english

Το αμερικανικό «τζιχάντ εξπρές»: Ινδονησία-Αφγανιστάν- Συρία- Φιλιππίνες

Του  Andre Vltchek.
Ήταν αργά τη νύχτα, αλλά στο αεροδρόμιο Soekarno-Hatta της Τζακάρτας, Τερματικό 3, υπήρχε πλήθος οικογενειών και φίλων που περίμεναν την άφιξη των δικών τους από το εξωτερικό.
 
Ο φίλος μου  Noor Huda Ismail είχε μόλις αφιχθεί από τη Σιγκαπούρη  και αποφάσισα να πάω να τον πάρω από το αεροδρόμιο για να κουβεντιάσουμε. […] κατά τη μία ώρα της διαδρομής προς την πρωτεύουσα και να ανταλλάξουμε ιδέες και πληροφορίες. 
Διαβάστε περισσότερα...

ΗΠΑ: ο πόλεμος μεταξύ των ελίτ – οι ολιγάρχες τα πάνε καλά , ο λαός υποφέρει

 
Του Τζέιμς Πέτρας 
 
Σε μια κλίμακα πρωτοφανή από την «μεγάλη» παγκόσμια ύφεση της δεκαετίας του 1930, στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα σημειώνονται οξύτατες πολιτικές επιθέσεις, διαιρέσεις και υφαρπαγές εξουσίας. Απολύσεις κυβερνητικών αξιωματούχων, έρευνες του Κογκρέσου, απαιτήσεις για προεδρική παραπομπή, κυνηγητό μαγισσών, απειλές φυλάκισης για «επίδειξη περιφρόνησης προς το Κογκρέσο» και απροκάλυπτες διαμάχες για την εξουσία έχουν θρυμματίσει τη βιτρίνα πολιτικής ενότητας και συναίνεσης ανάμεσα στις ανταγωνιζόμενες ισχυρές μερίδες της ολιγαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Διαβάστε περισσότερα...

Κι όμως ο θάνατος του Μητσοτάκη φέρνει μια πίκρα…

Του antapoΚΡΙΤΗ.

Σε αντίθεση με ό,τι θα ανέμενε κανείς, ο θάνατος του Μητσοτάκη δεν προκαλεί καμμιά ευφορία. «Ding-Dong! The Witch Is Dead» τραγουδούσαν και πανηγύριζαν οι Βρετανοί των λαϊκών τάξεων με το άκουσμα του θανάτου της Θάτσερ. Ο Μητσοτάκης ήταν αντικείμενο χλευασμού έως και μίσους στη διάρκεια του ενεργού πολιτικού του βίου και για πολλά χρόνια μετά. Απότοκο όχι απλά της πολιτικής του, αλλά και του συμβολικού φορτίου που έφερε ο πρώτος καθαρός εκπρόσωπος του νεοφιλελευθερισμού στην ελληνική πολιτική σκηνή. Συνέβαλε βεβαίως και η έντεχνη απόπειρα του τότε ΠΑΣΟΚ να φιλοτεχνήσει το απόλυτο κακό στο πρόσωπο του Μητσοτάκη (Δρακουμέλ κλπ) ώστε να δικαιολογεί την επιλογή του «μικρότερου κακού» στο όνομα του Α. Παπανδρέου στην αρχή, και των διαδόχων του αργότερα. Τι κι αν από το 90 και μετά όλες οι κυβερνήσεις ακολουθούν ίδια και απαράλλακτη πολιτική;

Διαβάστε περισσότερα...

Μητροπολιτικό πάρκο Γουδή – Ιλισίων: Η ιστορία ενός αγώνα που συνεχίζεται

Της Ελένης Πορτάλιου.

Ο πρωθυπουργός πολεοδομεί

17 Μαρτίου κι ενώ η διαπραγμάτευση βρισκόταν στα βράχια ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε (βλέπε αναλυτικό δισέλιδο ρεπορτάζ Αυγής) τα πολεοδομικά του σχέδια για την Αθήνα στο δήμαρχο Αθηναίων κ. Καμίνη. Ερήμην Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας, αρμόδιων υπηρεσιών, του ίδιου του δήμου - ο οποίος είχε εκπονήσει αναλυτική μελέτη για το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή/ Ιλισίων - της Περιφέρειας Αττικής και πολύ περισσότερο των κατακτημένων ρυθμίσεων με πολύχρονους αγώνες κοινωνικών και οικολογικών κινημάτων, το Γραφείο Πρωθυπουργού σχεδιάζει για την πρωτεύουσα και δημοσιοποιεί τις τελεσίδικες αποφάσεις του. Θα μπορούσε εύλογα να σκεφτεί κανείς ότι, εν όψει του 4ου μνημονίου και των νέων μέτρων απομείωσης των ήδη δραματικά συρρικνωμένων λαϊκών εισοδημάτων, ανακαλύπτεται το «παράλληλο πρόγραμμα» ως επικοινωνιακός αντιπερισπασμός στην κοινωνική αγανάκτηση. Από αυτού του τύπου τις εξαγγελίες ελάχιστες προτάσεις προχωρούν και συνήθως δεν αποκλίνουν από τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία.

Διαβάστε περισσότερα...

Συμπεράσματα και σκέψεις από τις Γαλλικές εκλογές

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

1. Η πολιτική κρίση στη Γαλλία και σε όλη την Ε.Ε.
Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών επιβεβαίωσε τις τάσεις που κυριαρχούν τα τελευταία χρόνια. Τα διαδοχικά ανορθόδοξα εκλογικά αποτελέσματα σε όλη την Ευρώπη, δείχνουν ότι δεν έχει αποκατασταθεί κανενός είδους ομαλότητα στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, η πολιτική της άγριας λιτότητας  απλώνεται και βαθαίνει σε ολη την Ευρωζώνη, παρότι είναι εμφανές ότι τροφοδοτεί την ίδια αδιέξοδη μήτρα της οικονομικής κρίσης. Η ιστορική σοσιαλδημοκρατία ακολούθησε με καθυστέρηση τη μοίρα του κεϊνσιανού μοντέλου και του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας και κατέρρευσε και αυτή. Η οικονομική κρίση συρρίκνωσε και φτωχοποίησε τα μεσαία στρώματα με αποτέλεσμα η υλική βάση που γεννούσε προσδοκίες επιστροφής στις καλές ημέρες του καπιταλισμού να έχει εκλείψει. Η σοσιαλδημοκρατία που φλέρταρε με τις γλυκιές και ταυτόχρονα απατηλές μνήμες του κράτους πρόνοιας, ενώ κάθε φορά που βρισκόταν στην εξουσία το κατεδάφιζε, οδεύει προς εξαφάνιση. Η κατολίσθηση του σοσιαλιστή υποψήφιου Αμόν υπογραμμίζει την κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ταυτόχρονα ο αποκλεισμός του Φιγιόν δείχνει την κρίση του παλιού δικομματικού μοντέλου, τη φθορά και αναξιοπιστία της ιστορικής δεξιάς. Ευρύτατα κοινωνικά στρώματα που άλλοτε εκφράζονταν με σχετική ασφάλεια είτε από τη Δεξιά είναι από την Κεντροαριστερά, σήμερα μένουν ορφανά δημιουργώντας τεράστια πολιτικά κενά, αστάθεια, μεγάλους κινδύνους αλλά και υπαρκτές ευκαιρίες. Το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα δεν είναι σταθερό και αυτό είναι το πρώτο μεγάλο συμπέρασμα από την αναμέτρηση ενός τραπεζίτη και μιας ακροδεξιάς στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών.

Διαβάστε περισσότερα...

JunkEconomics: Η συνταγή του ΔΝΤ για την Ελλάδα

Συνέντευξη του Michael Hudson, καθηγητή Οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Missouri, για το Real News Network και τη δημοσιογράφο Sharmini Peries.

«Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για διεθνή προστασία των οφειλετών», υποστηρίζει ο οικονομολόγος Michael Hudson.

Διαβάστε περισσότερα...

Για το ρόλο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων ως βραχίονα του νεοφιλελευθερισμού

Του Michael Barker.

Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) παραμένουν πανταχού παρούσες στις ζωές των περισσότερων ανθρώπων (είτε αυτοί το συνειδητοποιούν είτε όχι).

Διαβάστε περισσότερα...

Το σχέδιο των ΗΠΑ για τη Μακεδονία (ΠΓΔΜ): Κρατήστε τη Σερβία υπό έλεγχο και τη Ρωσία μακριά

Ο Dr Marcus Papadopoulos είναι ο εκδότης και συντάκτης της Politics First, μιας μη κομματικής δημοσίευσης για το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Κατέχει διδακτορικό στην ιστορία της Ρωσίας και ειδικεύεται στη Ρωσία και το υπόλοιπο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών στην διάλυση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας συχνά παραβλέπεται από τους ανθρώπους που είναι επικριτικοί της παρέμβασης της Ουάσινγκτον στις εσωτερικές υποθέσεις των ανεξάρτητων, κυρίαρχων κρατών.

Διαβάστε περισσότερα...

Θα σφετεριστεί η «εναλλακτική δεξιά» το αντιπολεμικό κίνημα;

Του Σέιμους Κουκ*

Εκατομμύρια άνθρωποι διαδήλωσαν εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ φοβούμενοι ότι θα προκαλέσει  καταστροφή τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και εκτός των συνόρων τους.  Αυτό το κίνημα αντίστασης εξακολουθεί να αποτελεί μια ισχυρή κοινωνική δύναμη και πρόσφατα ένας από τους μεγαλύτερους φόβους του –η εξαπόλυση ενός νέου πολέμου--  πραγματοποιήθηκε, όταν ο Τραμπ βομβάρδισε τη Συρία και επέκτεινε τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή σε μια περίοδο που εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.

Διαβάστε περισσότερα...

Οι ΗΠΑ προκλητικά και απρόσκλητα κλιμακώνουν τον πόλεμο στη Συρία. Οι πρόθυμοι της ΕΕ μαζί με τους «φονιάδες των λαών»

Του Νίκου Γαλάνη.

Ποιος θυμάται το περιβόητο – και ψευδές όπως αποδείχτηκε – «ο Σαντάμ ρίχνει χημικά» με το οποίο ξεκίνησαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους την ανατροπή καθεστώτων και την καταστροφή στη Μ. Ανατολή το 1991; Ποιος θυμάται το «ο Καντάφι ρίχνει χημικά» για να έχουμε και εκεί την ίδια κατάληξη; Οι ομοιότητες με το τελευταίο δράμα που εκτυλίσσεται εδώ και δύο μέρες στη Συρία είναι κάτι παραπάνω από κραυγαλέες. Μέσα μαζικής ενημέρωσης, η αντιπολίτευση στον Άσαντ και διάφορα «παρατηρητήρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων» καταδικάζουν την αποτρόπαια ρήξη χημικών σε περιοχή της Συρίας και ζητούν από τη Δύση «να κάνει κάτι». Τρεις μέρες μετά οι ΗΠΑ, βγάζουν πόρισμα ότι η ρίψη έγινε  από το καθεστώς «Άσαντ» και κλιμακώνουν τη συμμετοχή τους στον πόλεμο με τη ρίψη 59 πυραύλων Τόμαχοκ. Και όλα αυτά τη στιγμή που ο πόλεμος είχε γείρει αποφασιστικά, μετά το Χαλέπι και με την αποφασιστική εμπλοκή της Ρωσίας, υπέρ του Άσαντ. Έχει  συμφέρον και ποιό ο Άσαντ να προκαλέσει την «διεθνή κοινή γνώμη»;

Στο κουβάρι των αντιθέσεων στην περιοχή, με κεντρική την επιδίωξη των ΗΠΑ, να υποστηρίξουν την ηγεμονία τους, να θωρακίσουν την παρουσία τους στην ευρύτερη περιοχή κατα συνέπεια   να ανατρέψουν το οποιοδήποτε φιλορώσικο  καθεστώς – όπως αυτό του Άσαντ, προστίθενται το τελευταίο διάστημα και οι αντιθέσεις στους κόλπους του κατεστημένου των ΗΠΑ. Ο Τραμπ υποτίθεται, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, ότι υποστήριζε μια πολιτική κατευνασμού με τη Ρωσία. Πρόσφατα μάλιστα ο εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου και η αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ δήλωναν ότι η “αλλαγή καθεστώτος” στη Δαμασκό δεν αποτελεί την προτεραιότητα της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Λίγες μέρες μετά ο Τραμπ υλοποιεί την πολιτική για την οποία κατήγγειλλε την Χίλαρι Κλίντον. Η ισχύς του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος στις ΗΠΑ; Κάτι άλλο; Ότι και να είναι όμως αυτό, σημαίνει για τους λαούς της περιοχής πολέμους, φτωχεια, μετανάστευση…

Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Ισραήλ και λοιπές «δημοκρατικές» δυνάμεις στην περιοχή έσπευσαν να χαιρετήσουν την μεγαλύτερη εμπλοκή των ΗΠΑ. Από κοντά και η ηγεσία της «δημοκρατικής Ευρώπης», Μέρκελ και Ολάντ. Αυτοι ειναι οι πρόθυμοι των ΗΠΑ και ταυτόχρονα οι σκληροί επίτροποι του κατάπτυστου μνημονιακού καθεστώτος  στην Ελλάδα και της κυβέρνησης. Μιας καθυποταγμένης κυβέρνησης που φορά την προβιά της αριστεράς και ντροπιάζει τόσο την λέξη αριστερά όσο και τους πολύχρονους φιλειρηνικούς αντιιμπεριαλιστικόυς αγώνες του λαού μας, μιας κυβέρνησης  που όχι μόνο σιωπά αλλά και παραχωρεί Ελληνικό έδαφος στους «φονιάδες των λαών» που σκύβει ευχαριστώντας για την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, μιας κυβέρνησης που αποτελείται απο κυβερνολάγνους που γλείφουν εκεί που προηγούμενα νόμιζαν οτι έφτυναν αρκεί να κυβερνάνε. Τι αλήθεια τους διακρίνει απο την κυβέρνηση Πάγκαλου Σημίτη;

Η απάντηση  Πούτιν  ήταν οργισμένη και ανακοίνωσε ότι αναστέλει το μνημόνιο συνεργασίας με τις ΗΠΑ για αποφυγή «ατυχήματος» μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας στο Συριακό εναέριο χώρο, κατά τις επιδρομές για την καταπολέμηση του Isis. Μυρίζει μπαρούτι στην περιοχή και οι γύπες των εξοπλιστικών προγραμμάτων και οι πολεμόφιλοι ιμπεριαλιστές ετοιμάζονται για νέους τυχοδιωκτισμούς με γνωστα τα θύματα εκ των προτέρων.

Για την αριστερά, τις δημοκρατικές και φιλειρηνικές δυνάμεις, το πάθημα πρέπει να γίνει μάθημα.

Γνωρίζοντας ότι ο Άσαντ έχει μεγάλες ευθύνες για τις τραγικές εξελίξεις στη χώρα του και ότι η Ρωσική πολιτική κινείται – προφανώς – με γνώμονα τα συμφέροντά της απέναντι στην περικύκλωση των ΗΠΑ, ο βασικός αντίπαλος και το βασικό πρόβλημα στην περιοχή είναι η πολιτική διαμελισμού, καταστροφής και ελέγχου των χωρών της ευαίσθητης αυτής ενεργειακά περιοχής των ΗΠΑ και των ποικίλων συμμάχων τους στην Ευρώπη αλλά και στη Μ. Ανατολή. Ο εχθρός έχει ονοματεπώνυμο και είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός με τα τσιράκια του και τους προβοκατορες του

Γι’ αυτό και στις ειδήσεις περί «χημικών όπλων» που επιβάλλουν «δράση» (από ποιον αλήθεια; Είναι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ οι παγκόσμιοι χωροφύλακες;) οι δημοκρατικοί πολίτες θα πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί. Όπως και στις «δημοκρατικές» αντιπολιτεύσεις στη Συρία που ζητούν νέους βομβαρδισμούς από τις ΗΠΑ. Φαίνεται ότι οι νεκροί Σύριοι από τις αμερικάνικες βόμβες είναι λιγότερο σημαντικοί. Το ιστορικό υποδαύλισης «αντιπολιτεύσεων», προβοκάτσιας και διασποράς ψευδών ειδήσεων από τις ΗΠΑ είναι πλούσιο και συγκεκριμένο, στην περιοχή και σε όλον τον πλανήτη.

Άρα η πρώτη κατεύθυνση του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος που πρέπει να οικοδομηθεί επειγόντως απο ένα αντίστοιχο μέτωπο, για να σταματήσει το δράμα στη Συρία, είναι η απαίτηση να φύγουν οι ΗΠΑ από την περιοχή και να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί. Και αυτό για την κυβέρνηση και τη χώρα μας σημαίνει καμία παραχώρηση από τη βάση της Σούδας και από αεροπορικές βάσεις σε πλοία και αεροπλάνα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Η δεύτερη κατεύθυνση είναι να ηττηθεί ο ISIS στρατιωτικά, ηθικά, πολιτικά.

Η τρίτη κατεύθυνση είναι να υπάρξει άμεση παύση του πολέμου με δημοκρατική διευθέτηση των αντιθέσεων στους κόλπους του Συριακού λαού και αναγνώριση της νόμιμης κυβέρνησης της Συρίας.

Τέταρτο και τελευταίο, όχι άλλα δάκρυα για τους πρόσφυγες από όσους ζητούν περισσότερες αμερικάνικες βόμβες. Το προσφυγικό πρόβλημα θα διογκωθεί από τους πυρομανείς του πολέμου. Η λύση είναι η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, η τήρηση του διεθνούς δικαίου, η κατάργηση της κατάπτυστης συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS