ΑΡΘΡΑ

 english

Ο χατζηαβατισμός δεν είναι εξωτερική πολιτική - Μια κριτική στο ευρωατλαντικό εξαρτημένο πολιτικό προσωπικό

Σχόλιο της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

Δεν είναι μυστικό ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι η πλέον φιλο-αμερικανική κυβέρνηση των τελευταίων ετών στην Ελλάδα. Θα την ανταγωνίζονταν ίσως η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, η οποία μετά τον ταλαντευόμενο προς τη Ρωσία Καραμανλή, επανέφερε τη χώρα στον “ίσιο ατλαντικό δρόμο”, αν οι συγκυρίες μετά το 2015 δεν αφαιρούσαν και τα τελευταία φύλλα συκής. Η προσωρινή “σύγκρουση” της κυβέρνησης Τσίπρα με τη Γερμανία και τις Βρυξέλλες την έφερε σε στενή σχέση με τις ΗΠΑ, ενώ οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή διαμόρφωσαν το (όχι και τόσο νέο) δόγμα Κοτζιά - Τσίπρα στην εξωτερική πολιτική: Είμαστε η πλέον σταθερή ατλαντική φιλοαμερικανική δύναμη, σε ευθεία συνεργασία με τον άξονα Ισραήλ - Αίγυπτος - Σ. Αραβία, λειτουργούμε ως ενεργούμενα των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, ειδικά την εποχή που η Τουρκία εμφανίζεται άτακτη και ασταθής απέναντι στην αμερικανική υπερδύναμη.

Διαβάστε περισσότερα...

Τα «εθνικά» όρια της αστικής τάξης

Του Γιώργου Μαργαρίτη.

Στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα στην στρατηγική -και ως εκ τούτου εξαιρετικά εύφλεκτη- ζώνη της Μέσης Ανατολής διαμορφώθηκε μια ιδιαίτερη κατάσταση την οποία μπορούμε να ορίσουμε ως «στρατηγικό κενό». Με το τελευταίο εννοούμε την απουσία μιας δύναμης ή ενός συστήματος δυνάμεων που θα είχε τη ισχύ να επιβληθεί στα τοπικά και στα επιμέρους συμφέροντα επιβάλλοντας το δικό της νόμο και, κάτω από αυτόν, την σταθερότητα στην περιοχή. Για πολλούς αιώνες στην ζώνη αυτή η σταθερότητα εξασφαλιζόταν από την ισχύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά από αυτήν από το αποικιακό ευρωπαϊκό σύστημα και, τέλος, στα πιο κοντινά στα δικά μας χρόνια από τον ισχυρό «δυτικό» συνασπισμό του Ψυχρού Πολέμου. Στον τελευταίο δέσποζε η υπερδύναμη Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ημέρα της Μαρμότας στη Γερμανία

Μια συνέντευξη της Julia Damphouse με τον Fabio de Masi

Ο βουλευτής του Die Linke Fabio de Masi σχετικά με τις διαπραγματεύσεις για συνασπισμό στη Γερμανία, η εξέγερση εντός του SPD, και τι σημαίνει όλο αυτό για την αριστερά της χώρας.

Τέσσερις μήνες μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές της Γερμανίας, το πιο ισχυρό κράτος της Ευρωζώνης παραμένει χωρίς κυβέρνηση. Το Σεπτέμβριο, και τα δυο μέλη του μεγάλου συνασπισμού – η AngelaMerkelαπό τη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) και ο Martin Schulz από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) – έχασαν έναν σημαντικό αριθμό εδρών. Αυτό άνοιξε δρόμο για αυξημένη πολιτική επιρροή του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD).

Αρχικά, το SPD απάντησε σε αυτά τα αποτελέσματα με το να επιμένει πως δε θα κυβερνούσε με την κεντροδεξιά ξανά. Αλλά, καθώς οι μήνες περνούν, και άλλοι σχηματισμοί του συνασπισμού έχουν ναυαγήσει, η αποφασιστικότητα έχει μειωθεί. Τώρα ο επιβλητικός συνασπισμός (γνωστός ως GroKo, συντομογραφία για GroßeKoalition) έχει επιστρέψει στο τραπέζι, με μια συγκέντρωση του SPDνα ψηφίζει με μικρή διαφορά για άνοιγμα των διαπραγματεύσεων.

Αλλά αυτή τη φορά εκεί γύρω φαίνεται να υπάρχει σημαντική αντίσταση μέσα στο κόμμα σε μια συμφωνία, με τη νεαρή πτέρυγα JUSOS να ηγείται μιας καμπάνιας για να την απορρίψει. Ο σκοπός τους έχει ενισχυθεί από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις στη Γερμανία, που δείχνουν ότι το SPD πέφτει ακόμη περισσότερο και μόλις τέσσερις μονάδες μπροστά από την ακροδεξιά.

Επομένως, τι σημαίνει όλο αυτό για τη Γερμανική Αριστερά; Και πώς μπορεί το DieLinke, αποδεχόμενο το ίδιο ένα απογοητευτικό αποτέλεσμα εκλογών, να απαντήσει στην κατάσταση; Η Julia Damphouse μιλά με τον βουλευτή του Die Linke Fabio de Masi για τις τελευταίες εξελίξεις.

Στην κατεύθυνση του Συνασπισμού

JD: Καθώς η κάλυψη του Τύπου στην αγγλική γλώσσα είναι μικρή από τις εκλογές της Γερμανίας το Σεπτέμβριο, θα μπορούσατε να δώσετε μια επισκόπηση σχετικά με το τι έχει συμβεί ειδικά όσον αφορά στις συζητήσεις για συνασπισμό;

FD: Το πρώτο αξιοπρόσεκτο αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η Εναλλακτική για τη Γερμανία, που έφτασε δυνατά στο 13 τοις εκατό. Δεν υπήρχε ξεκάθαρη πλειοψηφία για την AngelaMerkel, οπότε επιχείρησε να σχηματίσει ένα συνασπισμό «Τζαμάικα» ανάμεσα στη δική της συντηρητική Χριστιανοδημοκρατική Ένωση, το φιλελεύθερο Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP), και του Πράσινους. Το όνομα προέρχεται από τα χρώματά τους συνδυασμένα: μαύρο, κίτρινο και πράσινο αντίστοιχα. Μετά από σχεδόν έναν μήνα διαπραγματεύσεων, το FDP αποφάσισε να αποσυρθεί από τις διαπραγματεύσεις. Η εντύπωσή μου ήταν ότι ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το πλεονέκτημά τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να αναγκάσουν τη Merkelνα παραιτηθεί. Με το να βγουν δυνατά εναντίον της Merkel, αυτό τους επέτρεψε να γίνουν ελκυστικοί σε παραδοσιακούς ψηφοφόρους της δεξιάς πτέρυγας που έχουν μετακινηθεί προς το AfD.

Ενώ αυτές οι διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη, ο MartinSchulz, ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών (SPD), απέκλεισε την είσοδο και πάλι σε κυβέρνηση σε ένα νέο μεγάλο συνασπισμό. Αντιθέτως, θέλησε να ανανεώσει τη θέση της σοσιαλδημοκρατίας ως την επίσημη αντιπολίτευση. Τώρα, όμως, που η πιθανότητα ενός συνασπισμού «Τζαμάικα» είναι εκτός τραπεζιού, ο μοναδικός άλλος εφικτός διακανονισμός είναι ένας μεγάλος συνασπισμός. Την προηγούμενη βδομάδα το SPDδιοργάνωσε εθνικό συνέδριο, και εκεί μια μικρή πλειοψηφία εκπροσώπων, το 56 τοις εκατό, ψήφισαν να προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις για συνασπισμό με το CDU.

Υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι ανεπτυγμένοι από εκείνους στο SPDπου υποστηρίζουν την είσοδο στις διαπραγματεύσεις για συνασπισμό. Ο πρώτος είναι ότι φοβούνται πως το να μην μπουν στις διαπραγματεύσεις θα σημαίνει γρήγορες εκλογές, πιθανόν τον Απρίλη, που θα κάνει το SPDνα πάρει ένα ακόμη χειρότερο αποτέλεσμα από το ιστορικά χαμηλό τους 20 τοις εκατό το Σεπτέμβριο. Οι αξιωματούχοι του κόμματος ανησυχούν, δικαίως αλλά με κυνικό τρόπο, ότι θα χάσουν τις δουλειές τους. Δεύτερον, γνωρίζουν ότι το να μην μπουν στην κυβέρνηση θα σημαίνει προηγουμένως πως υπουργοί σε υψηλές θέσεις θα είναι πάλι απλά τακτικά μέλη του κοινοβουλίου. Τρίτον, νομίζουν ότι η Merkel βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, ότι το CDU θα είναι απελπισμένο να σχηματίσει έναν κυβερνητικό συνασπισμό και ότι το SPD θα μπορέσει να υπαγορεύσει τους όρους της συμφωνίας υπέρ του.

Έχουν υπάρξει κάποιες προχωρημένες κουβέντες, όπου συζητήθηκαν πιθανοί όροι της συμφωνίας για συνασπισμό. Δε φαίνεται ότι οι Σοσιαλδημοκράτες θα κερδίσουν πολύ από το περιεχόμενο. Ένα κομμάτι που διεκδικούν είναι η σταθεροποίηση του ύψους της σύνταξης στο 48 τοις εκατό του μέσου όρου του εισοδήματος που κερδίζει ένας εργάτης κατά τη διάρκεια της εργασιακής του ζωής. Ήταν προηγουμένως 53 τοις εκατό κάτω από μια συντηρητική κυβέρνηση και, στην πραγματικότητα, το SPD ήταν υπεύθυνο για τις πολιτικές που την έκοψαν αρχικά.

Ωστόσο, πριν μπορέσει να γίνει κάποια συμφωνία, το ερώτημα του αν το SPD θα μπει σε μεγάλο συνασπισμό θα τεθεί σε ψηφοφορία από όλα τα μέλη του κόμματος. Η νεανική πτέρυγα του SPD (JUSOS) έχει ξεκινήσει μια καμπάνια για να ενθαρρύνει τον κόσμο που αντιτίθεται σε έναν μεγάλο συνασπισμό να μπουν στο κόμμα και να ψηφίσουν ενάντια στις συζητήσεις για συνασπισμό.

JD: Η καμπάνια του JUSOS έχει συγκριθεί με το Momentum, το κίνημα γύρω από τον JeremyCorbyn στο Βρετανικό Εργατικό Κόμμα. Έχει αξία η σύγκριση;

FD: Δε θεωρώ ότι είναι μια έγκυρη σύγκριση. Πρώτα απ’ όλα, δεν υπάρχει Corbynστο SPD. Η ηγετική καμπάνια του Corbyn αντιπροσώπευσε μια πραγματική προοπτική της δραστικής αλλαγής της πολιτικής κατεύθυνσης ενός από τα πιο νεοφιλελεύθερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη. Ωστόσο, εδώ ο στόχος είναι απλά να αποτρέψουμε άλλον ένα μεγάλο συνασπισμό. Τούτου λεχθέντος, παρά τη διαφορά στο πεδίο εφαρμογής, αυτός είναι ένας από τους πιο έντονους εσωτερικούς διαλόγους μέσα στη γερμανική σοσιαλδημοκρατία εδώ και χρόνια. Δεν είναι κάτι που πρέπει να αγνοήσουμε, αλλά από ολόκληρη την καμπάνια ενάντια σε ένα μεγάλο συνασπισμό λείπει ένα πολιτικό πρόγραμμα. Αυτό είναι το αδύναμο σημείο τους.

JD: Επομένως, η καμπάνια #NoGroKo (δηλαδή όχι στο μεγάλο συνασπισμό) δεν είναι το Momentum. Αλλά υπάρχει καμιά πιθανότητα το SPD να κινηθεί ίσως προς τα αριστερά στο μέλλον;

FD: Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε το SPDνα κινηθεί προς τα αριστερά ήταν αν είχε ένα πολιτικό σχέδιο εκφρασμένο από εκείνους στο SPD που αντιτίθενται στην πολιτική των προηγούμενων μεγάλων συνασπισμών. Δεν είναι αρκετό να πούμε «Όχι στο GroKo», πρέπει να υπάρχει πολιτικό πρόγραμμα. Η αριστερή πτέρυγα της σοσιαλδημοκρατίας δεν έχει εκφράσει ισχυρή κριτική σε σαφή προγραμματισμένα πεδία. Μιλούν μερικές φορές για φορολογική δικαιοσύνη, για παράδειγμα, αλλά υπάρχει ελάχιστη κριτική δέσμευση με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το ρόλο της Γερμανίας σε αυτήν.

Δεν εννοώ ότι δεν υπάρχει επιθυμία για περισσότερες δραστικές θέσεις. Πολλά από τα απλά μέλη του κόμματος υποστηρίζουν τις πολιτικές του DieLinke, αλλά δεν υπάρχει αξιόπιστο πρόσωπο αυτήν τη στιγμή μέσα στο SPDπου να μπορεί να εκπροσωπήσει ένα περισσότερο αριστερό πρόγραμμα. Υπάρχουν άνθρωποι με καλές προθέσεις όπως ο αργηχός της νεολαίας του κόμματος, KevinKühnert, ο οποίος προειδοποιεί ενάντια στην αυτοκαταστροφή του κόμματος μέσω ενός νέου μεγάλου συνασπισμού, αλλά δεν εκφράζει ένα πιο θετικό όραμα για το πώς πρέπει να μοιάζει το SPD. Αυτή η συζήτηση δεν έχει λάβει χώρα ακόμη.

JD: Στις εκλογές του Σεπτέμβρη, το AfD ήρθε τρίτο όσον αφορά στις έδρες. Αν υπήρχε άλλος ένας μεγάλος συνασπισμός, αυτοί θα γίνονταν η επίσημη αντιπολίτευση. Μερικοί το βλέπουν αυτό ως τον ισχυρότερο λόγο για το SPD για να μείνει εκτός. Αν, όμως, το κάνουν, είμαστε καταδικασμένοι σε τέσσερα χρόνια συζήτησης υπό τους όρους του AfD;

FD: Η άνοδος του AfD είναι το αποτέλεσμα της εμφανούς έλλειψης εναλλακτικής στα πολιτικά της Γερμανίας. Το όνομά τους δεν είναι σύμπτωση. Όμως δεν είναι μια πραγματική εναλλακτική στα περισσότερα πεδία, δεν είναι μόνο ρατσιστές αλλά ενάντια στα δικαιώματα των εργατών και υπέρ των περικοπών στους φόρους των πλουσίων. Είναι έξυπνοι, ωστόσο, και προσπαθούν έρθουν κοντά με το παλαιότερο και πιο απομονωμένο κομμάτι του εκβιομηχανισμένου εργατικού δυναμικού της Γερμανίας. Οι πολιτικές των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κομμάτων της Γερμανίας έχουν προετοιμάσει το έδαφος για το είδος της κοινωνικής αναταραχής που το AfD εκμεταλλεύεται. Συνεπώς, το επιχείρημα ότι το SPDπρέπει να μείνει εκτός κυβέρνησης για να αποτρέψει το AfD από το να είναι η αντιπολίτευση, δεν είναι αρκετό. Θα θεωρούνται ακόμη ως η εναλλακτική μέχρι το SPD ή το DieLinke να μπορέσουν να αμφισβητήσουν το πολιτικό καθεστώς.

Όταν ο Schulzεξελέγη για πρώτη φορά αρχηγός του SPD, υπαινίχθηκε την ανατροπή κάποιων μεταρρυθμίσεων της εργατικής αγοράς που εισήγαγε το κόμμα του στο Πρόγραμμα 2010. Ακόμη και η αμυδρή κίνηση σε αυτήν την κατεύθυνση προκάλεσε την αύξηση των ψήφων του κόμματος περίπου 10 τοις εκατό. Ωστόσο, το SPDπαρέμεινε στην κυβέρνηση αντί να χρησιμοποιήσει μια ενδεχόμενη πλειοψηφία με το DieLinke και οι Πράσινοι στο τελευταίο κοινοβούλιο για να διορθώσουν μερικά από τα προηγούμενα λάθη τους, προκαλούν γρήγορες εκλογές και θέτουν το πρόγραμμα. Επομένως, η δημοσιότητα του Schulzήταν απλά προσωρινή. Υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα ψηφοφόρων που το SPDθα μπορούσε να εκμεταλλευτεί, που είναι απογοητευμένοι, αλλά που επίσης δεν έχουν γίνει, δυστυχώς, ψηφοφόροι του DieLinke.

Αριστερή αντιπολίτευση

JD: Γιατί το DieLinke έχει αποτύχει να συγκεντρώσει περισσότερους από τους δυσαρεστημένους πρώην ψηφοφόρους του SPD;

FD: Μερικοί ψηφοφόροι, ενώ είναι υπέρ των αιτημάτων μας σε ζητήματα όπως μεταρρυθμίσεις στις συντάξεις και λήξη της παρουσίας του γερμανικού στρατού στο εξωτερικό, δεν πιστεύουν ότι έχουμε τη ικανότητα να θεσπίσουμε όντως τέτοιες πολιτικές. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Corbyn ως τον αρχηγό του Εργατικού Κόμματος, επειδή δεν υπήρχε η προοπτική της αλλαγής της κατεύθυνσης της χώρας. Το DieLinkeδεν έχει αυτήν την ικανότητα. Και από την SahraWagenknecht μέχρι την KatjaKipping εκεί υπάρχει μια ποικιλία διαφορετικών αντιλήψεων πολιτικής στρατηγικής για το κόμμα. Πρέπει να δεχτούμε ότι χάσαμε κάποια από τη μαζική μας απήχηση ως αντικαθεστωτική δύναμη απέναντι στο AfD. Ωστόσο, άλλος ένας μεγάλος συνασπισμός θα μπορούσε να οδηγήσει στη ρήξη εντός του SPD. Το ερώτημα τότε θα γινόταν, μπορούμε να προσελκύσουμε εκείνους που απογοητεύονται ακόμη περισσότερο;

JD: Την τελευταία φορά που μιλήσατε με το Jacobin, αναφέρατε το ενδιαφέρον της SahraWagenknechtγια το σχηματισμό ενός αριστερού λαϊκού κινήματος εμπνευσμένου από την Επαναστατική Γαλλία (FranceInsoumise) του Mélenchon. Θα μπορούσε κάτι σαν αυτό να παρουσιάσει μια νέα ευκαιρία για την Αριστερά στη Γερμανία;

FD: Η SahraWagenknecht έχει δίκιο σε δυο παρατηρήσεις. Η πρώτη είναι ότι κατά την προηγούμενη δεκαετία, έχει γίνει μια μετακίνηση των ψηφοφόρων μακριά από τα κόμματα της Αριστεράς. Περίπου στην αλλαγή της χιλιετίας, οι συνδυασμένες ψήφοι του DieLinke, του SPD και των Πρασίνων σταθερά δημιούργησαν μια πλειοψηφία. Ωστόσο, η πλειοψηφία αυτή δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ, και τώρα, ακόμη κι αν επρόκειτο να θεωρούμε ακόμα ότι οι Πράσινοι είναι μια αριστερή δύναμη, αυτά τα τρία κόμματα δε θα μπορούσαν πλέον να σχηματίσουν πλειοψηφία στην κυβέρνηση.

Δεύτερον, το γεγονός ότι το DieLinke δεν έχει καταφέρει να πείσει εκατομμύρια δυσαρεστημένων πρώην ψηφοφόρους του SPD, και /ή τα μέλη τους, δείχνει ότι χρειάζεται ενός είδους αλλαγή στη στρατηγική για να ειδωθεί το κόμμα ως μια αξιόπιστη εναλλακτική. Το ερώτημα είναι, είμαστε εμείς, το DieLinke ή η Αριστερά γενικά, σε θέση να δημιουργήσουμε ένα φόρουμ για να μιλήσουμε σχετικά με μια αριστερή ανανέωση στη Γερμανία χωρίς να εγκαταλείψουμε το DieLinke ως το μόνο επιτυχημένο κεντροαριστερό κόμμα στη Γερμανία εδώ και δεκαετίες;

Πιστεύω ότι η SahraWagenknechtήθελε να ερευνήσει τις απόψεις του κόσμου πριν προχωρήσει σε περαιτέρω δράση, για να δει αν θα μπορούσε να στείλει ένα σημάδι στα μέλη του SPD, όπως είχε κάνει πιο πριν ο πρώην αρχηγός του SPD, OskarLafontaine. Η πρόθεσή της ήταν να δείξει ότι συζητήσεις σχετικά με το μέλλον της γερμανικής αριστεράς δεν είναι απαραίτητο να γίνονται μόνο εντός των παραμέτρων του DieLinke. Αυτό δε σημαίνει ότι θέλει να σχηματίσει νέο κόμμα, αλλά, αντιθέτως, ότι κατανοεί πως τα μέλη του SPD ίσως να μην επιθυμούν να αλλάξουν σε ένα διαφορετικό κόμμα, όπου δεν είναι εξοικειωμένοι με την εσωτερική δυναμική, και δεν είναι σίγουροι αν είναι ευπρόσδεκτοι.

JD: Ποιες είναι οι προοπτικές για το DieLinke στο κοντινό μέλλον;

FD: Το DieLinke έχει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί την απογοήτευση που νιώθει ο γερμανικός λαός γενικά σχετικά με το χάος και την αβεβαιότητα αυτών των διαπραγματεύσεων για συνασπισμό. Μπορούμε να κερδίσουμε ανθρώπους με το να τους δείξουμε ότι παραμένουμε συγκεντρωμένοι στα κύρια ζητήματα που επηρεάζουν τις ζωές των ανθρώπων. Είμαστε πολύ επιτυχημένοι όταν έχουμε καθαρές θέσεις στα ζητήματα της στέγασης, των κοινωνικών υπηρεσιών, της προστασίας του εργασιακού χώρου και των συντάξεων.

Ωστόσο, έχουμε τα δικά μας εσωτερικά προβλήματα. Υπάρχουν αγώνες δύναμης μέσα στην ηγεσία του κόμματος. Κάποιοι άνθρωποι εκφράζουν ανησυχίες για τον μεταβαλλόμενο δημογραφικά πυρήνα ψηφοφόρων, που γίνεται νεότερος, πιο αστικός, και πιο ακαδημαϊκός. Και ενώ βεβαίως καλωσορίζουμε νέους ανθρώπους, πρέπει να ανησυχούμε που χάνουμε ψηφοφόρους που βρίσκονται ανάμεσα στους ανέργους, και ανάμεσα στα πιο παραδοσιακά απασχολούμενα μέλη των εργατικών συνδικάτων.

Είμαστε σε μια περίοδο με μια τεράστια ποσότητα δυσαρεστημένων με την πολιτική στη Γερμανία. Στο παρελθόν, το DieLinkeέχει προσπαθήσει να πείσει ανθρώπους πως, αν είχαν ψηφίσει εμάς, οι ζωές τους θα άλλαζαν προς το καλύτερο. Αντιθέτως, χρειάζεται να πούμε πως δεν είναι αρκετό να ψηφίσεις ένα κόμμα. Η θετική αριστερή πολιτική χρειάζεται οι άνθρωποι να σηκώσουν τον αγώνα στην καθημερινή τους ζωή, όπως στις επιθέσεις στα δικαιώματα των εργατών και στην υποχρηματοδότηση των δημοσίων υπηρεσιών. Αυτό που μπορούμε να μάθουμε από το Momentum είναι το να βγούμε στους δρόμους και να εμπλακούμε περισσότερο στις καθημερινές καμπάνιες που επηρεάζουν τις ζωές των ανθρώπων. Χρειαζόμαστε μια αλλαγή στη πολιτική κουλτούρα.  

Μετάφραση: Εβίτα Ευσταθίου

Πηγή: Jacobin

Διαβάστε περισσότερα...

Το ΚΚΕ, η αριστερά και τα συλλαλητήρια της πατριδοκαπηλείας

Ανακοίνωση από την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Το πατριδοκάπηλο συλλαλητήριο της 4ης Φεβρουαρίου τελειώσε. Ο βασικός κερδισμένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και σε δεύτερο χρόνο η ακροδεξιά εντός και εκτός της ΝΔ. Μέρος του συστήματος (ΝΔ, ΜΜΕ) «έπαιξε» αυτό το συλλαλητήριο σε μια αντικυβερνητική κατεύθυνση και η αναδιάταξη στη δεξιά-ακροδεξιά παραμένει ερώτημα.

Διαβάστε περισσότερα...

Μεγάλος κερδισμένος ο ΣΥΡΙΖΑ από το συλλαλητήριο

Του Πάσχου Λαζαρίδη.

Τα φαινόμενα ίσως απατούν, αλλά το σημερινό συλλαλητήριο για τη Μακεδονία βγάζει κερδισμένο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Διαβάστε περισσότερα...

Το Μακεδονικό ζήτημα

Δημοσιεύουμε παλιότερο κείμενο της Α/συνεχεια σχετικά με την Βαλκανική Κρίση, το οποίο αναφέρεται στην ιστορία του Μακεδονικού ζητήματος.

 Κατεβάστε το κείμενο από εδώ

Διαβάστε περισσότερα...

Καμία συμφωνία για χάρη του ΝΑΤΟ – Όχι στους εθνικισμούς και στους αλυτρωτισμούς – Αλληλεγγύη των λαών της Βαλκανικής

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

1. Το σύγχρονο βαλκανικό πρόβλημα δημιουργείται τρεις δεκαετίες πριν, με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας κατά την προσπάθεια διαμόρφωσης μιας νέας πραγματικότητας στην ευρύτερη περιοχή από ΗΠΑ και ΕΕ. Οι ωμές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις διαδέχονται η μία την άλλη, στοχεύοντας στη διαμόρφωση κρατών-ακολουθητών της δυτικής πολιτικής, σύγχρονων προτεκτοράτων, αλλά και στη μεγαλύτερη δυνατή μείωση της επιρροής της Ρωσίας. Ξεκινάει επίσης μια λυσσαλέα προσπάθεια πετσοκόμματος της Σερβίας που αποτελούσε εμπόδιο για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, που φτάνει μέχρι και σήμερα. Οι βομβαρδισμοί της Σερβίας, η αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσσόβου, το δημοψήφισμα στο Μαυροβούνιο, το παιχνίδι της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, εντάσσονται ακριβώς στο πλαίσιο αποδυνάμωσης του ρόλου της Σερβίας. Νευραλγικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων διαδραματίζει η εκμετάλλευση του μουσουλμανικού στοιχείου στην περιοχή από τις ΗΠΑ. Με την κλασική τακτική τού «διαίρει και βασίλευε», προνομοποιούνται διάφορες εθνικιστικές επιδιώξεις (πχ ιδεολόγημα «Μεγάλης Αλβανίας», Κόσσοβο κ.ά.), γεγονός που γεννάει ακόμα μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση που φτάνει μέχρι και την αμφισβήτηση συνόρων. Οι χώρες της Βαλκανικής βρίσκονται σχεδόν πάντα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης: σύνορα αμφισβητούνται, εθνικισμοί γιγαντώνονται και μονίμως επικρατεί αβεβαιότητα για το τι θα ακολουθήσει.

Διαβάστε περισσότερα...

Βικτωριανοί του 21ου αιώνα

Του JasonTebbe

Η μπουρζουαζία του δέκατου ένατου αιώνα χρησιμοποίησε την ηθική για να επιβεβαιώσει την κυριαρχία της τάξης της - κάτι που εξακολουθεί να κάνει σήμερα η ελίτ.

Η λέξη «Βικτωριανός» τείνει να φέρνει στο μυαλό παλιομοδίτικες ιδέες: οι γυναίκες που στριμώχνονται σε κορσέδες, αυστηροί ρόλοι των φύλων και σεμνοτυφία για όλα τα σεξουαλικά πράγματα. Σε έναν κόσμο όπου ο επιδεικτικός καταναλωτισμός και η έκφραση του εαυτού κυριαρχούν, αυτές οι αντιλήψεις του 19ου αιώνα για αυτοπεριορισμό και ηθική αυστηρότητα φαίνονται απελπιστικά ξεπερασμένες.

Αλλά το βικτωριανό ήθος δεν είναι νεκρό, και μάλιστα κατά πολύ.

Ζει, εκδηλώνεται στη συμπεριφορά της σύγχρονης ανώτερης μεσαίας τάξης. Ενώ κάποιες από τις πτυχές έχουν υποχωρήσει μαζί με τον ενδυματολογικό κώδικα, η πεποίθηση ότι η αστική τάξη κατέχει θέση ηθικής ανωτερότητας σε σχέση με τις άλλες τάξεις παραμένει.

Σήμερα, τα spinclasses (γυμναστική με ποδήλατο), το χειροποίητο φαγητό και η διαδικασία υποβολής αιτήσεων για τα κολλέγια έχουν αντικαταστήσει τους Κυριακάτικους περιπάτους, τις βραδινές διαλέξεις και τα εβδομαδιαία σαλόνια. Αλλά μην κάνετε κανένα λάθος, εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό: μετατρέπουν το προνόμιο της τάξης τους σε ατομική αρετή, ενισχύοντας έτσι την κοινωνική κυριαρχία.

Βικτοριανές Αξίες

Ο ιστορικός PeterGay χρησιμοποίησε τον όρο "βικτοριανό" για να περιγράψει σε γενικές γραμμές την κουλτούρα των ανώτερων μεσαίων τάξεων της Δυτικής Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών κατά το 19ο αιώνα. Φυσικά, είχαν πολύ πιο περίπλοκες πεποιθήσεις για το σεξ, το φύλο και την οικογένεια από ό, τι νομίζουμε πως είχανε.

Οι Βικτωριανοί μπορεί να έχουν επιβάλει έναν αυστηρό ηθικό κώδικα, αλλά μιλούσαν για το σεξ όλη την ώρα, σχεδόν εμμονικά. Όπως επεσήμανε ο Gay, τα πλούσια ζευγάρια συχνά έγραψαν ερωτικά γράμματα με περισσότερο ‘ατμό’ από έναν κινητήρα Newcomen.

Και παρά τα στερεότυπα αυστηρών, αυταρχικών πατέρων, αυτή η περίοδος εισήγαγε τις σύγχρονες έννοιες της γονικής μέριμνας. Ένας πραγματικός άνδρας όχι μόνο προσέφερε στην οικογένειά του με υλικό τρόπο, αλλά και είχε ενεργό ενδιαφέρον για τη συναισθηματική ευημερία των παιδιών του.

Παρόλο που η ανώτερη μεσαία τάξη του 19ου αιώνα δεν ήταν τόσο σεμνότυφη και αυστηρή όσο φανταζόμαστε, τηρούσε όντως αυστηρούς κώδικες συμπεριφοράς. Αυτοί οι κανονιστικοί κώδικες αντικατόπτριζαν τη μεταβαλλόμενη ταξική δομή της εποχής και την επιθυμία της ανερχόμενης αστικής τάξης να επιβεβαιώσει την ηθική της υπεροχή έναντι της ευγενείας, χρησιμοποιώντας την αρετή για να αμφισβητήσει την θέση της παλιάς αριστοκρατίας στο κέντρο της πολιτικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής. Ενώ οι γιοι των ευγενών της υψηλής κοινωνίας κυνηγούσαν και γευμάτιζαν, οι γιοι τραπεζιτών και δικηγόρων εργάζονταν, έφτιαχναν οικογένειες και εκπαιδεύονταν.

Στη Γερμανία, η λέξη κλειδί είναι σχεδόν αμετάβλητη: Bildung, που σημαίνει εκπαίδευση με τη μορφή προσωπικής καλλιέργειας και βελτίωσης. Αυτή η ιδέα, που εκφράζεται σε διαφορετικές γλώσσες σε διαφορετικά έθνη, έδεσε αυτή την ανερχόμενη τάξη με τα εθνικά σύνορα. Η αυτο-βελτίωση τους διαφοροποίησε από το παρακμάζον 1 τοις εκατό.

Για παράδειγμα, η ακρόαση μουσικής έγινε μια εκπαιδευτική - παρά ψυχαγωγική - εμπειρία. Η κλασική μουσική δωματίου του 18ου αιώνα λειτουργούσε ως ευχάριστο soundtrack για τις αριστοκρατικά σουαρέ. Σε αίθουσες συναυλιών, οι ευγενείς θα μπορούσαν να ερωτοτροπούν στα κουτιά τους, μισοδίνοντας μόνο προσοχή στους ερμηνευτές.

Αλλά όταν η ανερχόμενη καπιταλιστική τάξη παρευρίσκονταν σε συναυλίες, δεν φλυαρούσε ανάλαφρα: καθόταν ακίνητοι σε απαιτούμενη σιωπή, προκειμένου να συγκεντρωθεί στη μουσική.

Οι Γερμανοί Βικτοριανοί δημιούργησαν τον όρο Sitzfleisch - καθιστή σάρκα - για να περιγράψουν τον έλεγχο των μυών που απαιτείται για να μένουν απολύτως ακίνητοι κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας. Ακόμη και οι βήχες και τα φτέρνισμα έπρεπε να πνιγούν, για να μην σπάσουν τη συγκέντρωση κάποιου και να εκτροχιάσουν από την αυτοβελτίωση.

Η αναζήτηση για Bildung εμπότιζε την καθημερινή ζωή επίσης. Πλούσιες νέες γυναίκες, που δεν μπορούσαν να ελπίζουν σε  άλλη καριέρα πέρα από το ρόλο της συζύγου και μητέρας, μάθαιναν τουλάχιστον άλλη μία γλώσσα και έκαναν μαθήματα πιάνου και τραγουδιού. Οι άνδρες συχνά περνούσαν τα βράδια τους παρακολουθώντας διαλέξεις ή συμμετέχοντας σε οργανώσεις πολιτών.

Για να αποδώσει αυτή η αφοσίωση, ωστόσο, αυτοί οι πλούσιοι Βικτωριανοί έπρεπε να την επιδείξουν, κάνοντας τη διαφορά τους τόσο από τους πλουσιότερους όσο και από τους φτωχότερους προφανή σε όλους.

Ξόδευαν ένα τρομακτικό ποσοστό των εισοδημάτων τους στη διακόσμηση του σπιτιού για να δείχνει ευημερία, γούστο και σεμνότητα ταυτόχρονα. Ήξεραν ότι τα είχαν καταφέρει μόλις είχαν ένα σαλόνι - ένα δωμάτιο στο σπίτι αφιερωμένο αποκλειστικά στη φιλοξενία επισκεπτών στο οποίο οι κάτοικοι του σπιτιού δεν θα έμπαιναν ποτέ μόνοι τους. Την Κυριακή, ολόκληρη η οικογένεια θα κάνουν περίπατο στο πάρκο.

Στην πραγματικότητα, σε ολόκληρη την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πλούσιες οικογένειες πίεζαν για την κατασκευή όλο και περισσότερων δημόσιων πάρκων. Αλλά, σύμφωνα με τις αξίες τους, οι χώροι αυτοί δεν προορίζονταν ως κοινόχρηστοι χώροι που ο καθένας θα μπορούσε να απολαύσει, αλλά ως σκηνή για να αναδείξουν τα καλύτερα κυριακάτικά τους.

Το CentralPark της Νέας Υόρκης, για παράδειγμα, απαγόρευσε στο κοινό να περπατά στο χορτάρι ή να παίζει σπορ. Τα παιδιά έπρεπε να αποκτήσουν ένα "πιστοποιητικό καλής συμπεριφοράς" από το σχολείο τους, πριν τους επιτραπεί να μπουν σε παιδικές χαρές. Οι πωλήσεις μπύρας απαγορεύονταν τις Κυριακές.

Το πάρκο δεν ήταν για την αναψυχή της εργατικής τάξης, αλλά για την πειθάρχηση. Εκεί, οι εργάτες έμαθαν να εκτιμούν τον σωστό τρόπο να απολαύσουν το πάρκο: το περίπατο. Το πρώιμο πάρκο του Fredrick Law Olmsted χρησίμευσε ως τεράστιος ναός της βικτοριανής αντίληψης της φύσης ως χώρου βελτίωσης.

Η ηθική του Fitness

Παρότι δεν βλέπουμε συχνά άνδρες με ψηλά καπέλα και γυναίκες με μεσοφόρια να παρελαύνουν με τα παιδιά τους τις Κυριακές, τα πάρκα παραμένουν ένα μέρος για να δείξουν αρετή και πειθαρχία: ο σύγχρονος πολιτισμός του fitness (υγιούς φυσικής κατάστασης και άθλησης) ενσαρκώνει τέλεια το ήθος της δεκαετίας του 19ου αιώνα για βελτίωση και πειθαρχία.

Οι Βικτωριανοί ήταν ισχυρά αντίθετοι στη σωματική δραστηριότητα - που ήταν για τους προλετάριους - και έβλεπαν το επιπλέον βάρος ως δείκτη της τάξης και της αξιοπρέπειας. Η γυμναστική και ο αθλητισμός άρχισαν να διεισδύουν στη ζωή της μεσαίας τάξης στον 20ο αιώνα και σήμερα εξυπηρετούν την ίδια λειτουργία με τον περίπατο.

Αυτή η σκέψη πρώτη φορά με χτύπησε πριν από εννέα χρόνια. Ζούσα στο GrandRapids του Michigan και απολάμβανα την ποδηλατάδα μου ως έναν τρόπο να εξερευνήσω ένα άγνωστο μέρος. Μια μέρα, αποφάσισα να επισκεφθώ το East GrandRapids, ένα πολύ πλούσιο προάστιο, επειδή έχει ποδηλατόδρομο γύρω από την λίμνη Reeds.

Μόλις έφτασα, συνειδητοποίησα αμέσως ότι ήμουν το μόνο άτομο που δεν φορούσε ρούχα γυμναστικής. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι γυμνάζονταν - οι περισσότεροι βγήκαν για μια βόλτα, όπως και οι προκάτοχοί τους - αλλά ήταν ντυμένοι για το γυμναστήριο. Οι άλλοι ποδηλάτες φορούσαν σφιχτά ρούχα spandex, σαν να ήταν στην αφετηρία του Tour de France.

Αυτά τα ρούχα στέλνουν ένα μήνυμα: «Μην κάνετε κανένα λάθος, δεν περπατάμε ή κάνουμε ποδήλατο ως μέσο μεταφοράς. Αυτή είναι η άσκηση». Οι πλούσιοι κάτοικοι του East GrandRapids μετέτρεψαν τη βόλτα στο πάρκο σε ρουτίνα γυμναστικής. Η αθλητική τους εμφάνιση απεδείκνυε ότι αυτή η δραστηριότητα ήταν μια πράξη προσωπικής ανάπτυξης.

Οι σύγχρονες τάσεις άθλησης, όπως η hotyoga, το spinning και το CrossFit, επιδεικνύουν όλα μια δέσμευση για αυταπάρνηση και αυτοπειθαρχία, αξίες πολύ επαινεμένες από τους Βικτωριανούς. Η μαραθωνιοδρομία έχει γίνει το απόλυτο σύμβολο: οι αθλητές μπορούν να δημοσιεύουν φωτογραφίες στα socialmedia για να αποδείξουν σε όλους ότι έχουν βασανίσει τα σώματα τους σε μια πολύ ενάρετη - και όχι καθόλου πονηρή - μόδα.

Αυτό διαπερνάει και τις καθημερινές δραστηριότητες. Τα TraderJoe's και τα WholeFoods είναι γεμάτα με άτομα ντυμένα με ρούχα προπόνησης χωρίς ίχνος ιδρώτα. Αυτή η ενδυμασία σηματοδοτεί τους φέροντες ως το είδος των ανθρώπων που νοιάζονται για το σώμα τους, ακόμα και όταν δεν ασκούνται. Τα παντελόνια γιόγκα και τα αθλητικά παπούτσια δείχνουν την αρετή εξίσου καθαρά με τα γυναικεία φορέματα με κορσέδες του 19ου αιώνα.

Το να είσαι σε καλή φυσική κατάσταση σήμερα είναι ταξικός δείκτης, κατακλύζοντας την κουλτούρα όχι μόνο του fitness αλλά και της διατροφής. Καθώς οι θερμίδες έχουν γίνει φθηνότερες, η παχυσαρκία έχει μετατραπεί από σημάδι πλούτου σε ένδειξη ηθικής αποτυχίας. Σήμερα, η ανθυγιεινή ζωή λειτουργεί ως χαρακτηριστικό γνώρισμα της απληστίας των φτωχών, με τον ίδιο τρόπο που εξετάζονταν οι σεξουαλικές τάσεις της εργατικής τάξης κατά τον δέκατο ένατο αιώνα.

Και οι δύο τύποι σκέψης υποστηρίζουν ότι οι κατώτερες τάξεις δεν μπορούν να ελέγξουν τον εαυτό τους, γι 'αυτό αξίζουν ακριβώς αυτό που έχουν και τίποτα περισσότερο. Δεν υπάρχει λοιπόν ανάγκη για υψηλότερους μισθούς ή επιδοτούμενη υγειονομική περίθαλψη. Άλλωστε, οι φτωχοί θα τα ξοδέψουν απλώς στα τσιγάρα και τα μπέργκερ.

Τόσο τότε όσο και τώρα, αυτές οι διακηρυγμένες διαφορές υγείας καταγράφουν την αηδία απέναντι στα σώματα των εργατών. Στο βιβλίο Ο δρόμος προς την αποβάθρα του Γουίγκαν, ο GeorgeOrwell πραγματεύεται την ύστερη – βικτωριανή ανατροφή του, γράφοντας ότι εκπαιδεύτηκε να πιστεύει «ότι υπήρχε κάτι διακριτικά απωθητικό προς ένα εργατικό σώμα». Στην εποχή του Orwell, το σαπούνι - όχι το γυμναστήριο - έκανε αυτή τη διάκριση. Διδάχθηκε ότι, με τα λόγια του, "οι κατώτερες τάξεις μυρίζουν".

Στις μέρες μας, το ίντερνετ καταγράφει διαταξικές φρίκες σε ιστοσελίδες όπως το People of Wal-Mart. Αντί να απωθούνται από τις ‘μάζες των απλύτων’, οι σύγχρονοι Βικτωριανοί χλωμιάζουν μπροστά στις ‘μάζες των υπερτροφικών’.

Ενώ η μπουρζουαζία του δέκατου ένατου αιώνα έβλεπε τις φιγούρες των γεματούληδων όχι ως ντροπιαστικές, αλλά ως καθησυχαστικά σημάδια της ευημερίας τους, οι πνευματικοί απόγονοί τους είναι εμμονικοί με τη σωστού είδους διατροφή. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, τα βιολογικά τρόφιμα έχουν περάσει από περιθωριακό φαινόμενο σε απόλυτη αναγκαιότητα.

Σκεφτείτε το κίνημα χωρίς-γλουτένη – μιλώντας για εκείνους που επιλέγουν να αποβάλλουν τη γλουτένη από τη διατροφή τους, όχι για εκείνους που έχουν κοιλιοκάκη και πρέπει να αποφεύγουν πλήρως το σιτάρι. Πριν από μερικά χρόνια, αστειεύθηκα ότι η εύρεση ενός κατοίκου που δεν τρώει γλουτένη στην πατρίδα μου στην αγροτική Nebraska θα ήταν παρόμοια με την εύρεση της συλλογής έργων του PeterKropotkin στην τοπική βιβλιοθήκη. Τώρα το φαγητό «χωρίς γλουτένη» εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε τοπικό ράφι σούπερ μάρκετ.

Αυτή η διατροφική πειθαρχία είναι μια μορφή ενάρετης αυταπάρνησης που θα έκανε τους Βικτωριανούς περήφανους. Αχ και να ζούσαν οι παππούδες μου αρκετό καιρό για να συνειδητοποιήσουν ότι το να καλλιεργούν δικές τους πατάτες και αγγούρια τους έκανε αστούς κι  όχι μπουρτζόβλαχους.

Αγώνες για Μαμάδες και δηλώσεις για Κολλέγια

Μια παρόμοια δυναμική μπολιάζει την οικογενειακή ζωή σήμερα. Όπως και οι πρόγονοί τους, οι σημερινές ανώτερες μεσαίες τάξεις δίνουν μεγάλη έμφαση στην οικογένεια. Αν και ο απολυταρχισμός του 19ου αιώνα έχει εγκαταλειφθεί, αυτήν η εποχή για πρώτη φορά είδε την παιδική ηλικία ως διακριτή και ξεχωριστή περίοδο της ζωής. Οι γονείς ενεργούσαν αναλόγως, φτιάχνοντας παιδικά δωμάτια στα σπίτια τους για τα παιδιά τους.

Οι πρακτικές ανατροφής των παιδιών καθίστανται πιο κοπιαστικές χρόνο με το χρόνο, απαιτώντας από τους γονείς να ασκούν ακραία πειθαρχία και αυταπάρνηση. Ένα πρόσφατο βιβλίο -  All Joy And No Fun - ακούγεται σαν μουσική στα αυτιά του Βικτοριανού. Τι θα μπορούσε να είναι πιο επιπόλαιη και λιγότερο εκπαιδευτική από τη διασκέδαση; Δεν υπάρχει χρόνος για αυτό εν μέσω των απαιτήσεων της σύγχρονης ανατροφής.

Οι μητέρες πρέπει να θηλάζουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, να παρέχουν μόνο βιολογικά τρόφιμα στα παιδιά τους και να κρατούν το χρόνο μπροστά στην οθόνη στο ελάχιστο. Τα διολισθήματα δείχνουν αποτυχία. Αυτό αντιπροσωπεύει ίσως τη σαφέστερη σχέση ανάμεσα στις βικτοριανές αξίες τότε και τώρα: περιορίζουν τις γυναίκες και ενισχύουν την ιεραρχία των φύλων.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι νέες προσδοκίες απαιτούν χρήματα και χρόνο. Μια εργαζόμενη μητέρα που πρέπει να τα βγάζει πέρα με πολλαπλές θέσεις εργασίας στον τομέα των υπηρεσιών θα είναι πολύ πιο δύσκολο να θηλάσει στη δουλειά από ό, τι μια γυναίκα που εργάζεται στο γραφείο. (Για να μην αναφέρουμε τη διαφορά στη γονική άδεια μεταξύ των υπαλλήλων και εργατών)

Οι σημερινές ηθικές επιταγές σχετικά με το θηλασμό επιτρέπουν στις γυναίκες της εργατικής τάξης - οι οποίες είναι λιγότερο πιθανό να θηλάσουν - να κριθούν ως ηθικές αποτυχίες. Πράγματι, οι δημόσιες διαμάχες για τους περιορισμούς απέναντι στο θηλασμό σπάνια επεκτείνονται σε απαιτήσεις για καλύτερη πρόσβαση στη γαλουχία για τις γυναίκες της εργατικής τάξης.

Οι εντατικές γονικές προσδοκίες συνεχίζονται και για πολύ μετά το τέλος της βρεφικής ηλικίας. Τα μικρά παιδιά ενθαρρύνονται να συμμετέχουν σε δαπανηρές αθλητικές λέσχες και οι γονείς να εγκαταλείψουν τον ελεύθερο χρόνο τους για να τους υποστηρίξουν. Αυτές οι δραστηριότητες απαιτούν χρόνο και χρήμα, δύο πόρους που οι εργαζόμενοι στερούνται.

Αυτός ο πολλαπλασιασμός των οργανωμένων δραστηριοτήτων αντιπροσωπεύει μια μορφή βελτίωσης: ο ελεύθερος χρόνος του παιδιού υπάγεται πλήρως στο Bildung. Και η ικανότητα να παρέχουν αυτές τις ευκαιρίες στα παιδιά απεικονίζεται ως μια αντανάκλαση της ηθικής μιας οικογένειας και όχι της οικονομικής κατάστασής τους. Ακριβώς όπως οι βικτοριανές γυναίκες έπρεπε να μάθουν να παίζουν το πιάνο και να μιλούν ιταλικά - επιδεικνύοντας μια φινέτσα που δεν είναι διαθέσιμη στα άλλα επίπεδα της κοινωνίας - τα σύγχρονα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο, μαθαίνουν μανδαρινικά και προσφέρουν εθελοντικά σε μια τοπική φιλανθρωπία.

Όμως, η κορωνίδα της σύγχρονης αναζήτησης για Bildung είναι σίγουρα η διαδικασία αίτησης για κολέγιο. Δεν υπάρχει καλή αναλογία με τον 19ο αιώνα για αυτό το γελοίο νέο τελετουργικό, αν και ο Dickens θα ήταν απόλυτα ικανός να σατιρίσει τον εγγενή παραλογισμό: Εκατομμύρια ανθρώπων ενεργούν σαν ένα σύστημα που ενώ βαραίνει πολύ προς το προνόμιο είναι στην πραγματικότητα ένα είδος αξιοκρατίας, κι ότι η αξία του ατόμου μπορεί να κριθεί από το κύρος του σχολείου στο οποίο έχει γίνει δεκτός.

Οι περισσότεροι Αμερικανοί που πηγαίνουν στο κολέγιο κάνουν αιτήσεις μόνο σε μερικά σχολεία. Αλλά τα παιδιά ανώτερης τάξης παρακολουθούν τυποποιημένα μαθήματα προπαρασκευαστικών εξετάσεων, κάνουν πρακτική άσκηση ή ταξιδεύουν το καλοκαίρι για να έχουν υλικό για τα εισαγωγικά τους δοκίμια και συχνά αιτούνται σε δεκάδες σχολεία για να μεγιστοποιήσουν τις πιθανότητές τους να εισαχθούν σε εκείνο με το καλύτερο όνομα. Οι γονείς - ανεξάρτητα από τις πραγματικές πνευματικές ικανότητες των παιδιών τους - μπορούν στη συνέχεια να ξενοιάσουν με τη γνώση ότι είναι καλύτερο από την πλέμπα που παρακολουθούν το DirectionalState U.

Bildungγια όλους!

Η σημερινή ανώτερη μεσαία τάξη διατηρεί το παραμύθι μιας αξιοκρατικής κοινωνίας, όπως και οι Βικτωριανοί. Αυτό το αφήγημα τους επιτρέπει να διατηρήσουν την οικονομική τους θέση πίσω από τις πλάτες των εργαζομένων, οι οποίοι διδάσκονται ότι τα προβλήματα υγείας τους και οι δύσκολες προοπτικές σταδιοδρομίας τους, αντιπροσωπεύουν ατομικά σφάλματα και όχι κάποια δυσλειτουργία του συστήματος.

Φυσικά, η άσκηση, η κατανάλωση βιολογικών προϊόντων και η ώθηση των παιδιών να περνούν χρήσιμα τον ελεύθερο χρόνο τους δεν είναι εγγενώς κακά πράγματα. Ωστόσο, γίνονται δείκτες αστικών αξιών, όταν αυτοί χρησιμοποιούνται για να επιβεβαιώσουν την ηθική υπεροχή μιας τάξης έναντι μιας άλλης και να δικαιολογήσουν την κοινωνική ανισότητα. Ήταν εξίσου ειδεχθές τον δέκατο ένατο αιώνα όπως είναι και σήμερα.

Πρέπει να ενδιαφερόμαστε για την υγεία, τη διατροφή και την εκπαίδευση. Αλλά αντί να τα βλέπουμε ως τρόπους για να στηρίξουμε την ταξική κυριαρχία, θα πρέπει να τα βελτιώσουμε για όλους. Φανταστείτε αν όλη η ενέργεια που χρησιμοποιείται για να μπει ο μέσος γόνος οικογένειας της ανώτερης τάξης σε αναγνωρισμένα κολέγια, ανακατευθύνονταν για να γίνει η τριτοβάθμια εκπαίδευση πιο προσιτή και οικονομική σε όλους τους τομείς. Φανταστείτε εάν η πρόσβαση σε υγιεινά τρόφιμα γίνονταν προτεραιότητα έναντι στην επίτευξη κύρους μέσω της αγοράς των πιο παρθένων προϊόντων. Φανταστείτε, εν ολίγοις, τι θα φαινόταν ο κόσμος μας αν σοσιαλιστικές αξίες – όχι Βικτωριανές – κυριαρχούσαν.

Μετάφραση: Παπαδοπούλου Μαρίνα

Δημοσιεύτηκε στο jacobinmag.com

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ρωσία επιστρέφει στη Μέση Ανατολή. Το Συριακό στοίχημα του Πούτιν

Ο Πούτιν έχει διατρέξει έναν τεράστιο κίνδυνο με το να στηρίξει το Assad της Συρίας με στρατιωτική δύναμη. Αν το τζογάρισμά του αποδώσει, η Ρωσία θα μπορούσε να είναι ο ειρηνευτής με μόνο οριακές στρατιωτικές απώλειες. Εάν όχι, ξαναπροκαλεί αποσταθεροποίηση και τις απειλές από το ISIS.

Του AlexeiMalashenko

 Τα ρωσικά βομβαρδιστικά Sukhoi Su-34 και οι κατευθυνόμενοι πυραύλοι Kalbir που πυροδότησαν από την Κασπία Θάλασσα άλλαξαν την ισορροπία ισχύος στο πεδίο της Συρίας, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Η ένταση του βομβαρδισμού επέτρεψε στην κυβέρνηση της Συρίας να αναλάβει εκ νέου την επίθεση. Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι ο Πούτιν δίνει στον Bashar al-Assad αυτή την τακτική υποστήριξη: η Συρία είναι το τελευταίο ίχνος της παρουσίας της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή, σύμβολο της παλιάς δόξας. Η σταθερή υποστήριξη της Ρωσίας για το καθεστώς Assad την οδήγησε να παίξει αποφασιστικό ρόλο το 2013 στην εξάρθρωση του χημικού οπλοστασίου της Συρίας, προκειμένου να αποφευχθεί η δυτική παρέμβαση (1). Αποδείχθηκαν λανθασμένοι όσοι ισχυρίστηκαν ότι η Ρωσία ήταν τώρα μόνο μια περιφερειακή εξουσία, χωρίς συμφέροντα έξω από το μετα-σοβιετικό χώρο.

Από τις πρώτες συμβάσεις πολεμικών εξοπλισμών το 1956, η Συρία διατήρησε πολύ στενές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, ενισχύθηκε από τη σύντομη πολιτική ένωση της Συρίας με την Αίγυπτο (Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, 1958-61) και την ανάκαμψη στην εξουσία το 1963 του κόμματος Μπάαθ από τον αραβικό σοσιαλισμό. Ο πρόεδρος Hafez al-Assad, πριν από το θάνατό του το 2000, προέτρεψε τον γιο του Bashar να διατηρήσει τη σχέση ως ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της φατρίας του στην κορυφή της χώρας.

Μετά τη διάλυση της συμμαχίας της Ρωσίας με την Αίγυπτο και την απώλεια των εγκαταστάσεων υποστήριξης στην Αλεξάνδρεια και τη Mersa Matruh το 1977, το συριακό λιμάνι Tartus ήταν η μόνη πολεμική βάση για ρωσικά πολεμικά πλοία στη Μεσόγειο. Τους τελευταίους μήνες, αυτά έχουν γίνει μια αξιοσημείωτη παρουσία στα ανοικτά των ακτών της Συρίας. το Σεπτέμβριο ήταν στην περιοχή το τεράστιο πυρηνικό υποβρύχιο κατηγορίας Typhoon, DmitryDonskoy.

Η ρωσική βοήθεια στη Συρία έχει αυξηθεί από την Αραβική Άνοιξη. Η κατάρρευση των καθεστώτων της Τυνησίας, της Αιγύπτου και της Λιβύης, η διάλυση του Ιράκ και η εμφάνιση του ISIS το 2014 έπεισαν τη Ρωσία να συνεχίσει να υποστηρίζει το Assad και να ενισχύσει τη θέση της στην περιοχή. Η εκτεταμένη αστάθεια και η δυσκολία στην ανάγνωση των πολιτικών της Δύσης, ειδικά εκείνων των ΗΠΑ, οδήγησαν τις κυβερνήσεις να διαφοροποιήσουν τις συμμαχίες τους. Η Γαλλία πούλησε όπλα στις χώρες του Κόλπου. Η Ρωσία υπέγραψε πρόσφατα εμπορικές, στρατιωτικές και τεχνικές συμφωνίες με την Αίγυπτο, το Ιράκ και την Ιορδανία. Η Σαουδική Αραβία χρηματοδοτεί αιγυπτιακές αγορές ρωσικών όπλων και το ταμείο κρατικών επενδύσεων της Σαουδικής Αραβίας αποφάσισε τον Ιούλιο να επενδύσει 10 δισεκατομμύρια δολάρια στη Ρωσία.

Νοσταλγία για το Nasser

Ορισμένοι Άραβες πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι νοσταλγούν τις ημέρες του Gamal Abdel Nasser, στη δεκαετία του 1950 και του '60, όταν ο ιδεολογικός ανταγωνισμός μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Δύσης έδωσε στους Άραβες περιθώρια ελιγμών. Δεν ήταν τυχαίο ότι ο πρόεδρος της Αιγύπτου Abdel Fatah al-Sissi επαίνεσε τον Nasser κατά τη διάρκεια της εκλογικής του εκστρατείας το 2014. Ο Πούτιν ανανέωσε τους παλαιούς δεσμούς και εξασφάλισε σύμβαση όπλων αξίας 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων υποστηρίζοντας τον Sissi - ο οποίος επισκέφθηκε τη Μόσχα τον Αύγουστο - χωρίς δισταγμό.

Η Ρωσία ελπίζει να ενισχύσει την επιρροή της υπό την κάλυψη του διεθνούς δικαίου. Σε δήλωσή του στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 28 Σεπτεμβρίου, ο Πούτιν πρότεινε την ιδέα "ενός ψηφίσματος που αποσκοπεί στο συντονισμό των ενεργειών όλων των δυνάμεων που αντιμετωπίζουν το Ισλαμικό Κράτος και άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις. [...] Φυσικά, οποιαδήποτε βοήθεια σε κυρίαρχα κράτη μπορεί και πρέπει να προσφέρεται και όχι να επιβάλλεται, αποκλειστικά και μόνο σύμφωνα με τον Χάρτη του ΟΗΕ. [...] Πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό να βοηθήσουμε στην αποκατάσταση κυβερνητικών θεσμών στη Λιβύη, να υποστηρίξουμε τη νέα κυβέρνηση του Ιράκ και να παράσχουμε πλήρη βοήθεια στη νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας" (2).

Η Ρωσία επιστρέφει στη Μέση Ανατολή, αν και δεν ισχυρίζεται ότι θα ανακτήσει την επιρροή που είχε η Σοβιετική Ένωση στις διεθνείς σχέσεις. Ωστόσο, αντιμετωπίζει επίσης ένα παράδοξο: ο Assad δεν είναι πολύ δημοφιλής σε πολλές αραβικές χώρες και αυτή η συμμαχία ευθυγραμμίζει τη Ρωσία με το Ιράν, τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο και τις σιίτικες πολιτοφυλακές στο Ιράκ, σε μια περιφερειακή αντιπαράθεση που οι σουνίτες αντίπαλοί τους εμφανίζονται όλο και περισσότερο ως σεχταριστές. Αν ο Πούτιν θέλει να δείξει τη δύναμη και τη δυνατότητα της Ρωσίας να βοηθήσει τους φίλους του - τόσο στην κοινή γνώμη όσο και στους περιφερειακούς εταίρους του - δεν μπορεί να επιδείξει αδυναμία, εγκαταλείποντας τον Assad.

Μπορεί η σύγκρουση να επιλυθεί με συμφωνία; Από τη ρωσική σκοπιά, αυτό θα ήταν δυνατό εάν η Δύση αποδεχτεί ότι ο Assad θα παραμείνει στην εξουσία, τουλάχιστον για μια καθορισμένη περίοδο. Ο Πούτιν δήλωσε τον Σεπτέμβριο στο Κογκρέσο της Συμμαχίας για την Ασφάλεια (CSTO, Ρωσικό ΝΑΤΟ) (3) στο Dushanbe του Τατζικιστάν ότι ήταν ζωτικής σημασίας να εξεταστεί ο πολιτικός συμβιβασμός στη Συρία, λέγοντας ότι ο Assad ήταν έτοιμος να εμπλέξει στο "υγιές" τμήμα της αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. Κάτι τέτοιο θα επέτρεπε τη συγκρότηση Συριακού συνασπισμού, συμπεριλαμβανομένου του τμήματος της αντιπολίτευσης που θα μπορούσε να σπάσει τα τζιχάντικα κινήματα. Ο πρόεδρος θα μπορούσε τότε να παραδώσει "με δική του ελεύθερη βούληση" έναν διάδοχο που θα εγκριθεί τόσο από τις μεγάλες πολιτικές δυνάμεις στη Συρία όσο και από εξωτερικούς παράγοντες.

Αυτό μπορεί να φαίνεται απίθανο προς το παρόν, αλλά έχει ήδη συζητηθεί από υπουργούς Εξωτερικών - αν και απρόθυμα. Εάν συμβεί, η Ρωσία θα μπορούσε να μοιάζει με έναν παράγοντα ειρήνης. Το να παρέμβει μετά από αίτημα της κυβέρνησης της Συρίας θα της δώσει το γεωπολιτικό αντίβαρο, όπως η Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και ως προστάτης των μειονοτήτων στην περιοχή - ένας ρόλος που ανέλαβε η τσαρική Ρωσία όσον αφορά τους ανατολικούς Χριστιανούς.

Ανταλλαγή της Συρίας με την περιοχή του Ντονμπάς;

Η Ρωσία παίζει σε πολύ μεγαλύτερη σκακιέρα. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις που θα υποστήριζαν το γεγονός οτι η Ρωσία ενδέχεται να ετοιμάζεται να “ανταλλάξει” την εμπλοκή και επιρροή της στη Συρία, με την περιοχή του Ντονμπάς στην Ουκρανία, η οποία είναι διχασμένη ανάμεσα στις φωνές υπέρ της επανένωσης με τη Ρωσία και σε εκείνες που παραμένουν πιστές στο Κίεβο. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ηταν πρόθυμοι να λάβουν σοβαρότερα υπόψη τα συμφέροντα της Ρωσίας στη Συρία, τότε και η Ρωσία θα ήταν πιο μετριοπαθής σε σχέση με τις θέσεις της στην Ουκρανία. Το Σεπτέμβριο, Ρωσία και Ουκρανία, με την Ευρωπαϊκή Ένωση στο ρόλο του μεσάζοντα, συμφώνησαν σε μια τιμή για το φυσικό αέριο, η οποία βόλευε τόσο την Ουκρανία όσο και τη ρωσική εταιρία Gazprom, που αντιμετώπιζε μεγάλη δυσκολία στο κλείσιμο νέων συμβολαίων (4). Αν και είναι αβέβαιη η πλήρης εφαρμογή των συμφωνιών I και II του Μίνσκ, που υπογράφηκαν το 2014 και 2015 αντίστοιχα, η συνάντηση των δύο χωρών τον Οκτώβριο αύξησε τις πιθανότητες για τη διατήρηση της ανακωχής στην περιοχή του Ντονμπάς, με την άμεση απόσυρση των πυρομαχικών από τις δύο πλευρές και την αποδοχή της αναβολής των τοπικών εκλογών προκειμένου να επιτευχθεί μια θεσμική επίλυση του ζητήματος.

Η Ρωσία βρίσκεται σε αδιέξοδο. Στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ο Πούτιν κατηγόρησε κάποια από τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ ότι “οργάνωσαν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα [...] που πυροδότησε έναν εμφύλιο πόλεμο”. Εκτός των άλλων όμως, υποστήριξε τις συμφωνίες του Μίνσκ, αναφέροντας ότι “η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας δεν μπορεί να διασφαλιστεί με απειλές και όπλα. Αυτό που χρειάζεται είναι να ληφθούν πραγματικά υπόψη τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των κατοίκων της περιοχής του Ντονμπάς, με απόλυτο σεβασμό για την όποια επιλογή τους.”.

Το μέλλον της Συρίας μετά τη διακυβέρνηση Assad και το κατά πόσο είναι εφικτή η συγκρότηση μιας συμμαχικής κυβέρνησης, είναι αβέβαιο. Καθένας εκ των συμμετοχόντων στη σύγκρουση, βλέπει και μια διαφορετική λύση για το ζήτημα. Η Ρωσία συνεχίζει να αυξάνει τη σταρτιωτική και τεχνική της συνδρομή. Οι εναέριες επιθέσεις των ρωσικών αεροσκαφών είναι μία διαρκής υλικοτεχνική απαίτηση για τη Ρωσία: εφόσον ο στόχος είναι αρκετά κοντά, η αεροπορική βάση στην πόλη Λαττάκεια της Συρίας, πρέπει να είναι διαρκώς προστατευμένη από τάνκς και πολεμικά ελικόπτερα τύπου MilMi-24. Επίσημες πηγές κάνουν λόγο για 2.000 στρατιώτες, αριθμό που απ’ότι φαίνεται ο στρατός θεωρεί επαρκή. Παρόλα αυτά, η κρίση στην Κριμαία, ήδη έχει αποδείξει τη δυσχέρεια στον ακριβή εντοπισμό του αριθμού των εμπλεκόμενων στρατιωτών. Δεν αποτελεί πάντως είδηση η παρουσία των αποσπασμένων στρατιωτικών στην περιοχή: η Ρωσία στέλνει στρατιωτικούς στη Μέση Ανατολή από τη δεκαετία του ‘50.

Ο ρόλος των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Συρία, μπορεί να περιοριστεί στην προστασία των κύριων βάσεων του συριακού στρατού και στη συμμετοχή σε ειδικές αποστολές. Η Ρωσία ακόμη θυμάται το LCOSF, το τμήμα του σοβιετικού στρατού που είχε σταλεί αρχικά στο Αφγανιστάν και το τέλμα στο οποίο περιήλθε (1979-1989), αφού κατά τη δράση του χάθηκαν 14.000 στρατιώτες, μέλη του σοβιετικού στρατού, ενώ οι τραυματίες ανήλθαν στους 50.000 και σκοτώθηκαν 1,5 εκατομμύριο Αφγανοί. Υποστηρικτές του ISIS αναφέρουν ότι αυτός ο καταστροφικός πόλεμος συντέλεσε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Μία εδαφική παρέμβαση στη Συρία, δεν θα συνεισφέρει στην αύξηση της δημοτικότητας του Πούτιν.

Διατήρηση του Assad στην εξουσία

Σύμφωνα με δυτικές δυνάμεις, κύριος στόχος της Ρωσίαςδεν είναι η διάλυση του ISIS, αλλά η διατήρηση του Assad στην εξουσία. Οι ρωσικές εναέριες επιθέσεις στοχεύουν σε περισσότερες αντίπαλες ομάδες, μεταξύ των οποίων και το Μέτωπο αλ Νούσρα, που σχετίζεται με την Αλ-Κάιντα. Η Ρωσία ελπίζει ότι η δράση της ενάντια στο ISIS θα ενθαρρύνει κι άλλες χώρες που εμπλέκονται στη διένεξη και να ξεκινήσουν έναν “πόλεμο κατά του εξτρεμισμού”. Ωστόσο, μια διεθνής συμμαχία μοιάζει απίθανη· στην καλύτερη περίπτωση, να υπάρξει μια τεχνική συνεννόηση για την αποφυγή των εναέριων ατυχημάτων. Εξίσου απίθανη είναι και η συμμαχία Ρωσίας, Ιράν και Κίνας, που συζητείται πολύ στο Ρωσικό τύπο, ως αντίποδας στην εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμαχικών τους χωρών. Κι αυτό γιατί αφενός η Κίνα αρνείται να παρέμβει σε καταστάσεις που συμβαίνουν εκτός των συνόρων της, το Ιράν αφετέρου φιλοδοξεί να ικανοποιήσει δικά του συμφέροντα-παρόλο που ο στρατηγός QassemSoleimani, επικεφαλής των επαναστατών Al-Quds, που εμπλέκονται τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία, θεάθηκε στη Μόσχα. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ BinyaminNetanyahu, ο οποίος ανησυχεί ότι μια συμμαχία μεταξύ της Ρωσίας και των σιιτικών δυνάμεων (theShiaAxis) θα προμηθεύσει όπλα και στρατιωτική δύναμη στη Χεζμπολάχ, έχει ζητήσει αντίστοιχες επιβεβαιώσεις από τον Πούτιν.

Η δράση του ISIS εξυηρέτησε τα ρωσικά συμφέροντα με την έννοια ότι επέτρεψε στη Ρωσία να δείξει τους συμμάχους της στην περιοχή και να αποδείξει ότι ακόμα μπορεί να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην πορεία των εξελίξεων. Η Ρωσία έχει τη δυνατότητα να παρουσιάζεται ως ο προστάτης των μουσουλμανικών χωρών της Κεντρικής Ασίας, μέσω του CSTO. Πιο πολύ από ποτέ μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ρωσία κάνει λόγο για τη διατήρηση της σταθερότητας στην Ευρασία και την προστασία των συμμάχων της από τις εξωτερικές απειλές. Για πολλά χρόνια αυτό σήμαινε προστασία από τους αφγανούς Τaliban· πλέον, περιλαμβάνει και το ISIS, το οποίο βαθμιααία διεισδύει στα δυτικά σύνορα της Κεντρικής Ασίας.

Το ISIS εξαρχής είχε ταυτοποιήσει τη Ρωσία ως αντίπαλο. Πέρσι είχε δημοσιεύσει βίντεο με το οποίο προειδοποιούσε τον Πούτιν: “ Αυτά είναι τα αεροπλάνα (που πλέον βρίσκονται στην κατοχή του ISIS) που στείλατε στον Basharal-Assad. Με την ευχή του Αλλάχ, θα σας τα στείλουμε πίσω. [...] Ο θρόνος σας ήδη τρέμει [...] και θα καταστραφεί με την είσοδό μας στη Ρωσία.”. Επίσης, το ISIS διακηρύττει ότι θα ελευθερώσει τη Δημοκρατία της Τσετσενίας και όλη την περιοχή του Καυκάσου. Αυτό μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται φιλόδοξο, αλλά οι τζιχαντιστές βρίσκονται σε θέση να ενδυναμώσουν την επιρροή τους στο Βόρειο Καύκασο, εκμεταλλευόμενοι τις διαμαρτυρίες κατά των κρατικών αρχών, τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Το πιθανότερο είναι να υπάρξουν κι άλλες επιθέσεις όμοιες με αυτή στη ρωσική πρεσβεία στη Δαμασκό (το Μάιο, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο), ενώ είναι δυνατό να επεκταθούν και σε ρωσικό έδαφος.

Η απόφαση για την εισβολή στο Αφγανιστάν το 1979, πάρθηκε από το Πολίτμπιρο (Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος), στο εσωτερικό της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο LeonidBrezhnev επέτρεψε στους συναδέλφους του να τον πείσουν. Ο επικεφαλής της KGB, YuriAndropov, νυν Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, αν και αρχικά ήταν αντίθετος με την εισβολή, στη συνέχεια πείσθηκε.

Σήμερα, ξέρουμε ποιός παίρνει τις αποφάσεις. Και πώς: η Γερουσία ομόφωνα ενέκρινε την απόφαση να σταλούν ρωσικά στρατεύματα στη Συρία το Σεπτέμβριο, Ο Πούτιν παίρνει όλες τις αποφάσεις μόνος του με βάση τις δικές του εκτιμήσεις για την κατάσταση. Κάποιες από τις αποφάσεις μάλιστα φαίνονται να είναι συναισθηματικά επηρεασμένες σε μεγαλό βαθμό, και να έχουν παρθεί χωρίς να έχει δοθεί αρκετό βάρος στις συνέπειές τους.

Οι Ρώσοι θυμούνται την κρίση των πυραύλων της Κούβας του 1962: ο επικεφαλής της Σοβιετικής Ένωσης NikitaKrushchev αποφάσισε ξαφνικά να στείλει πυρηνικούς πυραύλους στην Κούβα. Ισχυρίστηκε ότι το είχε συζητήσει με τους συναδέλφους του, αλλά σήμερα ξέρουμε ότι το περιβάλλον του μόλις που το είχε πληροφορηθεί (5). Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντέδρασαν γρήγορα μπλοκάροντας την Κούβα και απειλώντας να εισβάλουν (6). Αυτό ήταν που ανάγκασε τη Ρωσία να υποχωρήσει, ενώ η αξιοπιστία του Krushchev ανάμεσα στους συναδέλφους του είχε ήδη φθαρεί.

Πολλοί βλέπουν τον Πούτιν ως πιο αποφασιστικό και αποτελεσματικό ηγέτη, συγκριτικά με τον Ομπάμα, Ισχυρίζονται ότι αυτό το απέδειξε με τον τρόπο που διαχειρίστηκε τη συριακή κρίση, όντας ένα βήμα πιο μπροστά από τους αντιπάλους του. Οι συγκυριακές, συμπτωματικές νίκες όμως, συχνά συνοδεύονται από αδιέξοδα ή και οπισθοχωρήσεις. Οι επιθέσεις όλων αυτών των ετών δεν έπληξαν το ISIS. Η προσπάθεια της Ρωσίας να επιστρέψει ως κεντρικός παίκτης στο σκηνικό της Μέσης Ανατολής θα πετύχει μόνο εάν καταφέρει να δημιουργήσει ευνοϊκές συνθήκες για μια διεθνή πολιτική λύση του ζητήματος.

O Alexey Malashenko είναι επικεφαλής του προγράμματος για τη Θρησκεία, την Κοινωνία και την Ασφάλεια στο Κέντρο Carnegie Endowment for International Peace της Μόσχας. Το τελευταίο του βιβλίο είναι Η Μάχη για την Επιρροή: Η Ρωσία στην Κεντρική Ασία, Carnegie, Moscow, 2014.

(1) See Jacques Lévesque, “Russia returns”, Le Monde diplomatique, English edition, November 2013.

(2) Full transcript at http://gadebate.un.org/listbydate/2015-09-28

(3) The CSTO’s members are Russia, Armenia, Belarus, Kazakhstan, Kyrgyzstan and Tajikistan.

(4) See Catherine Locatelli, “Gazprom’s eastern future”, Le Monde diplomatique, English edition, June 2015.

(5) William Taubman, Khrushchev: the Man and His Era, Norton, New York, 2003.

(6) See Daniele Ganser, “Russian roulette in Cuba”, Le Monde diplomatique, English edition, November 2002.

Αναδημοσίευση από Le Monde diplomatique (November 2015)

Μετάφραση

Λαζαρίδου Έλενα – Λυδία

Παπαδοπούλου Μαρίνα

Διαβάστε περισσότερα...

Ποια κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ;

Του Δημήτρη Μητρόπουλου.

(Με αφορμή τις πρόσφατες κινητοποιήσεις ενάντια στο πολυνομοσχέδιο)

Είναι σύνηθες η ψήφιση ενός μνημονιακού πολυνομοσχεδίου να φθείρει και να αδυνατίζει την κυβέρνηση. Στη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου για το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης το έως σήμερα σύνηθες δεν επιβεβαιώθηκε. Αντίθετα η κυβερνητική πλειοψηφία ενισχύθηκε, ασχέτως το αν αυτή η διεύρυνση αφορά ένα πολιτικά φαιδρό πρόσωπο που προέρχεται από ένα φαιδρό κόμμα.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS