακραία αντιλαϊκό, υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και της αστικής τάξης πρόγραμμά του. Στην πραγματικότητα, εκεί ακριβώς βρίσκεται ένας σημαντικός πυρήνας του κόμματος: σε ένα κομμάτι της αστικής τάξης, ίσως το πιο συντηρητικό και περιθωριοποιημένο της Γερμανίας, που ψάχνει να αναδειχθεί, δημιουργώντας συμμαχίες με τους απογοητευμένους των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων, προωθώντας μια συγκεκριμένη ρητορική που μπορεί να στρατεύσει και να συγκινήσει αυτά ακριβώς τα πλήθη. Δεν είναι άλλη από την στρατηγική της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη, κομμάτι άλλωστε της επιτυχίας και της ανόδου της.
4. Η Αριστερά δεν φαίνεται να μπορεί. Πρώτων, δεν φαίνεται να μπορεί να προσδιοριστεί στη νέα συγκυρία. Βάλλεται εσωτερικά και εξωτερικά χωρίς να μπορεί να χαράξει τον δρόμο της. Παλαντζάρει ανάμεσα στον ευρωπαϊσμό και τον κυβερνητισμό από την μία και στον δικαιωματισμό και τον αριστερισμό από την άλλη. Χωρίς ξεκάθαρη τοποθέτηση, ήταν έτοιμη να συμμαχήσει με τον νεοφιλελευθερισμό και να συγκυβερνήσει αν της το ζητούσε η σοσιαλδημοκρατία. Ταυτόχρονα, είχε να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις του πολιτικού συστήματος και του τύπου, τις κατηγορίες περί τρομοκρατίας, την ιστορική της ποινικοποίηση και ήττα. Βασικότερα όμως, η γερμανική αριστερά αδυνατεί να απαντήσει στα προβλήματα που ταλανίζουν σε τελική ανάλυση το σύνολο της παγκόσμιας αριστεράς: την αποϊδεολογικοποίηση, την απομάκρυνσή της από το λαό και τους αγώνες, τη συντηρητικοποίησή της, τη μετατροπή σε μια δύναμη μη επικίνδυνη για το σύστημα, φοβική, μη χρήσιμη για τις μάζες. Μια αριστερά που φοβάται να βγει εκτός κάδρου, που δεν σπάει αβγά, που ασκεί κριτική χωρίς περιεχόμενο, που όταν βρεθεί στην εξουσία δεν κάνει τομές και δεν ακολουθεί άλλους δρόμους.
5. Οι εκλογές στην πραγματικότητα δεν φέρνουν καμία μεγάλη ανατροπή σε κανένα επίπεδο, εκτός ίσως από μια δεξιά μετατόπιση σε ζητήματα μετανάστευσης και ασφάλειας. Οι βασικοί άξονες της πολιτικής θα παραμείνουν οι ίδιοι. Αυτό όμως που διαφαίνεται είναι μια μεγάλη πολιτική κρίση, ή καλύτερα ότι η πολιτική κρίση της Ευρώπης άγγιξε τελικά και τον μεγάλο γίγαντα. Και εδώ διαφαίνεται μια ήττα αλλά και μια ευκαιρία. Ευκαιρία, γιατί μεγάλα κομμάτια απεγκλωβίζονται. Ήττα, γιατί η αριστερά δεν είναι έτοιμη να τα εκφράσει, να τα κινητοποιήσει, να τα οργανώσει. Βοά η ανάγκη για μια άλλη πολιτική, για την αναζήτηση του νέου. Αλλά πρέπει να σπάσουν αβγά, αρχικά με το ίδιο το σύστημα, όσο δύσκολο και αν φαντάζει αυτό σε μια χώρα του κέντρου. Το σύστημα έχει εφεδρείες και συμμάχους στο τσεπάκι, είναι ερώτημα όμως το αν το αντισυστημικό στρατόπεδο θα μπορέσει ποτέ να βρει τα πατήματά του, να οικοδομήσει τις συμμαχίες του και να βγει στο προσκήνιο.

* Η Νασια Πλιακογιάννη ζει και εργάζεται στην Γερμανία.

Διαβάστε περισσότερα...

Για την υποκειμενική κατάσταση της κοινωνίας και την θεσμική κρίση

Του Θωμά Νικολάου.

Στις σημερινές συνθήκες λειτουργίας του αστικού πολιτικού συστήματος η βία παίζει ενεργό και καθοριστικό ρόλο σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας. Το δόγμα της εσωτερικής ασφάλειας επιχειρεί να εφαρμόσει την στρατηγική του με μη προβλεπόμενες συνέπειες και μη σεβόμενο την ατομικότητα, την ιδιωτικότητα και την προσωπικότητα των πολιτών.

Διαβάστε περισσότερα...

Κοινή Δήλωση οργανώσεων για την υπόθεση της Ηριάννας

Για ακόμα μια φορά γινόμαστε θεατές μιας προκλητικής σκευωρίας σε βάρος ενός νέου ανθρώπου, ολοφάνερα κατασκευασμένης εξολοκλήρου στα κεντρικά της ΕΛ.ΑΣ. και της αντιτρομοκρατικής, βγαλμένη από τις πιο σκοτεινές εποχές της σύγχρονης ιστορίας. Για ακόμα μια φορά φαίνεται ξεκάθαρα πως η δήθεν «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη στην πραγματικότητα, είναι υπέρ του δέοντος φιλική και προστατευτική, απέναντι σε τραπεζίτες, βιομήχανους, μεγαλοκαναλάρχες και πολιτικούς εκπρόσωπους αυτού του συστήματος, ενώ απέναντι σους «από κάτω», στον κάθε έναν και κάθε μία από εμάς, απέναντι στην μάχη που δίνουμε για τις ζωές και τα όνειρα μας, είναι εκδικητική, πετώντας αδιάφορα το κλειδί του παρόντος και του μέλλοντός μας στα σκουπίδια.

Διαβάστε περισσότερα...

Νομισματική ενοποίηση: Από τους ακρογωνιαίους λίθους για την προώθηση της παγκοσμιοποίησης

Της Εβελίνας Χατζηδάκη.

Εγώ ομολογώ ότι μ’ αρέσει να διαβάζω τα κείμενα του προέδρου της ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) Μάριο Ντράγκι, ειδικά τα παλιότερα όπου μίλαγε πιο ανοιχτά, γιατί τώρα κάπως τα έχει μαζέψει. Ο Μ. Ντράγκι, σε αντίθεση με τον Σόρος, Ομπάμα, Μέρκελ, Σόϋμπλε, Ντάσεμπλουμ και πάει λέγοντας, ομολογεί ξεκάθαρα ποια είναι τα σχέδια των Διευθυντηρίων και οι συνέπειές τους χωρίς να αφήνει να υπεισέρχεται η πραγματική υποψία συνομωσίας. Εκφέρει κατ΄εμένα ένα σπάνιο είδος λόγου γι αυτόν τον κόσμο στον οποίον ανήκει γιατί μιλάει για την οικονομία σα να μην υπάρχουν άλλοι παράγοντες που την επιρρεάζουν, σα να μην υπάρχουν ασύμμετρες απειλές που βοηθούν στην επιβολή κάποιων αποφάσεών της. Γι αυτόν δεν υπάρχουν και είναι ενδιαφέρον να μαθαίνουμε πώς λειτουργεί η καθαρή οικονομία έστω κι αν ξέρουμε εμείς ότι οι συνομωσίες και οι ασύμμετρες απειλές και υπάρχουν και επιδρούν στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Διαβάστε περισσότερα...

Σκέψεις σε ζητήματα στρατηγικής

Του Στάθη Κουβελάκη*.

Θα ήθελα πρωτ’απόλα να χαιρετήσω την πρωτοβουλία των συντρόφων του Κόκκινου Δικτύου και του RProject να οργανώσουν αυτό το 3ημερο. Χρειαζόταν πράγματι μια διεθνής συνάντηση για να συζητηθούν σε μεγαλύτερο βάθος τα διδάγματα από την ελληνική εμπειρία των τελευταίων ετών. Οσοι ζήσαμε ως συμμετέχοντες αυτά τα γεγονότα και, ακόμη περισσότερο, ας μου επιτραπεί εδώ μια πιο προσωπική αναφορά, όσοι ανήκουμε στον Ελληνισμό της Διασποράς, έχουμε συνείδηση ότι η σημασία και ο αντίκτυπός τους εκτείνεται πολύ πιο πέρα από τα σύνορα της μικρής μας χώρας.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαδηλωτές στο Αμβούργο: «Κλείστε τον καπιταλισμό»

Του Άρη Χατζηστεφάνου.

Όταν η Μέρκελ έκανε πριν από μερικά χρόνια τις τελευταίες συνεννοήσεις για την πραγματοποίηση της συνόδου των G20 στο Αμβούργο, πίστευε ότι είχε κλείσει μια λαμπρή προεκλογική φιέστα για τις επερχόμενες γερμανικές εκλογές. Το να είσαι οικοδεσπότης στο κλαμπ των ισχυρότερων ηγετών του πλανήτη που συνομιλούν πίσω από κλειστές πόρτες, είναι ένας πολύ γερμανικός τρόπος επίδειξης ισχύος. Καθώς όμως ο ουρανός του Αμβούργου μαύριζε από τις συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία –η οποία χρειάστηκε να καλέσει ενισχύσεις όταν οι 20.000 ένστολοι άρχισαν να χάνουν τον έλεγχο της κατάστασης– το προεκλογικό χαρτί της καγκελαρίου μουτζουρώθηκε. Και δεν ήταν αυτοί οι μόνοι καπνοί που σκέπαζαν το όνειρο της Μέρκελ. Ακόμη και το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ την κατηγορούσε εμμέσως ότι συμμετέχει σε ένα μη θεσμικό και ανεξέλεγκτο γκρουπ εξουσίας που αντικαθιστά τον ΟΗΕ.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS